Semua Bab ราชาสังเวียนเถื่อนในวันที่เธอเสียผมไป: Bab 1 - Bab 10

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บาดหูดังมาจากข้างหลังเสิ่นจือจือทั้งรีบร้อนและโกรธจัด เธอรังเกียจที่ผมทำเธอขายหน้าเธอเป็นถึงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองเจียงเฉิง แต่คู่หมั้นของเธอกลับต้องเอาชีวิตเข้าแลกบนเวทีมวย เพื่อเงินรางวัลเพียงไม่กี่แสนผมไม่สนใจเธอ แล้วหันหลังเดินกลับไปยังหลังเวที เมื่อก้าวขึ้นสู่เวทีแปดเหลี่ยมอีกครั้ง แสงไฟทั้งสนามส่องไปยังกรงเหล็กฝั่งตรงข้าม ก่อนจะมีเสียงคำรามของสัตว์ป่าดังขึ้น “คืนนี้ นักชกหมายเลข 67 จะปะทะกับเสือโคร่งพม่า! วางเงินเดิมพันได้แล้ว!” ผ้าม่านถูกกระชากเปิดออก ปากอันกว้างใหญ่ที่ชุ่มไปด้วยเลือดปรากฏขึ้นตรงหน้าทันทีผมสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ "พี่"เซี่ยชิงหรานนั่นเอง!ผมเงยหน้ามอง เขาสวมเสื้อผ้าแบรนด์หรูทั้งตัว พิงราวกั้นพร้อมรอยยิ้มแสนภาคภูมิใจ "ได้ยินว่าพี่ร้อนเงิน เพื่อให้พี่หาเงินได้เยอะหน่อย ผมเลยเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ชิ้นนี้ไว้ให้พี่โดยเฉพาะเลยนะ"น้ำเสียงนั้นฟังดูไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม"ผมลงเงินไปล้านหนึ่งเดิมพันว่าพี่จะชนะ อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ"หนึ่งล้านผมกำหมัดแน่น นึกถึงบ้านเก่าที่ถูกเอาไปขายทอดตลาด และเดินก้าว

เซี่ยชิงหรานแสร้งทำเป็นตกใจ“แล้ว...พี่ชายของผมจะทำยังไงล่ะ?”แววตาของเสิ่นจือจือเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเย็นชาอีกครั้ง“ตั้งแต่วินาทีที่เขาใส่ร้ายนาย เขาก็ไม่ใช่คนของตระกูลเซี่ยอีกแล้ว”"มีสิทธิ์อะไร?" เสียงของผมสั่นด้วยความโกรธ ก่อนจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในสภาพที่เนื้อตัวสะบักสะบอมดูไม่ได้เช่นนี้“เซี่ยสือเยี่ยนเหรอ?”“เป็นเขาจริงๆ ด้วย? นึกว่าไม่มีหน้าโผล่มาแล้วเสียอีก”“เหอะ เข้าคุกมายังไม่อาย แล้วจะกลัวทำให้ตระกูลเซี่ยขายหน้าอีกทำไม?”“เฮ้อ เลี้ยงลูกออกมาเป็นเด็กขายตัวไว้ล่อลวงเศรษฐีนี น่าสงสารคุณท่านเซี่ยจริงๆ”ผมยืนนิ่งอยู่กับที่เสิ่นจือจือกระชากตัวผมเข้ามาใต้ร่มทันที “บาดเจ็บก็อยู่โรงพยาบาลดีๆ จะออกมาสร้างเรื่องทำไม!”ผมสะบัดมือของเธอออก แล้วเผชิญหน้ากับเธอตรง ๆ"คุณมีสิทธิ์อะไรเอาบ้านเก่าตระกูลไปยกให้เขา" “ผมต่างหากที่เป็นลูกชายของตระกูลเซี่ย ส่วนเขาเป็นแค่ลูกบุญธรรม มีสิทธิ์อะไร...”เพียะ!แก้มของผมร้อนผ่าวและบวมขึ้นทันที ผมกุมแก้ม มองเสิ่นจือจืออย่างไม่อยากเชื่อเธอปกป้องเซี่ยชิงหรานไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา“ก่อนคุณอาจะเสียชีวิต เขาฝากพวกนายไว้กับต

