All Chapters of พลาดรักวิศวะเลว: Chapter 1 - Chapter 9

มหาวิทยาลัย เมอร์คลากส์ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูของปืนหรือปืนใหญ่ ยืนพิงเสาปูนหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเมอร์คลากส์ ดวงตาเย็นชามองผู้คนที่เดินสวนกันไปมา เหมือนกำลังรอใครบางคน แม้บรรยากาศรอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักศึกษาช่วงเปิดเทอม แต่ในหัวของเขากลับมีเพียงภาพเดียวที่วนเวียนไม่ยอมหาย ภาพของแป้งหอม… น้องสาวคนเดียวของเขา วันที่เธอร้องไห้แทบขาดใจ หลังถูกผู้ชายที่ไว้ใจที่สุดหลอกให้รัก ก่อนจะทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี นั่นคือสาเหตุที่ทำให้คนไม่ชอบความวุ่นวายแบบเขา ต้องออกมายืนท่ามกลางเหล่านักศึกษาเพื่อเป้าหมายบางอย่าง “นั่นไง… น้องสาวไอ้ภีม” เพียงไม่นาน เสียงของพีเจย์ก็ดังขึ้น พร้อมบุ้ยปากไปยังกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งสามคน ที่กำลังเดินหัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสตามประสาเฟรชชี่ ที่พึ่งก้าวเข้ามายังรั้วมหาลัยเพียงไม่กี่วัน ไทเกอร์หรี่ตามองตาม ก่อนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย “มีตั้งสามคน คนไหนวะ” “ก็คนถักผมเปียที่ถือแก้วชานมนั่นไง ชื่อลูกพีช” เพียงได้ยินชื่อนั้น ปืนใหญ่ก็ยกยิ้มเย็นที่มุมปาก สายตาคมกริบจับจ้องเด็กสาวตัวเล

ช่วงบ่าย หลังจบคลาสเรียน สามสาวเพื่อนรักเดินลงจากตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมกัน บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยยังคงคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเดินออกจากห้องเรียน เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงรถที่แล่นผ่านสลับกันไปมา ทำให้ช่วงเวลาเลิกคลาสเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “พวกแก วันนี้ไปเดินห้างกันป่ะ หาอะไรอร่อยๆกิน แล้วค่อยกลับคอนโด” มินนี่เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงสดใส พลางหันมายิ้มให้เพื่อนทั้งสองอย่างร่าเริง “เออ ไปดิ กลับห้องไปก็เหงา ไปเดินเล่นคลายเครียดกันก่อน แล้วค่อยกลับเย็นๆ” ไผอิงตอบรับทันทีอย่างไม่ต้องคิด ลูกพีชยิ้มแหย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา “พวกแกไปกันเลยนะ วันนี้ฉันต้องรีบกลับคอนโด” “ทำไมล่ะ” “ก็ต้องเอาเสื้อของรุ่นพี่ไปซักไง พรุ่งนี้จะได้รีบเอาไปคืน แล้วอีกอย่าง… เดี๋ยวเฮียภีมก็โทรมาตามอีก” แค่เอ่ยชื่อพี่ชาย ลูกพีชก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะภีมกำชับเอาไว้หนักหนา ว่าเรียนเสร็จเมื่อไหร่ให้รีบกลับคอนโดทันที ห้ามแวะเที่ยว ห้ามเถลไถล และห้ามกลับค่ำโดยเด็ดขาดถ้าไม่เกี่ยวกับการเรียน “โธ่… ไปแป๊บเดียวเอง แกก็ไม่ต้องบอกพี่ชายแกสิ” ไผอิงทำเสียงอ้อน หวังจะเปลี่ยนใจเพื่อนรักให้ได้ “ไม่ได้หรอก

