พลาดรักวิศวะเลว의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“ไปครับ เดี๋ยวพี่ให้พวกนั้นขยับให้”ปืนใหญ่พูดจบก็เดินนำไปก่อนมินนี่รีบเดินตามอย่างไม่ต้องรอให้ใครชวนซ้ำ ส่วนไผ่อิงก็เดินตามไปติดๆ ทิ้งให้ลูกพีชยืนถือจานอยู่คนเดียว เพียงไม่นานเธอมองแผ่นหลังของเพื่อนสลับกับโต๊ะรุ่นพี่ แล้วได้แต่ถอนหายใจ“มินนี่นะมินนี่…”สุดท้ายก็ต้องเดินตามไปอย่างไม่มีทางเลือกยิ่งเข้าใกล้โต๊ะ เสียงพูดคุยของกลุ่มรุ่นพี่ก็ยิ่งดังชัดขึ้น กระทั่งหนึ่งในนั้นเงยหน้าขึ้นมาเห็นปืนใหญ่เดินกลับมาพร้อมกับรุ่นน้องสาวสามคน คิ้วก็เลิกขึ้นทันที“อ้าว ไปซื้อข้าวแป๊บเดียว ได้สาวที่ไหนเดินตามมาวะ“เสียงแซวดังขึ้น จนคนทั้งโต๊ะพร้อมใจกันหันมามองลูกพีชชะงักฝีเท้าทันที‘นั่นไง…’เธอรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้!“รุ่นน้องไม่มีที่นั่ง”ปืนใหญ่ตอบสั้นๆ อย่างไม่เดือดร้อน ก่อนใช้ปลายเท้าสะกิดขาเก้าอี้ของเพื่อนคนหนึ่งเบาๆ“ขยับหน่อย ให้พวกน้องนั่งด้วย”“โห โต๊ะอื่นมีตั้งเยอะ”คนพูดทำท่ากวาดตามองไปรอบโรงอาหาร ก่อนจะยิ้มกวนเมื่อเห็นว่าแทบไม่มีที่ว่างจริงๆ“เออ…ไม่มีจริงด้วยว่ะ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที“พูดมาก ขยับไป”ปืนใหญ่บอกอีกครั้ง คราวนี้เพื่อนจึงยอมเลื่อนเก้าอี้ไปด้านข้าง แต่ยังไม่วายห

ใกล้จนหากเธอขยับหน้าเข้าไปอีกเพียงนิดเดียว ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่คงแทบไม่เหลือ ลูกพีชนิ่งค้างไปชั่วขณะ หัวใจที่ก่อนหน้านี้ก็เต้นแรงอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งเต้นกระหน่ำจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก แต่ที่ทำให้เธอเสียอาการยิ่งกว่าเดิม คือปืนใหญ่เองก็กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้วเหมือนกัน สายตาคมสบเข้ากับดวงตาคู่สวยตรงๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหลบ ราวกับเจ้าตัวตั้งใจรอให้เธอหันมาอยู่แล้วด้วยซ้ำ ความร้อนค่อยๆ แล่นขึ้นมาจากลำคอจนถึงสองข้างแก้ม และเพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าขาวใสก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งเห็นปฏิกิริยานั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากของปืนใหญ่ก็ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม“เขินพี่เหรอครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงกลั้วขำ ก่อนสายตาจะกวาดมองแก้มแดงๆของเธออย่างจงใจ “ดูสิ หน้าแดงหมดแล้ว” “ปะ…เปล่านะคะ!” ลูกพีชรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่คำพูดของตัวเองยังตะกุกตะกักเสียจนแทบไม่มีน้ำหนักพอให้ใครเชื่อ มือเรียวรีบยกขึ้นจับแก้มตัวเองโดยอัตโนมัติ ‘ร้อนจริงด้วย!’ ยิ่งรู้ว่าแก้มตัวเองร้อนแค่ไหน เธอก็ยิ่งลนลานกว่าเดิม “รุ่นพี่คิดมากไปแล้วค่ะ แค่อากาศมันร้อนน่ะค่ะ” เธอรีบหาเหตุผลมาแก้ตัว ก่อนจะหันกลับไปก้มห

