Lahat ng Kabanata ng Lucky Destiny: Kabanata 41 - Kabanata 50

“Pa! Huwag na tayong magkaroon ng magarbong handaan sa debut ko.” Iyon agad ang salubong ko sa kakarating na mga magulang na galing sa maisan.Nakasuot sila ng damit magsasaka habang inilalapag ang mga pasalubong na mais at gulay.“At ano namang gusto mo sa birthday mo, Lucky?” nakangiting tanong ni Papa matapos kong magmano.“Sayang naman ang photoshoot mo kung hindi tayo magpaparty.” sabi ni Mama habang nagmamano din ako.Ngumiti ako sa kanila. “Ma, makikita pa rin naman nila ang pictures ko. Pero huwag na ho tayong magpaparty. Pumunta na lang tayo sa Maynila! Hindi pa ako nakakapunta doon e.”Natigilan sila pareho at nagkatinginan. Naupo si Papa sa sofa pagkahubad ng sumbrero na agad ko ring niligpit. “Maynila? Ano namang pupuntahan natin doon?” seryosong tanong ni Papa.“Iyong mga sikat na pasyalan, bisitahin natin, Pa! Mag-eighteen na ako pero hindi ko pa nakikita ang tunay na mundo…” nakasimangot kong sabi sa huli na ikinatawa nila.“Anong hindi nakikita ang tunay na mundo? Ito

Tumayo ang ina ni Malik at sinalubong ang bagong dating. Napatayo rin ako habang pinagmamasdan silang mainit na magbeso at magyakapan. “I’m glad you came, Lian. It’s been a while since the last time I saw you. Parang kapag wala si Malik rito ay hindi mo na ako dinadalaw.” masayang sambit ni Yna at masuyong nakangiti. Ang bagong dating na babae ay tila close na close sa ina ni Malik sa paraan pag-uusap nila.“Oh, I’m sorry, Tita. But when I received your message last night, I was so happy to hear from you and to finally be here! It’s just that I became so busy in New York. Kakauwi ko lang two days ago.”Ngumiti siya bago muling nagsalita. “I was actually planning to visit you na rin since napauwi naman ako. I also heard about the accident at the site Malik was overseeing. I was so worried about him, but he hasn’t been replying to my messages.” Saglit siyang napalingon sa paligid. “Is he here, pala?”Dahil sa paglibot nila ng tingin ay nakita na nila akong muli. Yohoo! Dito ang tingin

Pagkatapos ng mga sinabi ko ay isinugod nga sa ospital ang ina ni Malik. Hindi na nila ako napansin sa sobrang pagmamadali nilang umalis. Nanatili akong nakatayo kung saan ako huling nakita ni Malik at sinundan ng tingin ang papalayong sasakyan hanggang sa mawala sa aking paningin.Sobrang bigat ng dibdib ko at sobrang sama ng loob ko. Ako sa aming tatlo ang pinagtulungan nila pero bakit ganoon? Parang ako pa ang lumabas na masama dahil lang sa simpleng pagtatanggol ko sa sarili ko.Hindi ko na napigilang ang malakas na paghikbi. Wala akong pakialam kung pinagtitinginan ako ng mga katulong na naiwan sa mansion. Umiyak ako habang tinatanaw ang dinaanan nila. Mas lalong kumikirot ang puso ko nang maalala ang tingin sa akin ni Malik kanina. It was his first time looking at me like that. Hindi niya na kailangan magsalita para ipahiwatig sa akin na galit siya sa ginawa ko.Dinala niya ako dito para tulungan siyang paniwalain ang kanyang ina na nagmamahalan kami. Hindi ipahamak ito. Pero si

Lumipas ang mga araw ko sa Maynila. Most of my days, nananatili lang ako sa condo ni Malik, abala sa mga hobbies ko. Nagsusulat din ako para makapag-publish ng panibagong libro.At sa gabi, sasalubungin ko ang asawa kong pagod mula sa trabaho. Kakain kami ng dinner nang magkasama, magkukuwentuhan tungkol sa araw namin, mag-aaway at magtutuksuhan, bago magpahinga sa iisang kama.At tulad ng nakasanayan, tumalikod na ako sa kanya nang humiga.Malik and I will always be like this hangga’t hindi niya nakukuha ang inheritance niya. Pilit naming pakikisamahan ang isa’t isa, pretending that everything between us is real.And I always need to remind myself that Malik is still my enemy. I can’t let my guard down around him…Now that all the questions in my head have finally been answered, I know where I stand.I am his wife out of convenience. The goal is to secure his inheritance. And after that… we’ll go our separate ways.Naramdaman ko ang pamamasa ng mga mata ko. Nilunok ko ang kung anumang

“What do you need?” malamig na tanong ni Malik sa kakarating na lalaki, na tulad niya ay nakasuot din ng coat and tie. Hindi pamilyar sa akin ang lalaking ito.Maangas siyang naglakad palabas ng elevator, nakapamulsa habang nakatingin sa aming dalawa—particularly at me.Moreno ang lalaki, may makapal at kulot na itim na buhok, nakakalokong mga mata, matangos na ilong, mapupulang labi, at isang biloy sa pisngi. Nang tuluyan siyang lumapit at magharap silang dalawa ni Malik, doon ko napansin na bahagyang mas matangkad si Malik at mas malaki rin ang pangangatawan nito.Pero hindi maipagkakailang gwapo ang lalaki. He even looked more approachable than Malik.Kumpara sa kanya, parang laging naka-auto angry ang mukha ni Malik—iyong tipong don’t mess with me kahit wala naman siyang sinasabi. Samantalang ang lalaking ito?He looked almost angelic. Friendly. And charming.“Well, well, well, you’ve got a pretty girl, huh? Who is she?” tanong niya kay Malik pero sa akin ang tingin. Kinagat niya a