All Chapters of เมื่อสงครามสิ้นสุด ชีวิตของฉันจึงเริ่มต้นใหม่: Chapter 1 - Chapter 10

“ลิเดีย!”เสียงตะโกนดังมาจากทางเดินด้านข้างจูเลียนวิ่งเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉัน เขาทรุดตัวลงคุกเข่าแล้วรวบลิเดียเข้าไปในอ้อมแขน ไหล่ของเขากระแทกเข้ากับฉันอย่างแรงตอนที่เขาพยุงตัวลุกขึ้น“พอใจแล้วใช่ไหม” เขาคำรามเสียงต่ำอย่างน่ากลัว “ฉันก็บอกแล้วว่าฉันรักเธอ! บอกแล้วว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ! ฉันรู้ว่าเธอหึงลิเดีย ตอนนี้เธอก็ได้คำสัญญาจากฉันแล้ว เลิกรังแกลิเดียเสียที! เธอต้องการอะไรอีก”ฉันยืนหยัดอยู่กับที่ จ้องเขากลับไปตรง ๆ “ฉันไม่ได้ผลักเธอ เธอสะดุดล้มเอง ฉันไม่ได้รังแกเธอ! ฉันสาบานต่อพระเจ้าเลย!”“ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเธอ!” เขาตัดบทฉัน “ช่วงนี้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลยเอเลน่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เธอไร้เหตุผลและโหดร้ายเกินไปแล้ว เธอต้องใจเย็นลง แล้วคิดให้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไป”เขาอุ้มลิเดียจากไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวข้างรั้วฉันมองพวกเขาจากไป ความเจ็บปวดร้อนผ่าวฉีกกระชากอยู่ในอกแต่ฉันก็หันหลังเดินไปทางป่าที่อยู่ชายขอบเมือง ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ และฉันรู้ดีว่าตัวเองจะพบใครที่นั่นเซบาสเตียน วิทมอร์นอนอยู่ตรงนั้น นายทหารระดับสูงผู้เคยเอ็นดู

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเกือบจะวิ่งตรงไปตามถนนแล้ว แต่ฉันนึกถึงแม่ขึ้นมา ในชาติที่แล้ว แม่คือคนเดียวที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอฉันรู้ว่าแม่ต้องอยู่ในห้องทำงานหลังบ้าน กำลังทำของตกแต่งงานแต่งให้เสร็จอยู่คนเดียวฉันลอบอ้อมไปข้างบ้าน หลบอยู่ในเงามืด แล้วแนบใบหน้าเข้ากับหน้าต่างห้องทำงานแม่อยู่ตรงนั้น ก้มหน้าอยู่กับผ้าลูกไม้ ดูดเลือดจากนิ้วหัวแม่มือที่ถูกเข็มตำ ไหล่ลู่ลงด้วยความเหนื่อยล้าน้ำตาร้อนผ่าวเอ่อขึ้นมาในดวงตาของฉันเสียงสะอื้นเบา ๆ หลุดออกจากปากฉัน และแม่ก็เงยหน้าขึ้นทันที สายตาของเราสบกันผ่านกระจกแต่แม่เพียงวางเข็มลง เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วแง้มประตูออกเล็กน้อยแม่ดึงฉันเข้าไปข้างใน ล็อกประตู แล้วโอบกอดฉันไว้ฉันกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ร้องไห้ออกมาให้กับสามสิบปีที่สูญเปล่า และอนาคตที่ถูกขโมยไปเมื่อฉันพอจะพูดได้ ฉันก็บอกแม่ว่าฉันพยายามเพื่อวาสซาร์มากแค่ไหน และมันมีความหมายกับฉันเพียงใดแม่นั่งเงียบอยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจลึก “แม่รู้มาตลอดว่าลิเดียหมายตาของที่ไม่ใช่ของตัวเอง ส่วนพ่อของลูกก็สนใจแต่ชื่อตระกูลมาร์เค็ตติเท่านั้น”แม่เดินไปที่หีบไม้โอ๊กแล้วหยิบถุงกำมะหยี่ออกมา เทสร้อยไข่มุก ต่างห

