บทที่ 3

ไม่มีใครขยับ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ

จูเลียนจ้องมองฉัน มือข้างหนึ่งกุมแก้มไว้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยขึ้นเสียงใส่เขาเลยสักครั้ง นับประสาอะไรกับการลงมือกับเขา สำหรับเขาแล้ว ตอนนี้ฉันคงไม่ต่างจากคนแปลกหน้า

พ่อของฉันคำรามด้วยความโกรธจากตรงประตู

เขาคว้าแขนฉันแล้วลากขึ้นบันได ก่อนจะเหวี่ยงฉันเข้าไปในห้องนอนแล้วล็อกประตูจากด้านนอก

“แกค่อยออกมาตอนที่ได้สติแล้ว!” เขาตะโกนผ่านบานประตู ก่อนเสียงฝีเท้าหนัก ๆ จะดังลั่นลงบันไดไป

ดึกคืนนั้น ประตูถูกปลดล็อกจากด้านนอก

เป็นลิเดีย เธอยืนอยู่กลางห้องของฉัน ยิ้มราวกับที่นี่เป็นของเธอ

“จูเลียนรักฉัน” เธอกระซิบ “เขารักฉันมาตลอด แต่เขามีเกียรติเกินกว่าจะทอดทิ้งเธอ หลังจากอยู่กับเธอมาหลายปีขนาดนั้น”

เธอก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงพิษร้าย

“เพราะอย่างนั้นเขาถึงจะแต่งงานกับเธอ เขาจะให้นามสกุล บ้าน และลูก ๆ ของเขากับเธอ ดังนั้นเพื่อชดเชยสิ่งที่ฉันเสียสละไป เขาก็เลยยกสิ่งนี้ให้ฉัน”

เธอดึงจดหมายตอบรับเข้าเรียนฉบับจริงออกมาจากเสื้อโค้ต แล้วโบกมันไปมาตรงหน้าฉัน ตราประทับของวาสซาร์สะท้อนแสงโคมไฟเป็นประกาย

“หลังจากคืนนี้ เธอก็จะเป็นของเขา เธอจะใช้ชีวิตที่เหลือทำอาหารให้เขา เลี้ยงลูก ๆ ของเขา และติดอยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ ส่วนฉันจะขึ้นรถไฟไปพอคิปซีพรุ่งนี้เช้า”

“พูดตรง ๆ นะ เอเลน่า ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงอยากทิ้งชีวิตสุขสบายเพื่อไปเรียนมหาวิทยาลัย สำหรับผู้หญิงอย่างเรา สิ่งสำคัญคือการแต่งงานให้ดีและดูแลครอบครัว แล้วจูเลียนก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด ไม่ใช่หรือไง”

“ออกไป” ฉันพูด เสียงสั่นด้วยความโกรธ

“ทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะ” เธอหัวเราะ

ฉันพุ่งเข้าไปคว้าจดหมาย แต่เธอก้าวถอยหลัง แล้วเก็บมันซ่อนไว้ใต้เสื้อโค้ตอย่างปลอดภัย

ฉันวิ่งผ่านเธอไปแล้วกระชากประตูห้องนอนเปิดออก ฉันพุ่งลงบันไดไปยังห้องนั่งเล่น และพบจูเลียนกำลังรินวิสกี้ใส่แก้วให้ตัวเอง

“มันอยู่ที่ไหน” ฉันถามเสียงกร้าว พลางทุบมือลงบนโต๊ะ “จดหมายตอบรับฉบับจริงของฉันอยู่ที่ไหน นายยกมันให้เธอไปแล้วใช่ไหม นายขโมยชีวิตของฉันไปแล้วยกให้เธอ!”

จูเลียนวางแก้วลงช้า ๆ สีหน้าแข็งกร้าวขึ้น

“ลิเดียต้องการวาสซาร์มากกว่าเธอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอไม่มีใคร พ่อของเธอตายเพราะช่วยชีวิตฉันไว้ และเธอก็อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่นั้น แต่เธอมีฉัน เอเลน่า เธอมีพ่อแม่ของเธอ เธอยังต้องการอะไรอีก”

“ฉันต้องการชีวิตของฉันคืน!” ฉันตะโกน “ฉันพยายามเพื่อจดหมายฉบับนั้น! ฉันเรียนมาหลายปี เข้าร่วมหน่วยพยาบาล ทำทุกอย่างอย่างถูกต้อง! แต่นายกลับยกมันให้เธอไปง่าย ๆ เหมือนกับมันไม่มีค่าอะไรเลย!”

“มันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่ฉันติดค้างเธอ” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาหาฉัน “งานแต่งคือพรุ่งนี้ เธอต้องอยู่ที่นั่น และเธอจะไม่พูดเรื่องนี้กับใครแม้แต่คำเดียว”

ฉันหันหลังวิ่งไปทางประตูหน้า แต่เขาคว้าแขนฉันไว้แล้วกระชากให้หมุนกลับมา

“เธอคิดว่าจะไปไหน” เขาคำราม “ไปที่มหาวิทยาลัยเหรอ ไปบอกพวกเขาว่าฉันยกที่ของเธอให้ลิเดียอย่างนั้นเหรอ พวกเขาไม่เชื่อเธอหรอก พรุ่งนี้เช้า เธอก็จะเป็นคุณนายมาร์เค็ตติแล้ว ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัยหรอกนะเอเลน่า ไม่มีใครเห็นเธอเป็นเรื่องจริงจังแน่”

เขาลากฉันกลับขึ้นบันได แล้วเหวี่ยงฉันเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะล็อกประตูอีกครั้ง

“เธออยู่ในนี้ไปจนถึงงานแต่งก็แล้วกัน” เขาพูดผ่านบานประตู “แล้วอย่าแม้แต่จะคิดหนี ฉันให้คนเฝ้าอยู่ที่ประตูหลังแล้ว”

“พรุ่งนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชื่อเอเลน่า คอนติอีกแล้ว” เสียงของลิเดียกระซิบผ่านช่องประตู

เสียงฝีเท้าของพวกเขาค่อย ๆ จางหายลงไปตามบันได ฉันไถลตัวลงนั่งกับพื้นพิงบานประตู น้ำตาไหลอาบหน้า

ไม่กี่นาทีต่อมา ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาอยู่หน้าประตู

ฉันนั่งอยู่ในความมืดนานราวกับหลายชั่วโมง จนกระทั่งรู้สึกได้ถึงของแข็งบางอย่างในกระเป๋าชุดของตัวเอง

มันคือไฟแช็กสีเงินที่เซบาสเตียน วิทมอร์ให้ฉันไว้

ฉันหยิบมันออกมา ใช้นิ้วโป้งลูบไปตามชื่อที่สลักอยู่ เขาเคยบอกว่าจะช่วยฉัน ไม่ว่าฉันจะเจอปัญหาอะไร

ฉันลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มันเป็นหน้าต่างเก่า กรอบไม้บิดงอไปตามกาลเวลา ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยปีนออกทางนี้มานับร้อยครั้ง

ฉันใช้มือทั้งสองข้างฝืนดันมันให้เปิดออก กัดฟันกลั้นเสียงร้องเมื่อกรอบหน้าต่างขูดผิวตรงฝ่ามือจนถลอก

แรงกระแทกตอนตกลงไปในลานบ้านทำให้ฉันจุกจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันนอนอยู่บนพื้นหญ้าเปียกชั่ววินาทีหนึ่ง จ้องมองหน้าต่างมืดสนิทของห้องที่พวกเขาคาดหวังว่าเจ้าสาวจะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้

แล้วฉันก็ลุกขึ้นยืน