ห้องชมรม — เวลาต่อมา ช่วงบ่ายของวัน ภายในห้องชมรมของคณะวิศวกรรมศาสตร์ค่อนข้างเงียบกว่าปกติ เพราะนักศึกษาส่วนใหญ่ยังมีเรียนกันอยู่ตามอาคารต่างๆ แต่สำหรับปืนใหญ่กับกลุ่มเพื่อน วันนี้ช่วงบ่ายพวกเขาไม่มีเรียนกันทั้งสี่คน จึงพากันมาสิงสถิตอยู่ที่ห้องชมรมตามประสา จะเรียกว่าเป็นที่ประจำของพวกเขาก็ไม่ผิดนัก เพราะถ้าวันไหนไม่มีเรียน ไม่มีประชุม หรือไม่มีธุระสำคัญให้ต้องออกไปไหน คนกลุ่มนี้ก็มักจะหอบตัวเองมานั่งเล่นเกม นอนเล่น หรือไม่ก็นั่งคุยไร้สาระกันอยู่ในห้องนี้จนแทบจะกลายเป็นบ้านหลังที่สองไปแล้ว เสียงเกมจากหน้าจอดังเป็นระยะ ขณะที่กระป๋องน้ำอัดลมกับขนมถูกวางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะกลางห้องอย่างไม่เป็นระเบียบ “เฮ้ย ไอ้ปืน” พีเจย์ที่กำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาเหลือบตามองเพื่อน ก่อนจะถามเรื่องที่ค้างคาใจมาตั้งแต่เช้าขึ้นมาถาม “รับน้องปีนี้ สรุปมึงจะไม่เป็นพี่ว้ากจริงๆ ใช่ปะ” คำถามนั้นทำให้ไทเกอร์กับวาโยที่กำลังสนใจเกมอยู่เหลือบตามองปืนใหญ่ตามไปด้วย เพราะก่อนหน้านี้กลุ่มของพวกเขาถูกเสนอชื่อให้เป็นหนึ่งในทีมพี่ว้ากของปีนี้กันยกกลุ่ม หลังจากทางสโมสรนิสิตหารือร่วมกับรุ่นพี่ที่ดูแ

“แล้วเรื่องที่เฮียกำชับเอาไว้ ว่าห้ามบอกใครว่าเป็นน้องสาวเฮีย ได้ทำตามหรือเปล่า” ลูกพีชมองหน้าพี่ชายอยู่ครู่หนึ่ง ถึงเธอจะสงสัยเหมือนกัน ว่าทำไมภีมถึงไม่อยากให้คนอื่นในมหาวิทยาลัยรู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของเขา แต่หญิงสาวก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรมากนัก เพราะเธอรู้ว่าพี่ชายคงมีเหตุผลของตัวเอง “ไม่มีคนอื่นรู้ค่ะ นอกจากไผ่อิงกับมินนี่แค่สองคน” ลูกพีชตอบอย่างว่าง่าย ก่อนจะอธิบายต่อเพื่อไม่ให้พี่ชายกังวล “สองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทหนู แล้วหนูก็ไว้ใจได้ค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน เฮียสบายใจได้เลย” “อืม ดีมาก” ภีมพยักหน้าพอใจ ก่อนจะย้ำกับน้องสาวอีกครั้ง “แล้วก็ไม่ต้องถามหาเหตุผลนะ เพราะมันเป็นเรื่องระหว่างผู้ชาย เฮียจัดการของเฮียเองได้ เราแค่ตั้งใจเรียนแล้วก็อย่าไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้ก็พอ” “หนูเข้าใจค่ะ” ลูกพีชพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล “เฮียไม่อยากให้ใครรู้ หนูก็แค่ไม่บอกใคร ไม่เห็นจะยากอะไรเลยนี่คะ” เธอยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี เพราะปกติลูกพีชก็เป็นน้องสาวที่ว่านอนสอนง่ายมาตลอด โดยเฉพาะถ้าพี่ชายขออะไรที่ไม่ได้ทำให้เธอลำบาก เธอก็ไม่เคยคิดจะขัดอยู่แล้ว ภีมมองใบหน้าสดใสของน้องสาว ก

หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดซีรีส์เรื่องที่ดูค้างเอาไว้ แล้วนอนดูอย่างเพลิดเพลิน เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จากหนึ่งตอนกลายเป็นอีกตอน จนกระทั่งความง่วงเริ่มเอาชนะความอยากดูต่อ “หาว…” ลูกพีชยกมือปิดปาก ดวงตากลมปรือจนแทบจะลืมไม่ขึ้น “ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูต่อก็ได้”เธอพึมพำกับตัวเอง มือเล็กเลื่อนไปปิดหน้าจอ ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง เตรียมตัวนอนอย่างจริงจัง แป๊ก! เสียงสวิตช์โคมไฟหัวเตียงดังเบาๆ ก่อนที่ภายในห้องจะเหลือเพียงแสงสลัวจากด้านนอก ลูกพีชขยับตัวหาท่านอนสบาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงหน้าอก แล้วหลับตาลง ทว่าผ่านไปยังไม่ทันถึงนาที ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจาก LINE ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เปลือกตาที่กำลังจะปิดสนิทเปิดขึ้นอีกครั้งทันที “หืม… ใครกันนะ หรือว่าจะเป็นเฮียภีม” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู เพราะคิดว่าพี่ชายอาจจะส่งข้อความมาบอกอะไร แต่ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น หัวใจของลูกพีชกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ บนหน้าจอปรากฏการแจ้งเตือนจากแอปสีเขียว พร้อมชื่อของคนที่เธอไม่คิดว่าจะส่งข้อความมาหาในเวลา