All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นธิดาอ๋องทรราช: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 ผู้บุกรุก หลังเหตุการณ์ในห้องโถงประชุมจบลงได้เพียงแค่หนึ่งวัน ความสงบที่เปราะบางอย่างยิ่งในตำหนักหยุนเฉียงกำลังจะพังทลายลง เมื่อคนของจางเจี้ยนเฉิงได้รับคำสั่งโดยตรงจากเขาและพระชายารองไป๋หมิ่นเหยา ให้ระดมกำลังเพื่อบุกเข้ามาทำลายขวากหนามชิ้นใหญ่โดยไม่ให้ใครรู้ เป็นตำหนักเย็นที่ถูกจู่โจมอย่างเงียบงันในยามค่ำคืน เพราะพระชายาเอกกับพระธิดาถูกมองว่าเป็นศัตรูไปเสียแล้ว… ทว่าคนในตำหนักเย็นดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย… หลี่เซียนอีพระชายาเอกกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของตำหนักเย็น ข้างกายของนางคือหลี่หยางจื่อ ทั้งสองกำลังหารือถึงแผนการที่จะฟื้นฟูชื่อเสียงของหลี่เซียนอี เรื่องความผิดที่ไม่ได้รับโทษใดของไป๋หมิ่นเหยา รวมถึงเรื่องทั่วไปตามประสามารดาและบุตร "ลูกแม่…เจ้าได้ทำเพื่อแม่มากเกินพอแล้ว แต่แม่กลัวว่ายังไม่สามารถหยุดพวกเขาได้อย่างแท้จริง จะดีกว่าหรือไม่หากเราไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา" หลี่เซียนอีรวบรวมความกล้าพูดได้เสียที นางไม่ใช่ว่ายินดีที่จะเอาชีวิตของลูกมาแลกกับเรื่องดี ๆ ของนาง อย่างไรหลี่หยางจื่อก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตของนางอยู่แล้ว ใครจะมองนางอย่างไรก็ต

บทที่ 22 แผนลวง การประชุมเร่งด่วนถูกจัดขึ้นที่โถงประชุมกลางตำหนักหยุนเฉียงตามคำสั่งของเฉิงโจวชิง ซึ่งใช้ตำแหน่งของตนเรียกขุนนางทั้งหมดมาร่วมเป็นสักขีพยานในกระบวนการเปิดโปงความจริง ด้วยคามที่เป็นเฉิงโจวชิงซึ่งมีคนมากมายยำเกรง วันนี้ในโถงประชุมที่ตำหนักหยุนเฉียงจึงมีคนมากหน้าหลายตา เสียงพูดคุยและกระซิบของขุนนางค่อย ๆ สงบลงเมื่อ เฉิงโจวชิงก้าวออกมาด้านหน้า สายตาของเขาดุดัน บรรยากาศรอบตัวเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจอย่างเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง "วันนี้ ข้าเรียกทุกท่านมาเพื่อทำให้ความจริงกระจ่าง หลักฐานที่เรามีอยู่ในมือจะพิสูจน์ความผิดที่เกี่ยวข้องกับพระชายารองไป๋หมิ่นเหยา และจางเจี้ยนเฉิงที่บังอาจก่อกบฎหวังสังหารพระชายาเอกพระธิดาหลี่หยางจื่อรวมถึงท่านอ๋องหยุนเสวี่ยเจิ้ง" เสียงซุบซิบดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่สายตาของทุกคนหันไปมองไป๋หมิ่นเหยา ที่ถูกปล่อยตัวชั่วคราวจากการกักบริเวณเมื่อไม่นานมานี้ นางนั่งอยู่ในมุมหนึ่ง พยายามรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้ แต่แววตากลับไม่อาจซ่อนความกังวล ด้วยว่าที่พึ่งหนึ่งเดียวของนางในยามนี้คือจางเจี้ยนเฉิง ทว่าจางเจี้ยนเฉิงในตอนนี้ถูกขังคุกมืดถูกทรมานเพื่อบีบสารภาพความจริง

บทที่ 24 สำนึกผิด จบ ตำหนักเย็น หลังจากความวุ่นวายในตำหนักหยุนเฉียงจบลง ตำหนักเย็นก็ได้มีชีวิตชีวาจริง ๆ เสียที ดอกไม้ชุดแรกที่บานผ่านเวลามานานจนร่วงโรย และกลับมาผลิบานอีกครั้ง หลังจากหลี่หยางจื่อเริ่มฟื้นฟูสวนด้วยการนำดินและเมล็ดพันธุ์จากระบบสู้ชีวิตมาปลูกใหม่ บรรยากาศภายในตำหนักสดชื่น แสงแดดแจ่มใสสาดส่องลงมา นอกจากพืชพันธุ์ไม้ที่กำลังผลิบานครั้งใหม่ ต้นไม้แห่งรักภายในใจของผู้คนก็คล้ายจะเติบโตตามไปด้วย ตำหนักเย็นแม้ไม่มีคำสั่งยกเลิกกักบริเวณมา แต่ทุกคนในตำหนักหยุนเฉียงต่างก็รู้ดีว่าพระชายาเอกหลุดพ้นจากพันธนาการในทุกด้านแล้ว หลี่หยางจื่อได้พูดคุยกับเสด็จพ่อของนางอยู่บ้าง ด้วยว่ายามที่ท่านอ๋องหยุนเสวี่ยเจิ้งเสด็จมาตำหนักเย็น และพระชายาเอกหลี่เซียนอีจงใจหลีกเลี่ยงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้หลี่หยางจื่อในฐานะเจ้าบ้านก็ต้องออกมาต้อนรับอย่างเสียไม่ได้ ลึก ๆ แล้วหัวใจของหลี่หยางจื่อคนเก่าก็ยังโหยหาความอบอุ่นจากบิดาอยู่ หลี่หยางจื่อคนปัจจุบันจึงยินดีที่จะให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกดีขึ้น ตัวนางเองยามนี้ก็ผูกพันธ์กับพระชายาเองหลี่เซียนอีอย่างที่บุตรผูกพันธ์กับมารดา การที่ท่านอ๋องหยุน

