جميع فصول : الفصل -الفصل 10

ฉันตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์ของฮั่วหมิงโจวเขาอยู่ในครัว ขณะทำอาหารบำรุงครรภ์ตามคู่มือในอินเทอร์เน็ต ก็ร้องเพลงกล่อมเฉียวอี๋ที่นอนไม่หลับไปด้วย เป็นคนที่ยุ่งมากเลยจริงๆฮั่วหมิงโจวเห็นฉันมา จึงค่อยวางสายไป"น้ำอุ่นอยู่บนโต๊ะ"ฉันไม่สนใจเขานั่งลงที่ข้างโต๊ะ ในที่สุดก็เงียบสักที และเริ่มงีบหลับ"ตื่นตื่น กินอาหารเช้าแล้ว"ฮั่วหมิงโจวจัดวางถาดอาหารอย่างเรียบร้อย ขณะที่ฉันกำลังจะกินโจ๊ก เขาก็เอื้อมมือมาปัดช้อนของฉันตก"เดี๋ยวก่อน ผมขอถ่ายรูปก่อน"แชะ เขาแตะหน้าจอ แล้วส่งให้เฉียวอี๋จากนั้นจึงค่อยยัดช้อนใส่ในมือฉันอีกครั้ง "กินเถอะ"ฉันกลับพลันหมดความอยากอาหารไปทันที เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วถามว่า “ถ่ายให้เธอดูทำไม?”“เธออยากดู” ฮั่วหมิงโจวกล่าว“เด็กผู้หญิงนะ อะไรก็อยากรู้อยากเห็นไปหมด แม้แต่ชุดนอนที่ผมซื้อให้คุณก็จะถาม”“แล้วคุณก็ถ่ายให้เธอ” ฉันพูดฮั่วหมิงโจวชะงักไปครู่หนึ่ง อาจเป็นเพราะ ดูออกว่าฉันอารมณ์ไม่ดีจึงไม่ได้ตอบอะไร“ฉันเห็นแล้ว รูปที่คุณถ่ายตอนไปเล่นบ้านเธอ เธอใส่ชุดนอนแบบเดียวกับฉันเลย”เป็นสายเดี่ยวลูกไม้ที่ค่อนข้านโป๊หญิงสาวในภาพคล้องแขนชายหนุ่มอ

เมื่อสองปีก่อน เนื่องจากเฉียวอี๋ลา ฉันจึงนำแบบร่างการออกแบบของเธอ ไปสำรวจพื้นที่ก่อสร้างวันนั้นฝนตกหนักมากในไซต์ก่อสร้างแทบไม่มีคน ฉันเดินไปทีละก้าวตามแบบแปลน ฝ่าดินโคลนที่เฉอะแฉะ เนื่องจากไว้ใจเฉียวอี๋มากเกินไป จึงเอาแต่ก้มหน้าเดินไปเรื่อยๆเผลอเข้าไปในเขตหวงห้ามก็ยังไม่รู้ตัวตูม——การถล่มที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ฝังฉันไว้ข้างใต้เต็มๆโชคดีที่แผ่นหินขนาดใหญ่ขวางโคลนและทรายไว้ ทำให้ฉันรอดมาได้ด้วยความโชคดีล้วนๆสายตาถูกพรากไป ข้างหูเหลือเพียงเสียงหอบหนักและการเต้นแรงของหัวใจ ร่างกายเจ็บจนแยกไม่ออกว่าตรงไหนเจ็บแขนขวาของฉันเหมือนจะหักไปแล้วขยับไม่ได้ จึงได้แต่ขยับมือซ้ายอย่างช้าๆ จนในที่สุดก็คว้าโทรศัพท์ได้พื้นที่แคบมากจนขยับได้แค่ปลายนิ้วเท่านั้นฉันอาศัยความจำเปิดหน้าต่างแชทที่ปักหมุดไว้ แล้วพิมพ์ข้อความส่งไปหาฮั่วหมิงโจวแบบไม่มองแป้น เรี่ยวแรงค่อยๆ หมดไปฉันสะอื้นไห้ กัดลิ้นตัวเองออกเลือด กลืนเลือดที่ปนกับน้ำตาลงไปในสมองคิดถึงเขาตลอดเวลา ปากก็พร่ำเรียกชื่อเขาไม่หยุด นั่นแหละที่ทำให้ฉันฝืนทนได้ แล้วกดส่งข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า"หมิงโจว......ฉันกลัว ช่วยฉันด้วย...