ถ้วยชาที่อยู่ในมือร่วงหล่นลงพื้นเสิ่นจือจือไม่ทันได้ดื่มชาร้อน เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความร้อนรน “หายตัวไป? เป็นไปได้ยังไง?”“ใครเป็นคนซื้อ? นี่เป็นทรัพย์สินของตระกูลเซี่ย นอกจากคนตระกูลเซี่ยแล้ว จะมีใครประมูลได้อีก? ไปสืบมา!”ข่าวร้ายที่ถาโถมเข้ามาต่อเนื่อง ทำให้เสิ่นจือจือรู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก“พี่จือ เป็นอะไรไป?”เซี่ยชิงหรานเดินเข้ามา ก่อนนวดไหล่ให้เธออย่างเอาใจใส่“พี่ชายผมจะหายตัวไปได้ยังไง เขาเจ้าเล่ห์มาตลอด นี่ก็แค่แผนเรียกร้องความสนใจจากพี่เท่านั้น”“ส่วนบ้านเก่าของตระกูล นอกจากพี่กับพี่ชายแล้ว จะมีใครซื้อได้ล่ะ”เสิ่นจือจือจึงค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลงจริงด้วย มีเพียงผู้ที่ได้รับสิทธิ์จากกองทรัสต์ของตระกูลเซี่ยเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์ขายบ้านเก่าของตระกูลได้ทั้งหมดนี้ จะต้องเป็นแผนของผมแน่เธอถอนหายใจยาว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงแต่ไม่ว่าอย่างไร ภาพที่ผมคุกเข่าอยู่หน้าจวนบรรพบุรุษด้วยหัวใจที่ตายด้าน ก็ทำให้เธอไม่อาจสบายใจได้เธอรีบก้าวออกจากบ้าน เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังสนามมวยใต้ดิน“เซี่ยสือเยี่ยนอยู่ไหน? เรียกเขาออกมาเดี๋ยวนี้”ผู้จัดการเอ่ย

“ในที่สุดก็ไล่เซี่ยสือเยี่ยนออกไปได้แล้ว ต่อจากนี้ทั้งตระกูลเซี่ยและเสิ่นจือจือก็จะเป็นของฉันคนเดียว ความพยายามที่วางแผนมาหลายปีก็ไม่สูญเปล่า!”“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องโกหก ฉันจะสำลักควันไฟจากเหตุเพลิงไหม้จริงๆ ได้ยังไง”“ต่อให้เธอรู้ความจริงก็ไม่เป็นไร เพราะคนที่เธอรักที่สุดคือฉัน ไม่อย่างนั้นจะทำกับเซี่ยสือเยี่ยนจนมีสภาพแบบนั้นได้ยังไง”“นายไม่รู้หรอก เซี่ยสือเยี่ยนโดนทรมานในคุกหนักมาก ฮ่าๆๆ...”ทันใดนั้น แรงมหาศาลจากด้านหลังก็พลิกโซฟาคว่ำลงอย่างแรงเซี่ยชิงหรานหันกลับไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของเสิ่นจือจือ“พี่จือ! พี่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”เขารีบวางสายด้วยความตื่นตระหนก“ที่ผมพูดไม่ใช่เรื่องจริงนะ แค่ล้อเล่น พี่ต้องเชื่อผม!”ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นจือจือก็เตะเขาจนร่างลอยกระเด็นออกไปความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้าที่หน้าอกในทันที ซี่โครงหักอย่างน้อยสองซี่ เสิ่นจือจือไม่เปิดโอกาสให้เขาได้หายใจหายคอ เธอกระชากผมเขา ดวงตาเต็มไปด้วยแววอำมหิต“ใครให้ความกล้ากับนายถึงได้วางแผนเล่นงานสือเยี่ยน?”“ต่อให้เอาชีวิตนายสิบชีวิต ก็ยังเทียบไม่ได้กับสือเยี่ย

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ร่างกายดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด มีเพียงดวงตาที่เปล่งประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นผม“ดีเหลือเกิน นายกลับมาแล้ว”เธอยิ้มกว้างส่งมาให้ผม ทั้งที่ขอบตาแดงก่ำไปหมด "กลับมาก็ดีแล้ว ฉันนึกว่านายจะไม่เอา... บ้านเก่าของตระกูลแล้วซะอีก" “ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็อย่าไปอีกเลย”เธอก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วคว้ามือผมไว้“ไปกัน เรากลับบ้านกัน”“นายวางใจได้ เซี่ยชิงหรานถูกฉันไล่ออกไปแล้ว ฉันเปิดโปงธาตุแท้ของเขาเรียบร้อย จากนี้ไปจะเหลือเพียงชีวิตที่มีความสุขของเราสองคนเท่านั้น”“หาเวลาสักวัน แล้วเราแต่งงานกันนะ”ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งตื่นเต้น บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังผมสะบัดแขนของเธอออกทันที ก่อนหัวเราะเยาะ“ท่านประธานเสิ่นช่างหลงตัวเองเสียจริง”“ที่ผมกลับมา ก็เพราะบ้านเก่าของตระกูลอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะคุณ”"ผมไม่ได้สนใจเรื่องของคุณกับเซี่ยชิงหราน และยิ่งไม่อยากจะมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคุณอีก" ผมมองเธออย่างเย็นชา แววตาไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่นิดเดียวเสิ่นจือจือยืนนิ่งอยู่กับที่เธอไม่เคยคิดเลยว่าผมจะตัดใจได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้เธออ้าปากอย่างยา