บทที่ 26 อัพเกรดระบบระดับ SSS  Heart Gift #1 แด่หลี่เซียนอี ของขวัญ: หยกหยดน้ำ “ม่านเมฆขาว” เอฟเฟกต์: ปกป้องจากพลังจิตอาฆาต และฟื้นฟูจิตใจเมื่อหลับใหล “เสด็จแม่...หยกชิ้นนี้จะอยู่กับท่านในยามหลับ ให้ฝันของท่านปลอดภัยจากเงามืดในอดีต และพรุ่งนี้จะสดใสดังแสงอรุณ” หลี่หยางจื่อจับหยกที่เพิ่งได้รับเอาไว้ในมือ เมื่อนางนำมันไปมอบให้มารดา หลี่เซียนอีก็ยิ้มทั้งน้ำตา พลิกหยกในมือเบา ๆ ดวงตาสะท้อนภาพของลูกสาวที่โตเกินวัย ทันทีที่มือของนางสัมผัสกับหยกชิ้นนี้ หลี่เซียนอีก็รู้สึกว่าจิตใจของนางได้รับการเยียวยาอย่างน่าประหลาด Heart Gift #2 แด่หยุนเสวี่ยเจิ้ง ของขวัญ: จี้หยกเขียว “คำสัตย์พันปี” เอฟเฟกต์: กระตุ้นจิตสำนึก ป้องกันจิตใจไขว้เขวจากความละโมบหรือเล่ห์ลวง หลี่หยางจื่อมอบหยกชิ้นนี้ให้เสด็จพ่อของนางด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “หม่อมฉันมอบจี้หยกนี้เป็นสัญญา หากท่านหลงลืมคำพูดในวันนี้ หยกชิ้นนี้จะเตือนใจท่าน และเจ็บแปลบทุกครั้งที่คิดทรยศต่อครอบครัว” หยุนเสวี่ยเจิ้งรับจี้หยกมาเงียบ ๆ ก่อนกล่าวเบา ๆ ว่า “ข้าจะใช้หยกชิ้นนี้เตือนใจตนเองเป็นดังคำสัญญาที่ให้เจ้ากับแม่ของเจ้าไว้ ข้าขอให้คำ

บทที่ 28 ภารกิจสานสัมพันธ์ครอบครัว ตำหนักเย็น หลี่เซียนอีทอดมองพระธิดาของนางที่เพิ่งกลับมาจากการประชุม ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจยามที่เห็น หลี่หยางจื่อซึ่งมาถึงตำหนักเย็นก่อนเดินไปมาทั่วตำหนักด้วยใบหน้าสดใส นางตัดสินใจไม่พูดเรื่องการแสดงออกของหลี่หยางจื่อและท่านอ๋องน้อยเฉิงโจวชิง รอให้เด็กทั้งสองมาบอกกล่าวนางตามธรรมเนียมเสียดีกว่า พระชายาเอกแห่งตำหนักหยุนเฉียงกวักมือเรียกพระธิดา ทว่าที่มาถึงก่อนหลี่หยางจื่อคือแมวอ้วนเสี่ยวเฮย หลี่เซียนอีย่อตัวอุ้มเสี่ยวเฮยมาไว้แนบอก ทำให้หลี่หยางจื่อที่กำลังเดินมาอดมีสีหน้าหมั่นไส้ไม่ได้ "ลูกแม่ เจ้าไม่เพียงช่วยแม่จากความทุกข์ยาก แต่ยังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับแคว้นนี้ เจ้าเก่งเกินกว่าที่ข้าคาดคิดไว้มาก" เมื่อหลี่หยางจื่อมาถึงแล้ว หลี่เซียนอีก็รีบพูด นางส่งเสี่ยวเฮยคืนให้บุตรสาว ก่อนจะอ้าแขนรับอ้อมกอดจากหลี่หยางจื่อ "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหม่อมฉันรู้ว่าตราบใดที่หม่อมฉันมีเสด็จแม่อยู่เคียงข้าง หม่อมฉันจะทำได้ไม่ว่ายากเพียงใด ทั้งหมดนี้เพื่อเสด็จแม่มากกว่าใครเลยเพคะ และหม่อมฉันหวังว่าทุกคนในแผ่นดินนี้จะได้ประโยชน์จากสิ่งที่หม่อมฉันไ