All Chapters of หวานสวาท ปานน้ำผึ้ง: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 คืนนี้ เธอต้องเริ่มชดใช้มันให้ฉัน เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสลับกับแสงแลบแปลบปลาบ ทำให้บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่ดูวังเวงและเยือกเย็นกว่าเก่า โดยเฉพาะในวันนี้ วันครบรอบการจากไปของภรรยาเขาปีทีาสี่ ภายในห้องนอนใหญ่ที่ปิดไฟมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากประกายไฟด้านนอกที่ส่องกระทบให้เห็นชายหนุ่มวัย 35 ปี สามลูกชายคนที่สามของบ้าน เขานั่งจมอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงตรงมุมมืด ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มตามแบบฉบับลูกเสี้ยวจีนแฝงไปด้วยความดุดันและกร้าวร้าว นัยน์ตาคมกริบที่บัดนี้แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ทอดมองกรอบรูปขนาดตั้งโต๊ะของอดีตภรรยาผู้ล่วงลับอย่างอ้างว้าง สามในวัยสามสิบห้ายังคงเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่เขาใส่อยู่ถูกปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ในมือหนาถือแก้วเหล้า ข้างกายมีขวดเหล้าราคาแพงที่บัดนี้พร่องไปค่อนขวดวางอยู่ สี่ปีแล้ว... ที่เขาจมอยู่กับความทุกข์ระทมและความแค้น อุบัติเหตุในวันนั้นยังคงตามหลอกหลอน รถเก๋งของภรรยาเขาพังยับเยินจากการถูกรถกระบะคันหนึ่งขับข้ามเลนมาประสานงาอย่างรุนแรง ภรรยาของเขาเสียชีวิตคาที่ในสภาพที่เขาไม่มีวันลืม และคนขับรถกระบะคู่กรณีสองสามีภรรยา

ตอนที่ 3อย่ามาสำออยประตูบานหนาปิดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาทางเดินยาวในบ้านเวลานี้ช่างมืดมิดและหนาวเหน็บ ร่างเล็กก้าวเดินไปตามทางกอดตัวเองเอาไว้แน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมทุกครั้งที่ก้าวขา แต่มันยังไม่เท่าความระทมขมขื่นในอก ทันทีที่กลับเข้าห้องนอนเล็ก ๆ ของตัวเอง น้ำผึ้งก็ทรุดฮวบลงกับพื้นหลังบานประตู ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้ถูกซ่อนไว้ใต้ฝ่ามืออย่างน่าเวทนาเธอคลานพาตัวเองขึ้นไปบนเตียง กอดตัวเองร้องไห้จนกระทั่งฟ้าสาง ร้องไห้ให้กับการสูญเสียครั้งใหญ่ ร้องไห้ให้กับความใจร้ายของอาสามฝนที่ตกหนักและความเย็นเยือกในค่ำคืนนั้น ผสมปนเปกับความบอบช้ำทั้งทางกายและทางใจรุมเร้าเด็กสาวอย่างหนัก จนกระทั่งรุ่งสาง ร่างกายที่แสนเปราะบางก็ต้านทานไม่ไหว พิษไข้เริ่มตีตื้นขึ้นมาจนผิวเนื้อนวลเนียนร้อนจัดราวกับไฟ ร่างเล็กนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลมหายใจเข้าออกร้อนผ่าว สติรับรู้เริ่มเลือนรางด้วยความทรมาน เวลา 08.00 น. ณ โต๊ะอาหารเช้าบรรยากาศที่โต๊ะอาหารเช้าดำเนินไปท่ามกลางความเงียบเชียบ จนกระทั่งพิสมัย เอ่ยทักขึ้นด้วยความแปลกใจเมื่อไม่เห็นเด็กสาวที่มักจะตื่นมาช่วยงานในครัวเป็นคนแรก"สี่...

ตอนที่ 5เชื่อฉันสิเด็กดี NC25+เสียงหวานประท้วงแผ่วเบาในลำคอ ทว่าดวงตายังคงปิดสนิทด้วยความเพลีย ร่างหนาไม่ได้ชะงัก ชายหนุ่มปล่อยให้อารมณ์ดิบและความต้องการส่วนลึกทำหน้าที่นำทาง เขาจูบเม้มอย่างนุ่มนวล ซับความหวานจากริมฝีปากอิ่มอย่างเชื่องช้าทว่าหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะกักเก็บทุกความรู้สึกเอาไว้ในความมืดขณะที่ริมฝีปากยังคงมอบสัมผัสวาบหวามอันแสนอ่อนโยนที่ขัดกับพฤติกรรมดุดัน มือหนาก็ตลบผ้าห่มผืนหนาออกเบา ๆ ก่อนจะแทรกร่างหนาเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับเธอ ความอบอุ่นจากร่างหนาเบียดเสียดเข้าหาผิวเนียนละเอียดของน้ำผึ้งที่กำลังนอนหลับริมฝีปากยังคงบดจูบละเลียดชิมความหวานจากปากอิ่มอย่างเชื่องช้า ในความมืดสลัว สามค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกจนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้าม แล้วขยับกายพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมทับร่างบางเอาไว้ ชายหนุ่มลงมือถอดเสื้อผ้าที่เหลือของหญิงสาวออกจนหมดสิ้น ทิ้งให้ร่างนวลเนียนปรากฏแก่สายตา"อื้อออ..."เสียงหวานครางประท้วงแผ่วเบาในลำคออีกครั้ง ทว่าดวงตายังคงปิดสนิทด้วยความ สามก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาหาเต้าทรวงอวบอิ่มที่กระเพื

