เมื่อสงครามสิ้นสุด ชีวิตของฉันจึงเริ่มต้นใหม่

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้น

จูเลียน มาร์เค็ตติในวัยหนุ่มยืนอยู่บนระเบียงหน้าบ้านของฉันในชุดเครื่องแบบทหาร เหรียญตราบนอกสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย

“เอเลน่า” เขาเอ่ย “ลิเดียไม่ค่อยสบาย วันนี้เธอช่วยไปเข้ากะแทนลิเดียที่โรงงานได้ไหม”

ในชาติที่แล้ว ฉันคงพยักหน้า ยิ้ม แล้วพูดว่า “ได้สิ จูเลียน” ก่อนจะยืนทำงานสิบสองชั่วโมงเต็มในขณะที่ลิเดียพักผ่อน

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่

“สุขภาพของลิเดียไม่ใช่ปัญหาของฉัน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งอย่างสมบูรณ์

ฉันหันหลังเดินกลับเข้าไปข้างใน ปล่อยให้เขายืนมองตามแผ่นหลังของฉัน

ฉันรู้สึกได้ถึงความสับสนของเขาที่แผ่ออกมาผ่านบานประตู แต่ฉันไม่สนใจ

ฉันเดินตรงไปตามถนนจนถึงที่ทำการไปรษณีย์

จอห์นนี่ยืนคัดแยกจดหมายอยู่หลังเคาน์เตอร์ บุหรี่มวนประจำคาบอยู่ที่ริมฝีปาก ฉันวางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์แล้วถาม

“มีจดหมายถึงฉันไหม”

“ยังไม่มีเลยเอเลน่า”

ฉันเลื่อนกระป๋องคุกกี้อัลมอนด์ที่อบไว้เมื่อเช้าข้ามเคาน์เตอร์ไปให้เขา

“ถ้าจดหมายของฉันมาถึง ห้ามให้ใครรับไปนอกจากฉัน เข้าใจไหม”

จอห์นนี่กะพริบตา ตกใจกับความจริงจังของฉัน ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “ได้สิ ไม่มีปัญหา ความลับของเธอจะปลอดภัยอยู่กับฉัน”

ฉันก้าวออกมาข้างนอก แล้วก็เห็นเขายืนพิงเสาไฟอยู่อีกฝั่งของถนน สายตาจับจ้องมาที่ฉัน เขาตามฉันมา

“เธอมาทำอะไรที่ไปรษณีย์” เขาถามเสียงแข็ง พลางผละจากเสาไฟแล้วก้าวยาว ๆ ตรงมาหาฉัน

ฉันเดินผ่านเขาไปทันที

“ฉันจะทำอะไรก็ไม่ใช่ธุระของนาย ลิเดียผู้น่าสงสารอยู่ไหนล่ะ ฉันนึกว่านายจะอยู่กับเธอเสียอีก ถ้ามีเวลาว่างมากนัก นายก็ควรเอาเวลาไปอยู่กับเธอ แทนที่จะมาวนเวียนอยู่รอบตัวฉัน”

สีหน้าของจูเลียนขรึมลง เขาก้าวมาขวางหน้าฉันไว้

“เอเลน่า ฉันต้องบอกเธออีกกี่ครั้ง พ่อของลิเดียตายเพราะช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันติดหนี้บุญคุณพวกเขาทุกอย่าง ระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรทั้งนั้น ฉันรักเธอ เธอก็รู้”

ฉันเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

ในชาติที่แล้ว เราเติบโตมาเคียงข้างกัน และฉันเคยเชื่อมั่นว่ารากฐานความผูกพันที่เราสร้างไว้ตั้งแต่เด็กนั้นไม่มีวันสั่นคลอน

แม้ตอนที่ลิเดียค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาระหว่างฉันกับจูเลียน ฉันก็ยังเลือกอดทนอย่างไม่ลืมหูลืมตา เฝ้ารอให้เขาชดใช้หนี้บุญคุณที่มีต่อพ่อของเธอจนหมด

แต่หนี้บุญคุณก้อนนั้นใช้เวลาถึงสามทศวรรษกว่าจะชดใช้หมด และท้ายที่สุด มันก็ทำให้ฉันตายด้วยความโกรธแค้น

