《Lucky Destiny》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

Sa sobrang galit at panggigigil ko kay Kaira ay kinaladkad ko siya patungo kay Malik. Dumiretso kami sa site office ng Degrano Realty na hindi rin naman kalayuan sa palengke.Huminto kami sa harap ng pansamantalang site office ng Degrano Realty. Isang modernong prefabricated building ang nakatayo sa bakanteng lote—simple ngunit elegante. Sa harapan nito ay nakapaskil ang malaking logo ng kumpanya. Sa labas ay abala ang ilang engineers at acquisition staff.Sandali akong natigilan nang mapatingin silang lahat sa amin.Bakit nandito pa rin sila?Seryoso nila akong pinagmasdan, ngunit pinanlisikan ko lamang sila ng mata. Taas-noo akong pumasok sa opisina habang hila-hila ang kanina pa nagngangalit na si Kaira.Naiwan naman si Monique sa palengke upang harapin ang mga kaibigan nitong nagsimula ring magwala.“Ano ba, Lucky!” gigil na asik ni Kaira habang pilit hinihila ang kamay niya mula sa pagkakahawak ko. “Wala ka na ba talagang kahihiyan? Nakakahiya na! Umalis na tayo rito!”“Hindi ba'

Ann Lucky Perez-Degrano.Isang pirma lang... at isa na akong Degrano. Nakakabit na sa pangalan ko ang apelyido ng demonyo.“Stop staring at our marriage certificate like you’re trying to burn it with your eyes.” Nag-angat ako ng tingin kay Malik nang agawin niya sa akin ang marriage certificate namin at iabot kay Mayor."Thank you, Mayor. We'll leave the registration to your office." "I'll take care of the registration." Bahagya siyang napabuntong-hininga at tumingin sa akin. May lungkot sa kanyang mga mata pero umiwas rin siya ng tingin at seryosong tiningnan si Malik. “Take care of my niece. She’s a very special woman,” mahinang usal ni Mayor.Pairap kong iniwas ang tingin. Naramdaman ko pa ang huling sulyap niya sa akin bago niya kami nilampasan at nagpaalam sa mga naroon.Nang marinig ko ang sasakyan niyang unti-unting papalayo, saka lamang ako lumingon at tahimik na pinanood ang pag-alis niya.Nanginig ang mga labi ko.“I hate you, Tito,” mahina kong bulong.Mayor and I were ne

Buong araw kaming naging abala ni Malik.Bumalik siya sa trabaho, habang ako naman ay nagpaiwan upang asikasuhin ang mga bisita at ihatid sila hanggang sa kanilang pag-alis.Nang tuluyan nang humupa ang kasiyahan sa labas, nagsimula na rin akong mag-impake ng mga gamit na dadalhin ko sa bahay ni Malik.Natigil ako sa pagtitiklop ng mga damit nang may bigla akong maisip.Napahiga ako sa kama at napatitig sa dilaw kong kisame.“It's my house...” mahina kong bulong.Napangiti ako.Kung tutuusin, hindi rin pala ganoon kasakit ang paglipat ng bahay kung ang lilipatan mo lang naman ay nasa kabilang bahagi ng Mirasol... at minsan mo nang pinangarap.Napahalakhak ako.Siguro nga nababaliw na ako.Sa kabila ng lahat ng nangyari, nakakaya ko pa ring humanap ng dahilan para ngumiti.“Puwede bang pumasok?”Napalingon ako sa pinto nang marinig ang boses ni Manang Lui.Nakasilip siya roon habang nakangiti.Bumangon ako at sinenyasan siyang pumasok.“Ikaw yata ang unang bride na masayang-masayang li

I squinted as the morning sunlight streamed through the window and hit my face. Nang makapag-adjust ako sa liwanag ay dahan-dahan kong iminulat ang mga mata at nilibot ang tingin sa paligid. Sumikat na ang haring araw, at ang huni ng mga ibon ang bumati sa umaga.Napatingin ako sa matigas na bagay na tila kayakap ko.Sandali... bakit ang tigas ng unan ko?Ganoon na lang ang panlalaki ng mga mata ko nang mapagtantong hindi pala iyon unan—kundi ang matigas na dibdib ng lalaki! At nang dahan-dahan akong mag-angat ng tingin katabi, ang mahimbing na natutulog na si Malik ang bumungad sa akin!“AAAAAAA!” sigaw ko sabay hampas sa dibdib niya at sipa sa katawan niya habang mabilis na bumabangon at niyayakap ang sarili gamit ang comforter.Mas lalo akong napasigaw nang tuluyan siyang mahulog sa kama!Naalimpungatan siya. Nandidilim ang mukha niyang napatayo at matalim akong nilingon.“WHAT THE FUCK IS YOUR DAMN PROBLEM?! IT'S ONLY SIX IN THE MORNING! AND YOU'RE LOUDER THAN A ROOSTER!” galit na

Hindi ko akalaing darating ako sa puntong gagawin ko na ang dating ginagawa ni Mama sa tuwing umaalis si Papa.Hinatid ko si Malik hanggang sa pintuan na parang isang mabuting maybahay.Lumingon siya sa akin.Lumakas ang ihip ng hangin at sumabog ang nakalugay kong buhok. Bahagyang naumang ang mga labi ko nang marahan niya iyong isuklay gamit ang mga daliri at ipitin sa likod ng tainga ko.Napaatras ako.Saglit siyang napatingin sa akin bago bahagyang napangiti.Napalunok ako.Eto na naman.Parang may nagmimina na naman sa tiyan ko.Todo-kayod sila ngayon, ah.“Aalis na ako…” seryoso niyang sabi. “I want you home before six p.m., Lucky. Uuwi ako nang maaga.”Kumunot ang noo ko.“Paano kung gusto ko munang matulog sa bahay namin? At ano naman kung maaga kang uuwi?”Sinamaan niya ako ng tingin.“No. You'll sleep here tonight.” Mariin ang boses niya. “Kakakasal lang natin. Tapos sa bahay ng mga magulang mo ka matutulog?”Napabuntong-hininga siya.“If my mother has someone watching us, we