บทที่ 2

“ลิเดีย!”

เสียงตะโกนดังมาจากทางเดินด้านข้าง

จูเลียนวิ่งเข้ามา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองฉัน เขาทรุดตัวลงคุกเข่าแล้วรวบลิเดียเข้าไปในอ้อมแขน ไหล่ของเขากระแทกเข้ากับฉันอย่างแรงตอนที่เขาพยุงตัวลุกขึ้น

“พอใจแล้วใช่ไหม” เขาคำรามเสียงต่ำอย่างน่ากลัว “ฉันก็บอกแล้วว่าฉันรักเธอ! บอกแล้วว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ! ฉันรู้ว่าเธอหึงลิเดีย ตอนนี้เธอก็ได้คำสัญญาจากฉันแล้ว เลิกรังแกลิเดียเสียที! เธอต้องการอะไรอีก”

ฉันยืนหยัดอยู่กับที่ จ้องเขากลับไปตรง ๆ “ฉันไม่ได้ผลักเธอ เธอสะดุดล้มเอง ฉันไม่ได้รังแกเธอ! ฉันสาบานต่อพระเจ้าเลย!”

“ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเธอ!” เขาตัดบทฉัน “ช่วงนี้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองเลยเอเลน่า เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ เธอไร้เหตุผลและโหดร้ายเกินไปแล้ว เธอต้องใจเย็นลง แล้วคิดให้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไป”

เขาอุ้มลิเดียจากไป ทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวข้างรั้ว

ฉันมองพวกเขาจากไป ความเจ็บปวดร้อนผ่าวฉีกกระชากอยู่ในอก

แต่ฉันก็หันหลังเดินไปทางป่าที่อยู่ชายขอบเมือง ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ และฉันรู้ดีว่าตัวเองจะพบใครที่นั่น

เซบาสเตียน วิทมอร์นอนอยู่ตรงนั้น นายทหารระดับสูงผู้เคยเอ็นดูวีรบุรุษสงครามหนุ่ม คอยชี้แนะเขา และเปิดประตูทุกบานให้จูเลียน

ในชาติที่แล้ว เขาช่วยให้จูเลียนไต่เต้าขึ้นไปตามลำดับขั้น จนได้ตำแหน่งระดับสูงตั้งแต่อายุยังน้อยอย่างน่าทึ่ง

แต่ครั้งนี้ ฉันไปถึงก่อน

ฉันพบเขานอนอยู่บนพื้นข้างพุ่มไม้ มือกุมหน้าอกไว้แน่น ฉันคุกเข่าลง คลายปกเสื้อของเขา แล้วทำ CPR จนกระทั่งเขาสะดุ้งเฮือกและฟื้นขึ้นมา

ชายคนนั้นลืมตาขึ้น ใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อปรับลมหายใจก่อนจะเอ่ยปากพูด

เขาถามชื่อของฉัน ฉันบอกเขาว่าฉันชื่อเอเลน่า คอนติ

จากนั้นเขาก็ถามว่าเขาจะตอบแทนฉันได้อย่างไร

ในชีวิตนี้ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแก้แค้นจูเลียนหรือลิเดีย ฉันเพียงตั้งใจจะให้เขาได้เห็นด้วยตาตัวเองว่า จูเลียนไม่คู่ควรกับการอุปถัมภ์ของเขาเลยสักนิด

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าชุดเครื่องแบบ แล้วหยิบไฟแช็กสีเงินที่สลักชื่อเต็มของเขาออกมา เขาวางมันลงบนฝ่ามือของฉัน ก่อนจะกำนิ้วมือของฉันให้ปิดรอบมันอย่างมั่นคง

“ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไร เอาสิ่งนี้ไปที่ฐานทัพในแมนฮัตตันแล้วถามหาฉัน ไม่ว่าเธอจะเดือดร้อนเรื่องอะไร ฉันจะช่วยเธอ ฉันติดหนี้ชีวิตเธอ และฉันชดใช้หนี้ของตัวเองเสมอ”

เขาไม่ได้เข้าเมืองมากับฉัน โดยบอกว่าจะมีคนมารับเขา

ดังนั้นฉันจึงปล่อยเขาไว้ที่นั่น แล้วเดินกลับเข้าเมือง เมื่อเดินผ่านที่ทำการไปรษณีย์ จอห์นนี่ก็โบกมือเรียกฉัน

“จดหมายของเธอมาถึงแล้วเอเลน่า”

หัวใจฉันกระตุกวูบ ฉันเอื้อมมือไปรับมัน แต่คำพูดต่อมาของเขากลับทำให้เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

“จูเลียนมารับไปเมื่อสิบนาทีก่อน เขาบอกว่าจะเอาไปส่งให้เธอด้วยตัวเอง”

ฉันวิ่งกลับบ้านตลอดทาง พุ่งผ่านประตูหน้าเข้าไป แล้วพบจูเลียนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มือถือซองจดหมายไว้

