พลาดรักวิศวะเลว

มหาวิทยาลัย เมอร์คลากส์ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

ร่างใหญ่ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูของปืนหรือปืนใหญ่ ยืนพิงเสาปูนหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเมอร์คลากส์ ดวงตาเย็นชามองผู้คนที่เดินสวนกันไปมา เหมือนกำลังรอใครบางคน แม้บรรยากาศรอบตัวจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักศึกษาช่วงเปิดเทอม แต่ในหัวของเขากลับมีเพียงภาพเดียวที่วนเวียนไม่ยอมหาย

ภาพของแป้งหอม… น้องสาวคนเดียวของเขา

วันที่เธอร้องไห้แทบขาดใจ หลังถูกผู้ชายที่ไว้ใจที่สุดหลอกให้รัก ก่อนจะทอดทิ้งอย่างไม่ไยดี นั่นคือสาเหตุที่ทำให้คนไม่ชอบความวุ่นวายแบบเขา ต้องออกมายืนท่ามกลางเหล่านักศึกษาเพื่อเป้าหมายบางอย่าง

“นั่นไง… น้องสาวไอ้ภีม” เพียงไม่นาน

เสียงของพีเจย์ก็ดังขึ้น พร้อมบุ้ยปากไปยังกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งสามคน ที่กำลังเดินหัวเราะคุยกันอย่างสนุกสนาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสตามประสาเฟรชชี่ ที่พึ่งก้าวเข้ามายังรั้วมหาลัยเพียงไม่กี่วัน

ไทเกอร์หรี่ตามองตาม ก่อนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย

“มีตั้งสามคน คนไหนวะ”

“ก็คนถักผมเปียที่ถือแก้วชานมนั่นไง ชื่อลูกพีช”

เพียงได้ยินชื่อนั้น ปืนใหญ่ก็ยกยิ้มเย็นที่มุมปาก

สายตาคมกริบจับจ้องเด็กสาวตัวเล็ก ที่กำลังดูดชานมจนแก้มป่อง รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าหวานดูไร้เดียงสา จนแทบไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเป็นน้องสาวของไอ้ภีม ไอ้ผู้ชายเจ้าชู้ที่ย่ำยีแป้งหอมจนต้องป่วยเป็นซึมเศร้า

เขามองเธอนิ่ง ก่อนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ถึงเวลาที่มึงต้องชดใช้แล้ว… ไอ้ภีม มึงทำน้องสาวกูเจ็บ…คราวนี้ กูจะทำกับน้องสาวมึงบ้าง “

ดวงตาคมฉายแววอาฆาตอย่างไม่คิดปิดบัง

การแก้แค้นที่สาสมที่สุด ไม่ใช่การทำร้ายภีม

แต่คือการทำให้มันต้องเห็นน้องสาวของตัวเองถูกหลอก ถูกย่ำยีความรู้สึก และถูกทิ้งอย่างเจ็บปวดเหมือนที่แป้งหอมเคยได้รับ

“อ้าว เฮ้ย! มึงจะไปไหนวะ ไอ้ปืน!”

พีเจย์ร้องเรียก แต่ปืนใหญ่ไม่ได้หันกลับมาตอบ

ชายหนุ่มผลักตัวออกจากเสาปูน ก่อนก้าวขายาวๆตรงไปยังกลุ่มของลูกพีชอย่างไม่ลังเล

ราวกับทุกอย่างถูกวางแผนเอาไว้แล้ว เพียงไม่นาน…

ปึก!

“ว้าย!”

ร่างเล็กเซถอยหลังทันที เมื่อชนเข้ากับแผ่นอกแข็งแรงของใครบางคนอย่างแรง แก้วชานมในมือกระฉอกจนเลอะเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูของอีกฝ่าย

ลูกพีชเบิกตากว้าง ตัวเกือบเสียหลักล้ม

แต่ยังไม่ทันแตะพื้น…

หมับ!

แขนแกร่งก็โอบรัดเอวคอดของเธอไว้ได้ทัน ก่อนดึงกลับเข้าหาตัวทันที

แรงดึงนั้นทำให้ปลายจมูกของเธอปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างอีกครั้ง

กลิ่นน้ำหอมสะอาดปนกลิ่นบุหรี่จางๆลอยแตะปลายจมูก จนเธอเผลอสูดหายใจเข้าไปเต็มปอดโดยไม่รู้ตัว

“น้องครับ… เป็นอะไรรึเปล่า”

เสียงทุ้มดังขึ้นเหนือศีรษะ

แต่แขนของเขายังคงประคองเอวเธอไว้แน่น ไม่รีบร้อนที่จะปล่อย

ลูกพีชรีบเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงนั้น

และทันทีที่ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมเข้มที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ…

หัวใจของเธอก็เหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ

ชายหนุ่มตรงหน้าสวมเสื้อยืดสีดำ กับเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมูที่ไม่ติดกระดุม ร่างสูงใหญ่ใบหน้าหล่อเหลาคมคายในแบบฉบับผู้ชายสายดาร์ก คิ้วเข้มรับกับดวงตาสีนิลที่ทั้งดุดันและน่าค้นหา จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มเพียงเล็กน้อย จนหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“น้องครับ… พี่ถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า”

เมื่อเขาเรียกซ้ำอีกครั้ง ลูกพีชจึงสะดุ้งเล็กน้อย รีบกะพริบตาถี่ๆดึงสติกลับมา

“ขะ… คะ”

“เป็นอะไรรึเปล่า”

“ปะ… เปล่าค่ะ หนูไม่ได้เป็นอะไร”

เธอรีบดันแผ่นอกของเขาออกห่าง ใบหน้าขาวใสขึ้นสีระเรื่อจนลามไปถึงใบหู เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าทั้งคู่ยืนแนบชิดกันมากแค่ไหน

ยิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา ก็ยิ่งทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด

ปืนใหญ่มองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเด็กสาว ก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างมีเรศนัย

“คราวหลังก็เดินดีๆนะครับ คณะของเราคนเยอะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนค่อยๆคลายวงแขนออกอย่างไม่รีบร้อน

“ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่… แล้วก็ขอโทษนะคะ เสื้อรุ่นพี่เลอะหมดเลย”

ลูกพีชก้มมองรอยชานมที่เปื้อนแขนเสื้อช็อป ก่อนเม้มริมฝีปากด้วยความรู้สึกผิด

ปืนใหญ่ก้มมองตาม ก่อนใช้มือปัดคราบชานมออกเบาๆ