บทที่ 4

“ท่านประธานเสิ่นครับ คุณเซี่ยกระดูกต้นขาแตกละเอียด อีกทั้ง...ความสามารถในการมีบุตรได้รับผลกระทบ ต่อไปคงเป็นพ่อได้ยากแล้วครับ”

“อะไรนะ!”

เซี่ยชิงหรานร้องไห้แทบขาดใจ ก่อนกัดริมฝีปากแน่น

“พี่จือ ผมควรทำยังไงดี?”

เสิ่นจือจือข่มความโกรธไว้ กุมมือเขาแน่น ก่อนจะเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

“ไม่เป็นไร ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษานายให้หาย”

“อีกอย่าง...นายได้เป็นพ่อแล้ว”

เธอจับมือของเซี่ยชิงหรานมาวางบนหน้าท้องของตัวเอง

“ลืมแล้วเหรอ? เดือนก่อนนายเมามาก แล้วเราก็มีความสัมพันธ์กัน”

การดิ้นเบา ๆ ของทารกใต้ฝ่ามือ ทำให้เซี่ยชิงหรานร้องไห้ออกมาเสียงดัง

“พี่จือ ขอบคุณนะครับที่ยอมให้ผมได้เป็นพ่อคน!"

เขาเหลือบมองมาทางผม แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ

ผมมองไปที่ท้องของเสิ่นจือจืออย่างเหม่อลอย

ภาพข้ออ้างที่เสิ่นจือจือเคยใช้เพื่อปฏิเสธไม่ให้ผมแตะต้องผุดขึ้นมา

“เรายังเด็กกันทั้งคู่ รอแต่งงานก่อน แล้วคุณจะทำอะไรก็ได้ตามใจ”

แต่ตอนนี้ เธอกลับเต็มใจท้องลูกของเซี่ยชิงหราน!

ที่แท้ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมี เพียงแค่ไม่อยากมีกับผม

ผมหัวเราะเยาะตัวเอง

“เซี่ยสือเยี่ยน นายมันตัวซวย ดูสิ นายกลับมาปุ๊บก็ทำร้ายชิงหรานจนเป็นแบบนี้เลย!"

เมื่อเสิ่นจือจือเห็นผมหัวเราะ เธอก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ ซัดหมัดเข้ามาทันที

ผมกระอักเลือดออกมา ก่อนพูดด้วยเสียงอู้อี้

“เขาสมควรแล้ว นี่คือผลกรรมที่ใส่ร้ายผม”

“ถ้าเขากล้าวางแผนถึงขั้นทำให้ตัวเองเสียความสามารถในการมีลูก ก็ระวังไว้เถอะ เด็กในท้องคุณอาจไม่ใช่ลูกของเขาก็ได้”

ยังไม่ทันพูดจบ

ผมก็ถูกเสิ่นจือจือตบจนกระเด็นไปชนมุมกำแพง เลือดจากหน้าผากไหลลงมาบดบังสายตาในทันที

ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาบนหนังศีรษะ

จากนั้นร่างครึ่งหนึ่งของผมก็ถูกผลักออกไปนอกหน้าต่าง

ขอแค่เสิ่นจือจือปล่อยมือ ร่างของผมจะร่วงลงไปแหลกเป็นเศษเนื้อในพริบตา

“นายมันบ้าไปแล้วจริง ๆ”

“ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันคิดจะรับนายกลับมาทุกวัน กลัวว่านายจะลำบากในคุก เลยฝากฝังผู้คนมากมายให้ช่วยดูแลนาย”

“แต่นายกลับใจร้ายได้ถึงขนาดนี้! ไม่เจอกันตั้งสามปี พอออกจากคุกก็หายตัวไปเลย!”

“รู้ไหมว่าฉันตามหานายนานแค่ไหน? รู้ไหมว่าตอนเห็นนายเอาชีวิตไปเสี่ยงบนเวทีมวย ฉันทรมานแค่ไหน!”

“เซี่ยสือเยี่ยน นายไม่รู้อะไรเลย”

“นายรู้ดีอยู่แค่เรื่องจ้องจะหาเรื่องทำร้ายชิงหราน ใส่ร้ายชิงหราน นายมันคนบ้าไปแล้วจริงๆ!"

ดวงตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงลงมากระแทกไหล่ของผม

ผมห้อยอยู่ด้านนอกหน้าต่าง แต่หัวใจกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าสายลมที่โหมกระหน่ำ

“คุณพูดถูก เราตัดขาดกัน”

เธอเหวี่ยงผมลงพื้นราวกับทิ้งขยะ น้ำเสียงเย็นชาจับใจ

“แต่ในเมื่อทำผิด ก็ต้องได้รับโทษ”

ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

“แค่นายยอมรับผิดในสิ่งที่ทำมาตลอดหลายปีต่อหน้าทุกคน และสมัครใจสละทุกอย่างของตระกูลเซี่ย ฉันก็จะคืนบ้านเก่าหลังนั้นให้นาย”

หูของผมอื้ออึง ขณะที่รสคาวหวานของเลือดเอ่อขึ้นมาที่ลำคอ

“คุณ...”