“จูเลียน” ฉันพูด พลางบังคับน้ำเสียงให้มั่นคง “เอาจดหมายของฉันมา”

เขาเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าอ่านไม่ออกแม้แต่น้อย จากนั้นก็ยื่นซองจดหมายมาให้

“ฉันเสียใจด้วยเอเลน่า เธอไม่ได้เข้าเรียน”

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันถึงกับหายใจไม่ออก

ในชาติที่แล้ว พวกเขาบอกฉันแบบเดียวกันนี้ พวกเขาบอกว่าวาสซาร์ปฏิเสธฉัน บอกว่าฉันควรเลิกฝัน บอกว่าการแต่งงานกับจูเลียนคือชีวิตที่ดีกว่า แล้วฉันก็เชื่อพวกเขา ฉันก้มหน้ายอมรับ และปล่อยให้ลิเดียเดินจากไปพร้อมอนาคตของฉัน

ครั้งนี้ฉันรีบกลับมาที่นี่ ฉันเฝ้าที่ทำการไปรษณีย์ ติดสินบนจอห์นนี่ด้วยคุกกี้ แต่สุดท้ายฉันก็ยังสายเกินไป

ก็ตอนที่ฉันรับกระดาษจากมือจูเลียนนี่เอง ฉันถึงได้เข้าใจว่าพวกเขาทำเรื่องนี้ไปไกลแค่ไหน

หัวจดหมายดูถูกต้อง ตราประทับก็ดูถูกต้อง แม้แต่ลายเซ็นด้านล่างก็เหมือนมากพอจะหลอกคนอื่นได้

แต่ฉันเคยเห็นจดหมายฉบับจริงมาแล้วครั้งหนึ่ง

ฉบับนี้ไม่ใช่

“ทีนี้เธอก็เลิกรอวาสซาร์ได้แล้ว” จูเลียนพูด “วันพรุ่งนี้ก็งานแต่งแล้ว”

ฉันจ้องหน้าเขา “พรุ่งนี้เหรอ”

“ทุกอย่างพร้อมแล้ว พ่อแม่ของเธอก็ตกลงแล้ว ช่วงนี้เธออารมณ์แปรปรวนมากนะเอเลน่า พอเราแต่งงานกัน เดี๋ยวเธอก็จะใจเย็นลง แล้วเข้าใจว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุด”

ฉันเกือบหัวเราะออกมา

สิ่งที่ดีที่สุดอย่างนั้นหรือ

เขาขโมยจดหมายของฉัน ยื่นคำโกหกให้ฉัน จัดงานแต่งงานให้ฉันในเช้าวันรุ่งขึ้น แล้วยังเชื่อว่าความรักทำให้เขาเป็นผู้บริสุทธิ์

“แล้วถ้าพรุ่งนี้ฉันไม่อยากแต่งงานกับนายล่ะ” ฉันถาม

จูเลียนขมวดคิ้ว ราวกับฉันพูดอะไรที่ไร้เหตุผลเหลือเกิน

“อย่าไร้สาระน่า เธอรักฉันมาตั้งแต่พวกเรายังเด็กแล้ว”

ในตอนนั้นเอง พ่อของฉันก็เดินเข้ามาจากโถงทางเดิน เขาเหลือบมองจดหมายบนโต๊ะ แล้วมองฉัน สีหน้าของเขาไม่มีวี่แววประหลาดใจเลย

แปลว่าพ่อของฉันก็รู้เรื่องนี้ด้วย

เขาก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้

“แกไม่ได้เข้าเรียน” เขาพูดอย่างเย็นชา “เรื่องก็จบแค่นั้น จูเลียนยังยอมแต่งงานกับแก ทั้งที่แกก่อเรื่องกับลิเดียไว้แบบนั้น สำนึกบุญคุณเสียบ้าง”

จูเลียนก้าวเข้ามาใกล้ แล้วยื่นมือมาหามือฉัน น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอีกครั้ง เหมือนทุกครั้งที่เขาต้องการให้ฉันหยุดขัดขืน

“เอเลน่า คนเป็นภรรยาไม่จำเป็นต้องมีจดหมายตอบรับเข้าเรียนหรอก”

ฉันตบหน้าเขา

เสียงตบดังก้องไปทั่วห้อง ใบหน้าของจูเลียนสะบัดหันไปอีกด้านอย่างแรง ส่วนฝ่ามือของฉันก็แสบร้อนจากแรงตบ

ไม่มีใครขยับ

ตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา ฉันกลืนทุกคำดูถูกลงคอในนามของความรัก ฉันปล่อยให้เขาชดใช้หนี้ลิเดียด้วยเวลาของฉัน แรงงานของฉัน ศักดิ์ศรีของฉัน และสุดท้ายคือทั้งชีวิตของฉัน

แต่ครั้งนี้จะไม่เป็นแบบนั้น

ฉันจ้องเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง

“ฉันไม่เคยรังแกลิเดีย” ฉันพูด “และนี่คือชีวิตของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าฉันจะใช้มันยังไง”