เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่4
บทล่าสุด
รอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง บทที่12
ฮั่วหมิงโจวกลับไปที่เป่ยเฉิง ไม่ออกจากบ้านเป็นเวลาหนึ่งเดือนอยู่แต่ในบ้านที่เขากับหลินชิวฉือเคยอยู่ด้วยกันทุกวัน ปิดม่านไว้มิดชิด นอนท่ามกลางกองขวดเหล้าเปล่า ตื่นมาก็ดื่ม ดื่มจนเมาก็นอนเขาไม่สามารถยอมรับจุดจบแบบนี้ได้ ทำได้เพียงใช้เหล้าเพื่อกลบความรู้สึกของตัวเอง อย่างน้อย ในฝันนั้น เขายังคงฝันถึงหลินชิวฉือได้ยังสามารถเพ้อหวังว่าหลินชิวฉือยังคงรักเขาอยู่แต่ในที่สุด ฮั่วหมิงโจวก็ตระหนักด้วยความหวาดกลัวได้ว่า หลินชิวฉือคงจะเกลียดเขามากเสียจน แม้แต่ในความฝันก็ไม่ยอมให้เขาเข้ามาแม้แต่ความหวังลวง ๆ สักนิด ก็ไม่ยอมมอบให้เขา ฮั่วหมิงโจวพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงเขาขังตัวเองอยู่ในอดีต แต่ละวันนอกจากเหล้า ก็กอดอัลบั้มรูปไว้ แล้วพลิกดูภาพทีละใบราวกับการทรมานตัวเองด้วยการรื้อฟื้นความทรงจำยิ่งงดงาม ตอนนี้ก็ยิ่งเจ็บปวดทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึก ฮั่วหมิงโจวลุกขึ้นอย่างเลื่อนลอย เดินไปที่ครัว เปิดตู้เย็น ข้างในยังเหลือเกี๊ยวที่หลินชิวฉือห่อไว้ให้เขาเห็นได้ชัดว่ามันขึ้นราแล้วแต่เขากลับเสียดายจนไม่ยอมกิน มีเพียงเวลาที่คิดถึงหลินชิวฉือมาก ถึงจะยอมหยิบออกมาค่อยๆ ลิ้มรสอ
รอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง บทที่11
ฮั่วหมิงโจวพยายามใช้ทุกวิถีทางมาเอาใจฉันฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขา คนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเสมอ จะทำถึงขนาดนี้เขาอาศัยอยู่ในช่องบันไดเพียงหวังว่าจะได้เจอกับฉันบ้างเป็นครั้งคราวเมื่อฉันกลับมาที่อพาร์ตเมนต์เขาที่เคยถือว่าตัวเองสูงส่งนั้น กลับยอมทำถึงขนาดนี้ เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเขาไปอาศัยอยู่ในทางเดินของอาคารก็เพื่อเสี่ยงดวง หวังว่าจะได้เจอฉันกลับมาที่อพาร์ตเมนต์เป็นบางครั้งแม้แต่ไปเปิดห้องพักโรงแรมเพื่ออาบน้ำเขาก็ต้องรีบวิ่งไป กลัวว่าจะพลาดโอกาสเจอฉัน และเพราะอย่างนั้น ถึงได้ล้มไปหลายครั้งบนถนนเส้นนั้น แผลที่เข่าเลยไม่เคยหายดีสักที“ไม่จำเป็น” ฉันหลบเลี่ยงอาหารเช้าที่เขายื่นมาให้อีกครั้งฮั่วหมิงโจวเหนื่อยล้าจนไม่มีแม้แต่แรงจะพูด ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าบนตัวหลวมโคร่งข้อมือที่เปลือยเปล่ามีแต่หนังหุ้มกระดูก เส้นเลือดก็มองเห็นได้ชัด"ชิวฉือ คุณยอมรับเถอะนะ......""คุณก็แค่คิดเสียว่าไม่สิ้นเปลืองอาหาร กินมันเถอะ ได้ไหม?"“คุณให้ผมรู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย ผมขอคุณล่ะ ชิวฉือ ผมจะ......กลายเป็น คนบ้าแล้วจริงๆ......”ฉันโยนอาหารเช้าลงไปที่ข้างๆ เท้า
รอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง บทที่10