“หอมจะรีบหาย… แล้วจะกลับไปเรียนให้จบ” น้ำเสียงของแป้งหอมแม้จะยังแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ตอนนี้หอมรู้แล้ว… ว่าผู้ชายคนนั้นมันเฮงซวยแค่ไหน” ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน ปืนใหญ่ก็ยกยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ อย่างน้อย… น้องสาวของเขาก็เริ่มก้าวออกมาจากอดีตได้แล้ว “เก่งมาก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวอย่างทนุถนอม “รีบหายนะ เดี๋ยวจะได้ดูอะไรสนุกๆ ปืนจะเอาคืนไอ้คนที่มันทำหอมให้สาสม” แป้งหอมยิ้มบาง พลางพยักหน้ารับ “อื้ม…” จังหวะนั้นเอง ผู้เป็นแม่ก็เดินถือจานผลไม้ที่ปอกไว้เรียบร้อยเข้ามาข้างเตียง “ผลไม้มาแล้วลูก” “เดี๋ยวผมป้อนเองครับแม่” ปืนใหญ่รับจานมาถือไว้ ก่อนใช้ส้อมจิ้มแอปเปิลชิ้นพอดีคำยื่นไปตรงหน้าน้องสาว แป้งหอมอ้าปากรับอย่างว่าง่าย เคี้ยวช้าๆก่อนยิ้มออกมา “เป็นไง อร่อยไหม” “อื้อ… อร่อย” เธอมองพี่ชาย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน “ป้อนอีก” คำพูดสั้นๆ ทำให้ทั้งปืนใหญ่และผู้เป็นแม่ยิ้มตามกันโดยไม่รู้ตัว ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แป้งหอมแทบไม่ยอมพูด ไม่ยอมกิน และไม่สนใจสิ่งรอบตัว แต่วันนี้… เธอเริ

“ค…ค่ะ หนูนึกว่าไม่มีใครอยู่” “พี่เรียกแล้วนะ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู “แต่น้องมัวแต่ยืนเหม่อ เลยไม่ได้ยิน” ลูกพีชหน้าแดงจัดทันที “ข…ขอโทษค่ะ” ปืนใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบาง เขากอดเธอไว้อย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมาเล็กน้อย “เมื่อกี้ชนแรงไหม” ลูกพีชส่ายหน้าเบาๆ “ไม่…ไม่เป็นไรค่ะ” “แน่ใจนะ แต่หน้าผากน้องแดง พี่ขอดูหน่อยสิ” มือหนาเลื่อนมาแตะหน้าผากเธออย่างเบามือ ก่อนจะวนลูบแผ่วเบา ลูกพีชเผลอมองหน้ารุ่นพี่อย่างลืมตัว ใบหน้าหล่อเหลาบวกกับความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ทำเอาเธอถึงกับหายใจติดขัด เธอเผลอมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูดกับเธอ แล้วต้องเม้มปากเบาๆ เพราะแอบขัดเขินกับริมฝีปากนั่น “คราวหลังระวังหน่อยนะ ผิวขาวๆ เวลาโดนอะไรนิดหน่อยก็จะแดงง่ายแบบนี้” “ค่ะ” เขายอมคลายอ้อมแขนออกอย่างช้าๆ ลูกพีชรีบถอยห่างออกมาทันทีด้วยความเขินจนแก้มแดงระเรื่อ “เอ่อ…หนูเอาเสื้อช็อปมาคืนค่ะ” เธอยื่นถุงกระดาษที่ถือมาให้เขาทันที ราวกับต้องการหาอะไรทำเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า ปืนใหญ่รับถุงนั้นมา แต่ไม่ได้รีบเปิดดู สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าหวานที่แดงซ่านไปจน

ลูกพีชค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คนที่ยืนต่อแถวอยู่ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว คือรุ่นพี่ปืนใหญ่ ชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายๆ เสื้อช็อปวิศวะสีแดงพาดอยู่บนไหล่ ส่วนเสื้อยืดสีดำด้านในยิ่งขับให้รูปร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อคมยังคงเรียบนิ่ง แต่ดวงตาคมกลับมองมาที่เธอพอดี “ระ… รุ่นพี่” ลูกพีชเอ่ยทักตามมารยาท ปืนใหญ่ยกยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน “อะไรกันครับ พอเห็นพี่แล้ว ทำไมทำหน้าตกใจ พี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” “เปล่าค่ะ… หนูแค่ไม่คิดว่าจะเป็นรุ่นพี่” เธอตอบเสียงเบา ก่อนรีบหันกลับไปมองด้านหน้าทันที โดยไม่ทันได้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ กำลังยิ้มกว้างพอใจแค่ไหน ที่ได้เห็นเธอเสียอาการมากขนาดนี้ แถวค่อยๆขยับไปข้างหน้าทีละนิด และทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน รุ่นพี่ปืนใหญ่ก็ขยับตามมาติดๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงนิดเดียว มันใกล้ซะจนลูกพีชสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะปลายจมูกเป็นระยะ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอได้แต่จ้อ