นี่เป็นครั้งแรกที่ฮั่ว หมิงโจวส่งข้อความหาฉันที่ไม่ใช่แค่เลข 1ฉันยิ้มจางๆ พลางคิดในใจว่า ตอนนี้เขาอยู่บ้านเห็นกองเอกสารพวกนั้นแล้วจะมีสีหน้าแบบไหนกันแน่หน้าจอสั่นสะเทือนต่อเนื่องจนร้อนผ่าว ข้อความถาโถมลงมาเป็นสายต่อเนื่อง กองแน่นจนเต็มไปครึ่งหน้า 【หลินชิวฉือ คุณไปไหนแล้ว？อย่าโกรธกันเลยนะ？】【ทำไมคุณถึงหย่า？แล้วยังทำแท้งลูกอีกด้วย ผมว่าคุณมันบ้าไปแล้วจริงๆ!】【ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ】......【ตอบข้อความ คุณไปไหนแล้วกันแน่?】【นี่คุณกำลังล้อผมเล่นเหรอ?】หลินชิวฉือ นี่มันไม่ตลกสักนิดเลยนะ】......【ผมกับเฉียวอี๋เป็นแค่ความสัมพันธ์ธรรมดาเท่านั้น】【คุณกลับมาเถอะ ขอล่ะ เรามาคุยกันดีๆ ได้ไหม？】【ขอร้องล่ะ บอกตำแหน่งของคุณให้ผมหน่อย หลินชิวฉือ คุณไปไหนแล้วกันแน่？】 จากความโกรธ ไปสู่การซักถาม แล้วสุดท้ายก็กลายเป็นความหวาดกลัว ตั้งแต่ต้นจนจบฮั่วหมิงโจวก็ไม่ได้รับการตอบรับของฉันปลายนิ้วของฉันแตะบนหน้าจอเบาๆ เมื่อสองปีก่อน ตอนที่ถูกดินถล่มฝัง ฉันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ปลายนิ้วสั่นพลันส่งข้อความหาเขา สามร้อยเก้าข้อความ แลกมากับสามร้อยเก้าตัวเลข【1】ที่เย็นชา ตอนนั้นฉันกลัวความตาย

หลังจากพักผ่อนไปหนึ่งเดือน ฉันก็ได้เข้าทำงานที่บริษัทใหม่เงินเดือนสูงกว่าที่สำนักงานใหญ่มาก ในฐานะนักออกแบบรุ่นเก๋า หน้าที่หลักที่ต้องรับผิดชอบก็คือการฝึกอบรมพนักงานใหม่กิจวัตรประจำวัน ก็คือการสอนพนักงานใหม่ ตัวเองว่างๆ ก็วาดภาพร่างออกแบบที่ตัวเองชอบ ชีวิตค่อนข้างชิวและสบายๆฉันค่อยๆ ชินกับการกินข้าวคนเดียว เดินซื้อของคนเดียว และอยู่บ้านคนเดียว เพลิดเพลินกับช่วงเวลาว่างอันแสนหายากทั้งงานและชีวิตก็สามารถเกื้อหนุนกันได้ สองปีผ่านไปความทรงจำในอดีตเริ่มเลือนลางมากขึ้น และภาพของฮั่วหมิงโจวก็ค่อยๆ จางหายไปฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการทั่วไปในวันที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง บริษัทได้จัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆยืนอยู่บนเวที ฟังเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องจากด้านล่าง ฉันอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น รู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยฉันมีการงานที่มั่นคง บ้านที่กว้างขวาง และเพื่อนร่วมงานที่เป็นมิตรในเวลาว่างๆ ก็สามารถไปชมงานนิทรรศการ เดินเล่น ไปทำเรื่องทุกอย่างที่ตัวเองชอบได้ไม่ได้นอนไม่หลับทั้งคืน เพียงเพราะคำพูดส่งๆ ของใครอีกต่อไปไม่ได้บั่นทอนพลังงานจิตใจของตัวเอง เพียงเพราะความลำเอียงของ

ฉันไม่ได้เจอฮั่วหมิงโจวติดต่อกันหลายวันแล้วอยู่ในโรงพยาบาลต่างแดน ไม่มีใครดูแล คงจะลำบากไม่น้อย ฉันกลับหวังว่าเขาจะรู้จักถอยเมื่อเจอความยากลำบาก แต่ไม่นาน ฮั่วหมิงโจวก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันต่อ ตั้งแต่ชั้นล่างของบริษัท ไปจนถึงบนถนน สุดท้ายเขาถึงขั้นตามมาถึงหน้าบ้านฉันกอดปลาสดตัวหนึ่งไว้ในอ้อมแขน บอกว่าจะทำอาหารให้ฉันกิน ฉันเพิ่งกลับจากงานเลี้ยงสังสรรค์ ฤทธิ์สุราอยู่ไม่หมด เลยไม่ทันกันเขา ปล่อยให้เขาฉวยโอกาสเข้ามาในบ้านฉันจนได้ สมองก็มึน จึงตัดสินใจไม่ถือสากับเขาสั่งการฮั่วหมิงโจวอย่างไม่รู้สึกผิดหรือเกรงใจ "ต้มซุปแก้เมาค้างให้ฉัน""เตรียมน้ำล้างเท้าให้ฉัน ช่วยฉันล้างเท้า"ฮั่วหมิงโจวกลับมีความสุขมาก เขาจับเท้าฉันไว้ ใช้ผ้าเช็ดน้ำอย่างละเอียดถี่ถ้วน จริงๆ แล้วฮั่วหมิงโจวเป็นคนที่เอาใจใส่คนมาโดยตลอด ตั้งแต่ตอนเราพึ่งแต่งงานกัน ทุกครั้งที่เลิกงาน ฉันก็จะได้กินกับข้าวและซุปที่ร้อนๆ และสดใหม่อยู่เสมอทุกครั้งที่เหนื่อย ก็จะมีผ้าขนหนูอุ่นๆ มาประคบข้อมือ และใช้แผ่นมาสก์ตาอุ่นช่วยผ่อนคลายดวงตา เพียงแต่ว่าคนที่เขาเอาใจใส่ก็เปลี่ยนไปในภายหลังถ้าเกิดว่า ฉันหมายถึงว่าถ้าเกิด