ฉันไม่ได้เจอฮั่วหมิงโจวติดต่อกันหลายวันแล้วอยู่ในโรงพยาบาลต่างแดน ไม่มีใครดูแล คงจะลำบากไม่น้อย ฉันกลับหวังว่าเขาจะรู้จักถอยเมื่อเจอความยากลำบาก แต่ไม่นาน ฮั่วหมิงโจวก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉันต่อ ตั้งแต่ชั้นล่างของบริษัท ไปจนถึงบนถนน สุดท้ายเขาถึงขั้นตามมาถึงหน้าบ้านฉันกอดปลาสดตัวหนึ่งไว้ในอ้อมแขน บอกว่าจะทำอาหารให้ฉันกิน ฉันเพิ่งกลับจากงานเลี้ยงสังสรรค์ ฤทธิ์สุราอยู่ไม่หมด เลยไม่ทันกันเขา ปล่อยให้เขาฉวยโอกาสเข้ามาในบ้านฉันจนได้ สมองก็มึน จึงตัดสินใจไม่ถือสากับเขาสั่งการฮั่วหมิงโจวอย่างไม่รู้สึกผิดหรือเกรงใจ "ต้มซุปแก้เมาค้างให้ฉัน""เตรียมน้ำล้างเท้าให้ฉัน ช่วยฉันล้างเท้า"ฮั่วหมิงโจวกลับมีความสุขมาก เขาจับเท้าฉันไว้ ใช้ผ้าเช็ดน้ำอย่างละเอียดถี่ถ้วน จริงๆ แล้วฮั่วหมิงโจวเป็นคนที่เอาใจใส่คนมาโดยตลอด ตั้งแต่ตอนเราพึ่งแต่งงานกัน ทุกครั้งที่เลิกงาน ฉันก็จะได้กินกับข้าวและซุปที่ร้อนๆ และสดใหม่อยู่เสมอทุกครั้งที่เหนื่อย ก็จะมีผ้าขนหนูอุ่นๆ มาประคบข้อมือ และใช้แผ่นมาสก์ตาอุ่นช่วยผ่อนคลายดวงตา เพียงแต่ว่าคนที่เขาเอาใจใส่ก็เปลี่ยนไปในภายหลังถ้าเกิดว่า ฉันหมายถึงว่าถ้าเกิด
รอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง บทที่9
ในเช้าวันหนึ่งที่ธรรมดาฉันไปทำงานที่บริษัทตามปกติ ทันทีที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าอาคารสำนักงาน ก็เห็นฮั่วหมิงโจวเลยเขาก็นั่งยองๆ อยู่ที่ริมทางใต้ต้นอู๋ถง สวมเสื้อโค้ทสีดำเรียบๆ ผมยุ่งเหยิง คางมีตอหนวดขึ้นมา ดวงตาปิดสนิท ใต้ตาเต็มไปด้วยรอยคล้ำเขียวดำ ฉันเดินผ่านข้างเขาไปเหยียบโดนใบไม้แห้งกรอบแผ่นหนึ่ง ฮั่วหมิงโจวก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ความง่วงนอนในดวงตาของเขายังไม่จางหายไป เมื่อเห็นฉัน ก็เซลุกขึ้นทันทีแต่กลับล้มหลายครั้ง และเสื้อผ้าก็ถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาด“ชิวฉือ......”“คุณ คุณรอผมด้วย......”ในที่สุดเขาก็ตั้งสติได้ และตามมาอย่างรวดเร็ว เสียงแหบห้าวมากฉันไม่อยากเสียเวลากับเขากำลังจะเดินไป ฮั่วหมิงโจวกลับโผเข้ามากอดฉันแน่นทันที กลิ่นหอมของไม้ที่คุ้นเคยลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก กลิ่นที่เคยทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยนั้น ตอนนี้กลับทำให้ฉันอยากอาเจียน ฉันพยายามดิ้นรนสุดแรงเพื่อให้หลุดออกมา แต่ฮั่วหมิงโจวกลับกอดฉันไว้อย่างแน่น ราวกับแขนเป็นห่วงเหล็ก เหมือนจะบีบฉันให้จมหายเข้าไปในกระดูก "ผมคิดถึงคุณ......ผมคิดถึงคุณมาก......""ผมตามหาคุณมาสองปี......ผมจะบ้าไปแล้วจริงๆ......ชิวฉื
รอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง บทที่8
