All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นธิดาอ๋องทรราช: Chapter 31 - Chapter 34

บทที่ 31 เคียงคู่นิรันดร์ ค่ำคืนหนึ่ง หลี่หยางจื่อเฉิงโจวชิง ยืนมองท้องฟ้าเคียงข้างกันอยู่บนระเบียงของตำหนักใหญ่ซึ่งเป็นที่ทำงานของพวกเขา หลังจากที่ทำงานหนักมาทั้งวัน หนุ่มสาวทั้งสองก็ใช้เวลาหลังเลิกงานร่วมกันในฐานะคนรัก "เจ้าเชื่อไหมว่าข้าไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้พบใครที่สำคัญต่อข้าเช่นเจ้า ข้ารู้สึกโชคดีที่เจ้าเลือกเดินทางนี้เคียงข้างข้า" เฉิงโจวชิงมองท้องฟ้าด้วยแววตาลุ่มลึก และอยู่ ๆ เขาก็บอกความรู้สึกของตนเองให้หลี่หยางจื่อได้ฟัง หลี่หยางจื่อเคยชินกับนิสัยนี้ของเฉิงโจวชิงแล้ว นางหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปซบไหล่เขา บอกเสียงเบาราวกระซิบว่า "หม่อมฉันก็รู้สึกเช่นเดียวกันเพคะ และคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการได้อยู่กับคนที่เข้าใจและสนับสนุนหม่อมฉัน" คู่รักหนุ่มสาวยืนดูดาว พวกเขาไม่ใช่คนช่างพูด ทว่าภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีเพียงสายลมขับกล่อมนั้น ทั้งหลี่หยางจื่อและเฉิงโจวชิงก็เข้าใจกันดี เพราะหัวใจของพวกเขาสื่อถึงกันแล้ว… ในยามดึกขณะที่หลี่หยางจื่ออยู่ในห้องพักส่วนตัว เตรียมตัวจะเข้านอนแล้ว เสี่ยวเฮยที่ตัวโตมากกว่าเดิมจากครั้งแรกเจอก็ปรากฏตัวขึ้นมาในรูปโฮ

ตอนพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเจือปนกลิ่นยาอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ แสงไฟสีขาวจ้าสะท้อนผ่านเพดานห้อง เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้ง ราวกับหลับไปเป็นเวลานาน เธอกะพริบตาถี่ ๆ จ้องเพดานที่ไม่คุ้นเคย และรู้สึกถึงผ้าห่มที่ห่มอยู่บนตัว เสียงเครื่องวัดชีพจรยังคงดังเป็นจังหวะ ข้างเตียงมีแจกันดอกไม้สีขาว และแสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่าน หลังจากที่ผ่านเรื่องราวมากมายมาในโลกโบราณ ที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้านี้… ดูคุ้นตามากเหลือเกิน แต่ก็นึกไม่ออกมาเคยเห็นมาจากที่ใด? หลี่หยางจื่อหลับตาลงไปอีกครั้ง ทันใดนั้นความทรงจำบางส่วนที่หลงลืมไปเพราะชีวิตใหม่ก็ไหลคืนกลับมาให้เธอไม่ลืมว่า ตัวตนที่แท้จริงของเธอเป็นใคร และทันที่ที่นึกขึ้นได้ ดวงตาที่เพิ่งปิดลงไปของหลี่หยางจื่อก็เบิกกว้างขึ้นมาอีกครั้ง “ที่นี่…คือโรงพยาบาล?” เสียงแผ่วเบาหลุดรอดจากริมฝีปากแห้งผาก มาได้ยังไง… ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วต้องขึ้นสวรรค์หรือตกนรกเหรอ? ข้อสงสัยที่กำลังมี ยากเกินไปที่จะหาคำตอบได้ในตอนนี้ หลี่หยางจื่อค่อย ๆ ขยับนิ้ว ขยับมือ แล้วพลิกศีรษะไปอีกฝั่งเพื่