The Ruthless CEO's Forced Wife의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

Sa tulong ni Yaya, pinaghanda ko ng cereal at gatas si Tyler. Pero kahit abala ang mga kamay ko sa pag-aasikaso sa anak ko, lumilipad pa rin ang utak ko sa magkambal. Ano na kaya ang pinag-uusapan nila? Nandoon pa rin kasi sila sa hapag kaya dito ko na pinag-almusal sa kusina si Tyler. "Mommy, is Papa mad at Tito Kyle?" tanong bigla ni Tyler habang nginunguya ang kaniyang pagkain, nagpalipat-lipat ang tingin sa akin at sa pinto ng kusina. Napilitan na naman tuloy akong ngumiti bago ilingan ang tanong niya. "No, baby. They're just discussing big boy stuff about work. Eat your food na, okay?"Hindi nagtagal, pumasok na rin si Raf sa kusina. Sa hitsura niya, mukhang hindi okay ang kinalabasan ng usapan nilang magkambal. Lumapit siya sa amin at hinaplos ang gulu-gulong buhok ni Tyler saka niya ito hinalikan sa pisngi. “Kamusta usapan niyo?" lapit ko na sa kaniya. Mahina lang ang pagkakatanong ko dahil nakatingin na naman sa amin si Tyler. Mabuti na lang at pinili ni Raf na kausapin

Kinabukasan, kusa akong nagising. Pagbaling ko sa gilid, wala na si Raf pero may narinig akong marahang agos ng tubig na nagmumula sa banyo. Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto nun at iniluwa siya. Nakabihis na siya ng isang simpleng puting t-shirt at maong shorts. Basang-basa pa ang kaniyang buhok.Agad siyang ngumiti nang makitang gising na ako. Lumapit siya sa kama, umupo sa gilid nito, at mabilis akong pinatakan ng halik sa noo."Good morning, wifey. Did you sleep well?" malambing niyang tanong, saglit akong nakaramdam ng pagkailang nang suklayin ng kaniyang mga daliri ang buhok ko. "Oo naman…" sagot ko. "Ikaw? Parang ang aga mo naman yatang nagising? May meeting ka ulit?"Umiling siya bago hinawakan ang kamay ko kaya medyo nailang na naman ako. "No. I actually cleared my schedule for the entire day. No board meetings, no emergency corporate calls."Napakurap ako. Tamang-tama dahil bukas ay papasok na talaga sa school si Tyler. "Talaga?"Tumango siya. "I noticed how stressed yo

Nang matapos siya ay inabot niya sa akin ang tasa ng tsaa na may kasama pang mapang-asar na kindat. Kinuha ko naman iyon habang pilit na pinapanatili ang masungit kong mukha, kahit ang totoo ay naghuhuramentado na ang dibdib ko sa hiya."Let's go. I don't want the tea to get cold, and I certainly don't want you changing your mind," aya niya habang hawak ang isang baso ng tubig para sa kaniya.Nauna na akong maglakad paakyat sa hagdan, narinig ko pa ang marahang pagtawa niya sa likod ko pero hindi ko na iyon pinansin. Pagkapasok namin sa master’s bedroom ay agad niyang isinara ang pinto at mabilis na ni-lock iyon gamit ang kaniyang isang kamay. Awtomatikong napalingon ako sa kaniya nang marinig ko ang klik na tunog ng pinto."B-Bakit kailangang i-lock?" tanging nasabi ko kahit alam kong sobrang napakatānga ng litanya kong iyon. Malamang isasara dahil manonood nga kami ng…"Well, we’re about to watch something... unconventional, wifey," tanong niya, tila sinabayan na rin ang naging tano

Dahil ramdam ko ang kagustuhan namin pareho na umulit, imbes na bumangon, mas lalo kong isiniksik ang katawan ko sa kaniya habang hinahayaan kong amuyin niya ang aking leeg. "Morning, wifey," mamaos-maos niyang bati. "You smell incredibly dangerous this early. Still up for another round, hmm?” Tuwing nagsasalita siya ay medyo nagdudulot iyon ng kakaibang kiliti sa leeg ko dahil humahaplos sa balat ko ang labi niya. Dahil doon ay nanatiling pikit ang mga mata ko nang tumugon ako. "Kasalanan mo ‘to. Masyado kang mapilit kagabi…"Mahina siyang natawa kaya panibagong kiliti na naman ang humaplos sa leeg ko. "I was just giving you options. And if I remember correctly, you eagerly chose this over dinner. So technically, I was just doing my job as a dedicated husband."Dedicated husband, huh?"Dami mong alam, CEO," natawa na lang ako pero agad ding napasinghap nang mabilis niyang binaligtad ang posisyon naming dalawa.Ngayon ay nasa ibabaw ko na siya, ang kaniyang malalaking braso ay nasa

Padabog kong isinarado ang pinto ng kotse at mabilis na lumipat sa kabilang pinto para alalayan si Tyler sa pagbaba. Ayoko munang makipag-usap kay Raf. Nakakabwisit siya, sa totoo lang!Saang banda nagsasabi ng totoo ang hilaw niyang kakambal? Hindi ko kasi makita e!Nang masulyapan ko ang pagsunod agad niya dito sa labas ay pairap kong iniwas sa kaniya ang tingin ko. Nakita ko ang pagkuha niya sa maliit na backpack ni Tyler namin sa backseat bago siya humakbang palapit sa gawi ko. Binalak pa niyang hawakan ang bewang ko pero mabilis akong umiwas at hinawakan na lang ang kamay ni Tyler."Paola, please. Not here," mahinahon ngunit may halong pakiusap na bulong ni Raf habang sabay kaming naglalakad papasok sa napakalaking gate ng school ni Tyler."Nagsasabi lang ako ng totoo, Raf," inis kong bulong pabalik, sinisigurong hindi maririnig ni Tyler na kasalukuyang abala sa pagtingin-tingin sa napakalawak na grounds ng eskwelahan. "Masyado kang nagtitiwala sa kakambal mo! Eh ano kung sinabi