หลังจากพักผ่อนไปหนึ่งเดือน ฉันก็ได้เข้าทำงานที่บริษัทใหม่เงินเดือนสูงกว่าที่สำนักงานใหญ่มาก ในฐานะนักออกแบบรุ่นเก๋า หน้าที่หลักที่ต้องรับผิดชอบก็คือการฝึกอบรมพนักงานใหม่กิจวัตรประจำวัน ก็คือการสอนพนักงานใหม่ ตัวเองว่างๆ ก็วาดภาพร่างออกแบบที่ตัวเองชอบ ชีวิตค่อนข้างชิวและสบายๆฉันค่อยๆ ชินกับการกินข้าวคนเดียว เดินซื้อของคนเดียว และอยู่บ้านคนเดียว เพลิดเพลินกับช่วงเวลาว่างอันแสนหายากทั้งงานและชีวิตก็สามารถเกื้อหนุนกันได้ สองปีผ่านไปความทรงจำในอดีตเริ่มเลือนลางมากขึ้น และภาพของฮั่วหมิงโจวก็ค่อยๆ จางหายไปฉันได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการทั่วไปในวันที่ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง บริษัทได้จัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆยืนอยู่บนเวที ฟังเสียงปรบมือที่ดังกึกก้องจากด้านล่าง ฉันอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น รู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยฉันมีการงานที่มั่นคง บ้านที่กว้างขวาง และเพื่อนร่วมงานที่เป็นมิตรในเวลาว่างๆ ก็สามารถไปชมงานนิทรรศการ เดินเล่น ไปทำเรื่องทุกอย่างที่ตัวเองชอบได้ไม่ได้นอนไม่หลับทั้งคืน เพียงเพราะคำพูดส่งๆ ของใครอีกต่อไปไม่ได้บั่นทอนพลังงานจิตใจของตัวเอง เพียงเพราะความลำเอียงของ
รอวันที่หมอกจาง ฟ้ากระจ่าง บทที่7
เมื่อเครื่องบินลงจอด ก็ดึกแล้วฉันลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องโถงผู้โดยสารขาเข้าฝูงชนที่รอรับผู้โดยสารชูป้ายต่างๆ มากมาย มีคู่รักที่กอดกัน มีครอบครัวที่ยิ้มและโบกมือให้ฉันเดินฝ่าพวกเขาไปตรงกลาง รู้สึกเหงาอยู่เล็กน้อย ผู้ประสานงานจากบริษัทส่งข้อความมาให้ฉันว่า บ้านได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว กุญแจอยู่ที่ห้องรักษาความปลอดภัยฉันตอบกลับไปว่า ‘รับทราบ’ แล้วยืนโบกแท็กซี่ที่ริมถนนคันหนึ่ภาพถนนค่อยๆ ถอยห่างไปอย่างรวดเร็วแสงนีออนทอดยาวเชื่อมกันเป็นสายพร่ามัวของแสงสว่าง ทุกที่เต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคยกลับมาถึงบ้าน ฉันล้างหน้าล้างตาแล้วนอนลงบนเตียงเตรียมนอนแต่พลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับทำยังไงก็นอนไม่หลับเมื่อหลับตาลง ภาพในอดีตก็แวบเข้ามาในหัวอย่างควบคุมไม่ได้หากจะบอกว่าปล่อยวางได้อย่างสิ้นเชิง ก็ไม่ค่อยสมจริงนักอย่างไรเสียก็คบกันมาหลายปี ฉันทำได้เพียงค่อยๆ ฝึกที่จะเลือนลืม และปรับตัวให้ชินกับการใช้ชีวิตคนเดียวเมื่อพลิกตัวไปมาก็ยังนอนไม่หลับ ฉันจึงลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าบล็อกไปดูประวัติการแชทของฉันกับฮั่วหมิงโจวแล้วก็ไล่อ่านทีละข้อความฉันอ่านข้อความทีละข้อความ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี
เสี่ยวหลีฮวา5.2K viewsเงาจันทร์บางๆ ยามอรุณ
แผ่นแป้งแห่งเหมันต์5.5K viewsรักอำมหิตที่ไม่มีวันหวนคืน
เสวียนจีเต้าจ้วน25.9K viewsแฟนหนุ่มที่เป็นทนายหนีงานแต่ง 52 ครั้ง ฉันก็หมดรักในที่สุด
ไม่ประสงค์จะออกนาม5.6K viewsหลังแกล้งตาย สามีผมหงอกข้ามคืน
สิบสตางค์3.1K viewsกุหลาบที่สลายไปในความฝัน
รอสายลม2.4K viewsดอกไม้ร่วงโรยยากจะรั้งฤดูใบไม้ผลิไว้ได้
ช็อกคลิส1.3K viewsภรรยาชอบแกล้งตาย? งั้นผมจะทำให้มันเป็นจริง
หมัดเดียวซัดไล่เค่อเป่ากระเด็น1.9K views
