บทนำ

ติ๊ด!

เสียงเครื่องอ่านคีย์การ์ดดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นหญิงสาวในชุดสูททำงานสีดำเข้ารูปทรงทะมัดทะแมง ท่าทางของเธอดูคล่องแคล่ว ทว่าแววตากลับแฝงความเหนื่อยล้า มือทั้งสองข้างของเธอเต็มไปด้วยเอกสารพะรุงพะรัง

ปึก!

เมื่อเข้ามาถึงห้องเธอก็โยนเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะทำงานอย่างอ่อนแรง ทำเอาเสียงแฟ้มและกระดาษกระแทกกันดังขึ้นตามหลัง

“เหนื่อยจัง...” เธอบ่นพึมพำ พลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นุ่น ๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเบาะ มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดต้นคอที่ตึงเครียดจากการนั่งทำงานมาทั้งวัน นัยน์คู่สวยเหม่อมองเพดานราวกับว่ากำลังปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปไกล

“ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นขึ้น...คงใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้วสินะ?”

เธอเอ่ยขึ้น เมื่อทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ช่วงเวลาที่ผ่านมางานของเธอยุ่งมากจนเธอแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะสังเกตฤดูกาล

เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้า แสงสีส้มของยามเย็นดูอบอุ่นและสงบ ช่วงเวลาที่ผู้คนเริ่มทยอยกลับบ้าน บ้างก็ออกมาใช้ชีวิตในยามค่ำคืน เหมาะสมกับคำว่าเมืองที่ไม่หลับใหลอย่างแท้จริง

หลี่หยางจื่อ หรือ หยางจื่อ หญิงสาวนักธุรกิจสุดแกร่ง วันนี้เป็นวันที่เธอเหนื่อยล้าอย่างสุดขีด เพราะเพิ่งผ่านการประชุมโปรเจกต์ใหญ่ในรอบสองปี มันโครงการที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมด แถมมันได้ผลตอบรับดีกว่าที่เธอคาดคิดเอาไว้เสียอีก       หลี่หยางจื่อจึงรู้สึกว่าความเหนื่อยของเธอคุ้มค่าแล้ว!

หลี่หยางจื่อได้ร่วมลงทุนกับบริษัทยักษ์ใหญ่ เป็นเหมือนการยกภูเขาออกจากอกอย่างแท้จริงที่เธอสามารถปิดดีลได้สำเร็จ แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเจ้าของบริษัทเล็ก ๆ ก็ตามที ต่อให้เส้นทางหลังจากนี้จะยากเย็นสักแค่ไหน เธอก็พร้อมจะฝ่าฟันมันต่อไปให้ได้

Rrr Rrr

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“ใครกัน...?”

บนหน้าจอปรากฏชื่อที่ทำให้เธอชะงัก

‘ท่านประธานโจว’

เธอมองชื่อคนโทรเข้าอย่างแปลกใจ ก่อนจะตัดสินใจรับสายจากหุ้นส่วนคนสำคัญ

“สวัสดีค่ะท่านประธานโจว…ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าคะ?”

หลี่หยางจื่อถาม เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงของตัวเองให้นิ่ง แผ่นหลังที่พิงเก้าอี้อยู่เมื่อครู่ยืดตรงขึ้นมาทันที แม้ว่าจะเตรียมร่วมงานกับเขาแล้วในไม่ช้า แต่เธอก็ยังไม่เคยเห็นหน้าอีกฝ่าย ได้ยินเพียงแค่เสียงจากการประชุมออนไลน์เท่านั้น

ในตอนแรกหลี่หยางจื่อก็ยังอดสงสัยไม่ได้ เหตุใดบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับนั้นถึงได้ให้ความสนใจกับโปรเจกต์ของเธอ?

แต่ช่างเถอะ! หลี่หยางจื่อมั่นใจว่า “ระบบเสี่ยวเฮย” ของเธอจะต้องสร้างชื่อเสียงได้แน่นอน!

ทว่า…ก่อนที่หญิงสาวจะได้รับเสียงตอบกลับจากปลายสาย จู่ ๆ เสียงฟ้าร้องคำรามก็ดังขึ้นมาอย่างรุนแรงจนหน้าต่างสั่นกระเทือนโดยไม่มีสัญญาณเตือนมาก่อน หลี่หยางจื่อรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนนั้น ฉับพลันก็มีแสงสว่างวาบจ้าสาดเข้ามาผ่านทางกระจก

ในเสี้ยววินาทีเดียว ทุกอย่างรอบตัวของหลี่หยางจื่อก็   หมุนคว้างไร้ทิศทาง เสียงฟ้าคำรามหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เหลือเพียงแสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงกระพริบถี่ ๆ บนหน้าจอปรากฏมีภาพแมวสีดำตาสีฟ้าตัวหนึ่ง

จากนั้น...โทรศัพท์ก็ดับลง ห้องทั้งห้องเงียบสงัด เหลือเพียงแฟ้มเอกสารที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้นในห้องที่ว่างเปล่า

และตัวของหลี่หยางจื่อ…

ก็ได้หายวับไป!