กลับมาที่บรูคลิน ดวงอาทิตย์ขึ้นในเช้าวันแต่งงานของฉันจูเลียนตื่นตอนหกโมง สวมสูทตัวที่ดีที่สุด แล้วเดินมาที่ห้องของฉันพร้อมดอกกุหลาบสีขาว เขามั่นใจว่าฉันคงได้สติแล้วจูเลียนเคาะประตูห้องนอนของฉัน “เอเลน่า ฉันเอง เธอพร้อมหรือยัง”ไม่มีเสียงตอบ เขาเคาะดังขึ้น ข้อนิ้วกระแทกกับบานไม้ “เอเลน่า เร็วเข้า อย่าทำตัวงี่เง่า เราไม่มีเวลามาเล่นเกมนะ”ยังคงไม่มีเสียงใด ๆความหวาดหวั่นเย็นเยียบค่อย ๆ แล่นขึ้นมาตามสันหลังของเขา เขาเอาไหล่ดันประตูแล้วออกแรงผลักอย่างแรง กลอนเก่าหักดังเป๊าะ ก่อนบานประตูจะเปิดผางออกห้องนั้นว่างเปล่าเตียงถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย ราวกับไม่มีใครเคยนอนอยู่บนนั้น ข้าวของทั้งหมดของฉันยังอยู่ครบ แต่ฉันหายไปแล้ว“เอเลน่า?” เขากระซิบ เสียงแตกพร่าพ่อของฉันปรากฏตัวที่หน้าประตูพร้อมคิ้วขมวด “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไม่...” เขาเห็นห้องว่างเปล่า แล้วใบหน้าก็ซีดเผือด “เอเลน่าอยู่ไหน”“เธอไปแล้ว” จูเลียนพูดพลางหันไปหาเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “เธอหนีไปแล้ว”กรามของพ่อฉันขบแน่น “เหลวไหล เธอก็แค่เล่นละคร พอรู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องโง่แค่ไหน เดี๋ยวเธอก็กลับมาเอง” แต่แม้จะพูดอย่างนั้

เจ็ดปีผ่านไปฉันทำตามคำแนะนำของเซบาสเตียนและเข้าเรียนที่โรงเรียนธุรกิจโคลัมเบีย ฉันตั้งใจเรียนอย่างหนัก จนจบการศึกษาด้วยอันดับหนึ่งของชั้นด้วยความช่วยเหลือของเซบาสเตียนและความรู้ที่ฉันมีจากชาติที่แล้ว ฉันจึงเริ่มต้นธุรกิจนำเข้า-ส่งออกของตัวเองฉันทำงานวันละหลายชั่วโมง ตัดสินใจเรื่องยาก ๆ และค่อย ๆ สร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมาจากก้อนอิฐทีละก้อนภายในปี 1952 บริษัทของฉันก็กลายเป็นหนึ่งในบริษัทที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในนิวยอร์กในชาติที่แล้ว ฉันอยากเริ่มต้นธุรกิจของตัวเองมาตลอดแต่จูเลียนกับพ่อของฉันกลับหัวเราะเยาะความคิดนั้น แล้วบอกว่าที่ของผู้หญิงคืออยู่ในบ้านฉันเชื่อพวกเขา และยอมละทิ้งความฝันของตัวเองเพื่อเป็นภรรยาและแม่ฉันเคยมองดูลิเดียกลับมาพร้อมปริญญาจากวาสซาร์ สร้างอาชีพบนอนาคตที่ขโมยไปจากฉัน และจูเลียนก็บอกฉันว่าเธอคู่ควรกับมัน และฉันเองก็เคยเชื่อแบบนั้นเช่นกันแต่ครั้งนี้ ฉันเป็นนายของตัวเอง ฉันตัดสินใจด้วยตัวเอง ฉันมีอำนาจ มีความเป็นอิสระ และมีเสรีภาพ ในที่สุดฉันก็ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ฉันควรจะได้ใช้เสียทีเซบาสเตียนกับวิทแมนกลายเป็นเหมือนครอบครัวของฉัน พวกเขาคอยสนับสนุนฉันใน

ฉันเดินเลียบทะเลสาบไปช้า ๆ พยายามสงบหัวใจที่ยังเต้นแรง ฉันพูดทุกอย่างที่ต้องพูดไปแล้ว แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี ความรักที่ยาวนานหลายสิบปีไม่ได้หายไปในชั่วข้ามคืนเมื่อฉันเดินเลี้ยวโค้งไป ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงด้วยความโกรธ นั่นคือเสียงของวิทแมนกับจูเลียน“อยู่ให้ห่างจากเธอ” วิทแมนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณเคยได้โอกาสแล้ว แต่คุณโยนมันทิ้งไปเอง คุณไม่คู่ควรกับเธอ”“นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ” จูเลียนคำราม“นี่เป็นเรื่องของผม” วิทแมนพูด “ผมรักเธอ ผมอยู่เคียงข้างเธอในเวลาที่คุณไม่อยู่ ผมสนับสนุนเธอ ปกป้องเธอ และผมจะไม่มีวันทำร้ายเธอเหมือนที่คุณทำ ผมต่างหากที่คู่ควรจะอยู่กับเธอ ไม่ใช่คุณ”จูเลียนจ้องเขาอย่างพูดไม่ออก สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “ผมไม่ยอมแพ้หรอก ผมจะเอาเธอกลับคืนมาให้ได้”“ไม่ คุณทำไม่ได้หรอก” วิทแมนพูด “เธอไม่ได้รักคุณอีกแล้ว และจะไม่มีวันรักคุณอีก ไปซะ ก่อนที่ผมจะทำให้คุณต้องไป”ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าของจูเลียนเดินจากไป วิทแมนหันกลับมาและเห็นฉันยืนอยู่ตรงนั้นวิทแมนเดินเข้ามาหาฉัน สีหน้าของเขาอ่อนลง “คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” ฉันพูด “ขอบคุณนะคะ”“เขาจะไม่มารบกวนคุณอีก” วิทแมนพูด “ผมจ