《Lucky Destiny》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

Buong araw akong nanatili sa bahay. Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Kuya kanina, pinilit kong kumain bago muling nakatulog.Kahit ano pa ang sabihin ni Kuya Lhor, wala na rin namang magbabago.Kasal na ako kay Malik.The least thing I can do now is make sure that none of my properties will ever end up in his hands.Pero pagkatapos ng nangyari kagabi...I don't think I can still believe any of his promises.Panay rin ang tawag niya buong araw. Kinailangan ko pang i-power off ang cellphone ko para lang magkaroon ng kahit kaunting katahimikan.I needed to talk to him. But not now. Not when I was still this angry. Not when I couldn't even bear the thought of seeing his face.Galit pa rin ako. Hindi ko lang alam kung dahil ba pinaghintay niya ako buong gabi...O dahil napanis na ang mga pagkaing buong puso kong inihanda para sa kanya...At hanggang ngayon, hindi pa rin siya umuuwi.But maybe… it wasn't really because of that. I was angry at myself. Because I actually believed him.Hinayaa

Nagsingisian ang mga kaibigan ko nang buksan ko ang shop ko sa palengke. Lahat sila ay nakatingin sa akin na parang may alam na namang chismis. Kumunot ang noo ko sa kanila at napailing.“Ano na namang chismis n'yo?” tanong ko habang inaayos ang mga paninda kong handmade accessories at mga libro.“Himala si ante n'yo! Nagtinda! Akala namin, teh, hindi ka na magtitinda. Siyempre kasi, 'di ba, nagpakasal ka na sa mayamang pogi na malaki ang katawan na masarap—” si Chariz.“—na masama rin ang ugali.” masungit na sabat ni Ysabelle sabay kumaway sa akin.Napangiti rin ako sa kanya.“Ang bitter! Ikaw na ang pumalit kay Lucky sa pagiging bitter!” mataray na sabi ni Chariz.“Pero maiba tayo, Lucky. Ngayon ka na lang ulit nagbukas, tanghali pa. Parang first time yata na tinanghali ka ng gising?” nakataas ang kilay na sabi ni Dahlia.Tumikhim ako at isinuklay ang buhok sa likod ng tainga.“Natanghali lang ng gising...”Bigla namang napatili ang mga kaibigan ko kaya gulat ko silang napatingin.“

“Sigurado ka na ba, iha?” nag-aalalang tanong ni Manang Lui habang tinutulungan akong mag-impake ng mga damit na dadalhin ko sa Maynila. Mabigat man sa loob ko, pero pursigido si Malik na isama ako sa Maynila… and there is also a part of me that wants to know his world. Gusto kong makilala nang higit pa si Malik. At hindi ko iyon magagawa kung mananatili lamang ako sa comfort zone ko.Ngumiti ako kay Manang at isinara ko na ang malaking bag ko. “Yes, Manang. Kayang-kaya ko na po doon, ‘no. Tsaka hindi naman daw kami magtatagal. Tatapusin niya lang ang problema sa company nila, tapos uuwi rin kami.” Bumuntong-hininga naman si Manang. “Eh baka doon ka na itira niyang asawa mo, naku, Lucky, hindi na nga nakuha ang Mirasol, ikaw naman ang itinanan…” Napahalakhak ako sa sinabi ni Manang at hinawi ang bangs niya sa gilid. Nakapixie cut lang siya na may side bangs. Puti na ang buhok na pilit kinukulayan ng itim, maputi ang balat, tisay noong kabataan.“Nakalimutan mo yata, Manang, si Mal

Sa malawak na dining area, dahan-dahang napunta ang mga mata ko sa pagkaing nasa hapag hanggang sa makarating sa isang maputing babaeng nasa mid-fifties na nakatayo sa dulo ng mahabang dining table. Maayos na nakabun ang itim niyang buhok. She wears a white silk blouse and beige tailored trousers, paired with simple yet elegant jewellery.Makikita na ang mga wrinkles sa mukha niya, pero hindi nito natatakpan ang kanyang kagandahan. She is the kind of woman whose beauty seems to grow more refined with age.She smiles as she happily greets Malik, but the moment her gaze shifts toward me, her smile slowly fades.“Who is this young lady you’re with?”Nakangiti pa rin siya, ngunit may halong diin ang bawat salita niya habang diretso at mapanuri ang tingin sa akin.Nakakatakot nga lang na habang ginagawa niya iyon, napapanatili niya ang kanyang ngiti… isang mapagkunwaring ngiti.Napaatras ako, pero gulat akong nag-angat ng tingin kay Malik nang mapansin kong umatras din siya kasabay ko.Now,

“I’m sorry…” usal ni Malik pagkasara niya nang p***o ng kwartong pinasukan namin.Humarap siya sa akin, namumungay ang mga mata. “Okay lang, I was really expecting na hindi niya ako magugustuhan… hindi ko lang inexpect na mas malala pa pala siya sa iniisip ko. Sorry, Malik. Pero galit na galit ang mama mo sa akin at sorry rin dahil nainsulto ako sa mga sinabi niya at hindi ako matatahimik lang. For your information, galit rin ako sa Mama mo.” Walang pag-aalinlangan kong sinabi sa kanya ang mga hinaing ko. Nagsisinungaling na kami sa harap ng ibang tao, pati ba naman sa isa’t isa ay magsisinungaling din? I am tired of pretending. Kahit itong galit ko man lang, malaman niya.“I know, and I’m sorry about her attitude. Mama can be strict and stern. Maybe the reason she was so angry earlier was because she couldn’t accept that I went against her and got married without her knowing…” seryosong sambit niya at hinawakan ang braso ko.“But if she gets to know you, she’ll definitely fall for y