Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

Hindi ko alam kung saang floor ako dadalhin nito.Pero muling tumunog ang elevator at bumukas. Agad akong lumabas at nilibot ang paligid.Hindi naman pala ako niligaw ng bruhang Anita dahil narito na ako ngayon sa cafeteria.Marami nang empleyadong kumakain rito. It’s already lunchtime, kaya kakaunti na lang ang bakanteng upuan. But the cafeteria is spacious enough to accommodate everyone.Parang kahit saan ako tumingin sa kompanyang ito, nabibigyan talaga ng maganda at komportableng facilities ang mga empleyado.Pumili ako ng mga lutong ulam. Masyado ring mahal ang pagkain dito. Akala ko pa naman ay makakamura kami kung dito ako bibili, pero parang mas mura pa yata sa fast food.“Hello, Ma’am. Ano pong order niyo?” tanong ng babaeng nakasuot ng apron, hairnet, at gloves.Napansin ko ring malinis at maayos ang pagkakahanda ng mga pagkain. Mukhang mahigpit talaga sila pagdating sa sanitation.“Uh, ito na lang. Beef steak at tinola. Tig-isang order, tapos tatlong rice. Two waters na rin.

Nang sigawan niya ako kanina sa harap ng mga empleyado niya na para bang may ginawa akong kataksilan, nagalit ako—dahil pinahiya niya ako sa maling akala.When in fact, siya dapat iyon.Pero sa tingin ngayon ng mga taong ito, ako ang babaeng may asawa na mas piniling kumain kasama ang lalaking hindi naman niya asawa.Pero nang tahimik siyang umalis, parang mas masakit iyon.Hindi ko alam kung saan ako mas nadudurog—sa pagtalikod niya sa akin na kitang-kita ko ang sakit at galit sa mga mata niya, o sa pag-iwan niya sa akin sa gitna ng mga mababangis na hayop na alam niyang anumang oras ay maaaring sumakmal sa akin. Alam niyang wala akong kakampi roon, pero iniwan niya pa rin ako. “Lucky, do you want to go home? Ihahatid na kita…” tanong ni Olivier, saka marahang hinawakan ang braso ko.Nakayuko pa rin ako habang pinipigilan ang pag-iyak.Ngunit bago pa ako makasagot, isang pamilyar na boses ang narinig ko.“Well, well, well. Ang mga malalandi talaga, hindi marunong makontento. Malik’s

I never asked to become part of his ambition. I just wanted to save Solara.Iyon lang ang ugnayan naming dalawa. Kaya kung hindi niya man pala tutuparin sa huli ang pangako niyang hindi itutuloy ang development doon ay wala na rin saysay pa na manatili sa tabi niya.My goal here is to only save my hometown. Forget everything… and that includes my feelings for him. Dahil sa simula pa lang naman ay wala na iyong katuturan.Pagkatapos ng mga sinabi ni Lian sa akin ay umalis ako ng walang pasabi at umuwi sa condo na tinitirhan namin ni Malik. Niligpit ko ang mga gamit ko habang walang awat ang pagtulo ng mga luha ko. Marahas kong pinunasan ko ang mga luhang hindi ko alam kung bakit hindi maubos-ubos! Napatingin ako sa whole body mirror sa harap ko at halos mabasag ako nang makita ang sarili ko. Hindi ako ito. Hindi ito si Lucky. Hindi… ako ganito kadilim. Napaiyak na naman ako at kinuha ang cellphone ko. Hinanap ko ang pangalan niya at pipindutin sana ang call nang mapaupo na lang ako s

Kinabukasan, tila kumalat sa buong Mirasol ang pagbabalik ko.Pero hindi ko nagawang harapin silang lahat.Hindi ako nagbukas ng tindahan ko. Hindi ako nagpunta sa maisan. Buong araw akong nanatili sa loob ng bahay ko, hindi lumalabas.Gusto ko man silang harapin at kamustahin lahat, hindi ko pa magawa sa ngayon.I am still not okay. I can’t even tell them the truth about what happened between Malik and me. At kung paano ako tinrato sa Maynila.Kapag lumabas ako at hinarap sila, I would just pretend that everything was okay and answer their questions with lies.Ayoko nang gawin iyon. Iyon na nga ang ginawa ko sa Maynila. Pati ba naman sa mga taong pinahahalagahan ako?Pero hindi ko rin natiis si Monique.Sapilitan siyang pumasok sa bahay ko at bungad sa akin ang galit niyang mukha.“Bwisit ka talagang babae! Anong nangyari? Hindi ka lumalabas ngayon kasi nahihiya ka dahil nagsisinungaling ka! You’re not okay, Lucky!” bulyaw niya.Napatitig ako sa maganda kong kaibigan.I didn’t know ho

“So that I can stay here… with you...”Nakatitig lamang kami sa isa’t isa. Ako na gulat na nakatitig sa kanya at siya na tila may pinapahiwatig ang mga mata. Lumakas ang ihip ng hangin, dahilan para sumabog ang mahaba kong buhok. Ginamit kong pagkakataon iyon para umiwas ako ng tingin sa kanya.Nakahinga lamang ako nang maluwag nang magpatuloy siya sa pagkekwento.“Hanggang sa nagkita kami ng kuya mo isang beses, nang dumaong ang barkong sinasakyan niya sa lugar kung nasaan ako. He told me what’s happening with you here, Lucky. He wanted to come home, but he couldn’t. Kaya sinabi niya sa akin ang lahat, sa pagbabakasakaling makikinig ka sa akin…” wika niya habang diretso ang tingin sa mga mata ko.Unti-unting nawala ang saya sa mga mata niyang kanina lamang ay puno ng tuwa.Umiwas ako ng tingin. Biglang bumigat ang pakiramdam ko.Natahimik kaming muli, ngunit makalipas ang ilang saglit ay nagsalita siyang muli sa mahinang tinig.“I didn’t believe him. I know you would do everything to