ตอนที่ 7ไม่กล้าอวดดี NC25++สามไม่ได้เถียงอะไรต่อ อาการปวดศีรษะที่รุมเร้าอย่างรุนแรงทำให้เขาหมดแรงจะต่อความยาวสาวความยืด ชายหนุ่มสะบัดผ้าห่มออกแล้วหยัดกายลุกขึ้นเดินกุมขมับกลับออกไปจากห้องนอนเล็กทันที โชคดีที่เวลานี้ยังเช้ามืดอยู่มาก ไฟในคฤหาสน์ยังปิดสนิท จึงไม่มีใครเห็นว่าเขาเพิ่งก้าวขาออกมาจากห้องของเด็กสาวในปกครองส่วนน้ำผึ้ง หลังจากที่คนใจร้ายพ้นสายตาไปแล้ว เธอก็ระบายลมหายใจยาว จัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อชำระล้างร่องรอยค่ำคืนอันโหดร้าย ก่อนจะรีบลงไปในครัวแต่เช้าเพื่อช่วยป้าสายเตรียมอาหารเช้าอย่างเช่นทุกวันบนโต๊ะอาหารในเวลาต่อมา บรรยากาศเป็นไปอย่างเรียบง่าย พิสมัยทอดสายตามองน้ำผึ้งที่กำลังตักข้าวต้มฝีมือตัวเองเข้าปากด้วยท่าทางเจริญอาหาร"สงสัยหิวเพราะเพิ่งจะหายไข้ใช่ไหมเรานะ" สี่ พี่สาวของสามเอ่ยทักขึ้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู"กินได้ก็ดีแล้วลูก กินเยอะ ๆ" พิสมัยสำทับ"ค่ะ... ข้าวต้มฝีมือหนูอร่อยไหมคะพี่สี่ คุณยาย" น้ำผึ้งเงยหน้าถามพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้ทั้งสองคน"อร่อยจ๊ะ วันนี้ยังไม่ไปมหาลัยใช่ไหม" สี่เอ่ยถามต่อ เพราะโดยปกติแล้วน้ำผึ้งมักจะอาศัยติดรถของเธอไปลงที่มหาวิทยาลัยด้วยก

ตอนที่ 9 หนูไม่ไหวแล้วจริง ๆ ค่ะ NC25+"ใครอนุญาตให้เธอเสร็จก่อน"สามกระซิบเสียงแหบพร่าสั่นพร่า นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะที่ลุกโชนอย่างน่ากลัว ยามที่เขาเห็นร่างเล็กสั่นสะท้านและตอดรัดแกนกายของเขาจนแทบจะปริแตก"หนู... หนูไม่ไหวแล้วจริง ๆ ค่ะ... อ๊ะ อ๊าาา!" น้ำผึ้งครางเครือส่ายหน้าไปมา ร่างกายสาวสั่นระริกจนถึงขีดสุด ช่องทางรักตอดขลิบระรัวราวกับจะรีดเค้นเอาหยาดน้ำทุกหยดของชายหนุ่มให้ออกมาให้ได้"กอดคอฉันไว้"เสียงเข้มสั่งเด็ดขาด น้ำผึ้งรีบเลื่อนวงแขนเรียวขึ้นไปโอบกอดรัดรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่นตามบัญชา ทันใดนั้น สามก็หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจากโซฟาโดยที่ท่อนเนื้อยังคงเสียบคาลึกอยู่ในร่องเนื้ออุ่น ร่างของน้ำผึ้งลอยหวืดขึ้นเหนือพื้น สองขาเรียวรีบตวัดรัดเอวสอบของเขาไว้มั่นด้วยความหวาดเสียวพั่บ พั่บสามอุ้มกระเตงร่างบาง เอวสอบยังคงทำหน้าที่ได้อย่างทรงพลัง เขากระแทกกระทั้นขยับสะโพกสวนลึกเข้าออกไม่ยอมหยุดยั้งในระหว่างที่ก้าวขาเดินตรงไปยังเตียงนอนหลังใหญ่ น้ำผึ้งสะท้านเยือก ทุกจังหวะที่ก้าวเดินส่งให้ท่อนเนื้อแกร่งกดเน้นย้ำรอยแยกด้านในจนเธอเสียวแปลบจนแทบขาดใจตุบชายหนุ่มวางร่างเปล