เธอก้มมองผมจากที่สูง

“คิดให้ดีก่อนพูด นี่คือโอกาสสุดท้ายของนาย”

ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับรูปถ่ายในกระเป๋าเสื้อ มันคือของที่ระลึกชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้ผม

ด้านหลังรูปครอบครัวที่ซีดเหลือง มีตัวหนังสือเล็กๆ ที่พ่อเขียนไว้

“สือเยี่ยน รอพ่อรักษาหายก่อน พ่อจะพาลูกไปดูภูเขาหิมะที่สวิตเซอร์แลนด์”

เมื่อนึกถึงแขนที่ผอมแห้งของพ่อในวันจากไป หยาดน้ำตาก็หยดลงพื้น ผมกัดแขนตัวเอง ร้องไห้จนทั้งร่างสั่นเทา

“ได้...ผมยอม”

ตอนเที่ยงของวันถัดมา

ผมคุกเข่าลงที่หน้าบ้านเก่าของตระกูล แสงแฟลชจากกล้องสาดส่องเข้ามาในขณะที่ผมอ่าน “คำรับสารภาพ” ทีละคำ

“...ผมเป็นคนทำให้คุณเซี่ยชิงหรานกระดูกหัก เป็นความผิดอันใหญ่หลวงของผม”

“ผมรังแกคุณเซี่ยชิงหรานมาหลายปี ทั้งหมดเป็นความผิดของผม”

ผู้คนที่มุงดูต่างโกรธจัด หยิบขยะขว้างใส่ผม

“ไปตายซะ ไอ้คนชั่ว!”

“ทำไมไม่ตายชดใช้ความผิดไปเลย!”

“คุณชายชิงหรานทั้งหน้าตาดีทั้งจิตใจดี ส่วนเขาจิตใจอำมหิตยิ่งกว่างูพิษ!”

ผมถูกปาจนต้องขดตัวอยู่กับพื้น มองผ่านฝูงชนอันวุ่นวาย เห็นเสิ่นจือจือควงแขนเซี่ยชิงหรานลงมาจากรถหรู

“อีกสามวัน ฉันกับชิงหรานจะจัดงานแต่งงานสุดยิ่งใหญ่”

ในเวลานั้นเอง ผมถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยโยนขึ้นรถขยะแล้วขนออกไป

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

“เซี่ยสือเยี่ยน ฉันกลับมาแก้แค้นแทนคุณแล้ว”

…

สามวันต่อมา งานแต่งงานหรูหราอลังการ แต่กลับมีคนพูดถึงผมไม่หยุด

“ท่านประธานเสิ่น ถึงยังไงสือเยี่ยนก็เป็นสายเลือดของตระกูลเซี่ย คุณจะบีบคั้นเขาถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?”

สีหน้าของเสิ่นจือจือดูย่ำแย่ดูไม่ได้เป็นอย่างมาก

“ฉันไล่เขาเหรอ? เขาเองต่างหากที่ไม่ยอมกลับตัว!”

"ในสายตาของเขา นอกจากบ้านหลังนั้นแล้ว พวกเราทุกคนก็ไม่มีค่าอะไรเลย วันหลังห้ามมาพูดถึงชื่อของเขาให้ฉันได้ยินอีก!"

ทุกคนต่างพากันเงียบกริบด้วยความหวาดกลัวราวกับจิ้งหรีดในฤดูหนาว

วันรุ่งขึ้น เสิ่นจือจือติดต่อผู้ช่วย

“ไปตามเซี่ยสือเยี่ยนมาลงนามในสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ ถ้ามาช้าก็ไม่ต้องมา”

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนจากชุดอยู่บ้านเป็นชุดเดรสลูกไม้สุดเซ็กซี่

เมื่อเห็นเธอฉีดน้ำหอม สีหน้าของเซี่ยชิงหรานก็หมองลงอย่างมาก

เมื่อคืนซึ่งเป็นคืนเข้าหอ เสิ่นจือจือกลับไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวเลย

รอให้เซี่ยสือเยี่ยนมา เขาจะต้องทำให้หมอนั่นขายหน้าให้ได้!

ขณะที่เสิ่นจือจือกำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ โทรศัพท์ของผู้ช่วยก็ดังขึ้น

“ท่านประธานเสิ่น แย่แล้วครับ! คุณชายใหญ่หายตัวไปแล้ว!”

“แล้วก็ บ้านเก่าของตระกูลเพิ่งถูกคนประมูลซื้อไปในราคาสูงลิ่วด้วยครับ!”