ฉันหันกลับไปเผชิญหน้าเขา มองเขาอย่างเต็มตา เด็กชายที่ฉันรักมาตั้งแต่อายุสิบสอง และชายคนเดียวกันนี้ที่ทำลายชีวิตฉัน

“ฉันติดหนี้ชีวิตพ่อของลิเดียด้วยหรือเปล่า” ฉันถามเบา ๆ “นั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องสละทุกอย่างให้ลูกสาวของเขาอย่างนั้นเหรอ พอเถอะ จูเลียน สุดท้ายนายจะลงเอยกับใคร ฉันก็ไม่สนทั้งนั้น”

ฉันเดินจากไปโดยไม่หันกลับไปมอง

ด้านหลัง ฉันได้ยินเสียงรองเท้าบูตทหารของเขาครูดกับทางเท้าขณะที่เขาชะงักค้างอยู่กับที่

ข่าวซุบซิบแพร่สะพัดไปทั่วเมืองเล็ก ๆ เร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง

ภายในสองวัน ทุกคนต่างก็รู้กันทั่วว่าฉันทำให้จูเลียน มาร์เค็ตติอับอายต่อหน้าสาธารณชน

ก่อนที่ลิเดียจะปรากฏตัว ฉันกับจูเลียนเคยเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบในสายตาทุกคน และเราไม่เคยทะเลาะกันเลย

แต่หลังจากลิเดียเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา ความสัมพันธ์ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

แม้เธอจะอ้างว่าพวกเขาเป็นแค่เพื่อนกัน แต่ไม่มีใครเชื่อ

ตรงกันข้าม เธอกลับกลายเป็นคนโดดเดี่ยวไร้เพื่อน ขณะที่คนทั้งเมืองพากันสงสารฉัน

ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเลย ฉันเอาแต่นับวันรอให้จดหมายของฉันมาถึง

ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่าลิเดียไม่มีทางยอมแพ้ง่าย ๆ

เธอมาหาฉันที่สวนหลังบ้าน ตอนที่ฉันกำลังตากผ้าอยู่บนราว

“เอเลน่า พวกเราต้องคุยกัน”

ฉันเอนตัวพิงรั้ว มองเธอแสดงละครฉากเล็ก ๆ ของตัวเอง เธอกัดริมฝีปาก ก้มมองรองเท้า แสร้งทำเป็นประหม่า มันแทบจะน่าขันด้วยซ้ำ

“ทำไมไม่ส่งจูเลียนมาล่ะ” ฉันถาม “เขาถนัดนักนี่ เรื่องชดใช้หนี้แทนเธอ”

ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว “ฉันกับจูเลียนเป็นแค่เพื่อนกัน เธอช่วยบอกทุกคนได้ไหม บอกพวกเขาว่าเธอแค่ทำตัวงี่เง่าและหึงหวงไปเอง”

เมื่อฉันไม่ตอบ เธอก็ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงของเธอลดต่ำลงเป็นเสียงกระซิบอาบพิษ

“เธอคิดว่าเขารักเธอจริง ๆ เหรอเอเลน่า บ้าเอ๊ย เธอนี่ไร้เดียงสาเหลือเกิน เขารักฉันมาตลอด เธอมองไม่ออกหรือไง ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องทิ้งเธออยู่ดี”

ฉันสบตาเธอ “ถ้านั่นหมายความว่าจูเลียน มาร์เค็ตติจะไปให้พ้น ๆ จากชีวิตฉัน งั้นก็นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการพอดี”

บางอย่างในสีหน้าของเธอเปลี่ยนไป รอยยิ้มเย็นชาและเจ้าเล่ห์ค่อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก

“อย่างนั้นเหรอ”

ก่อนที่ฉันจะทันตั้งตัว เธอก็พุ่งเข้ามาหาฉัน

ฉันเบี่ยงตัวหลบไปตามสัญชาตญาณ

เธอเสียหลัก เท้าเกี่ยวเข้ากับก้อนหินที่อยู่บนพื้น ก่อนจะกลิ้งตกบันไดหินลงไปในสวน