The Ruthless CEO's Forced Wife의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

Napatitig ako sa kaniya, pakiramdam ko ay tuluyan nang umurong ang dila ko. Nakaupo ako sa ibabaw ng kaniyang glass desk habang siya naman ay nakatayo sa pagitan ng aking mga hita."A-Ang assuming mo t-talaga," mahina at nauutal ko ng wika, pilit na ibinabalik ang matapang kong mukha kahit na ang totoo ay gusto ko nang matunaw sa kinauupuan ko. "Saan mo naman nakuha ang teoryang 'yan? At saka, sino bang nagsabing gusto ko ng tulad mo? Ang gusto ko ‘yung matino, soft spoken at 'yung hindi pabago-bago ang takbo ng utak!”"Am I wrong now, huh?" tila nang-aalaska niyang tugon. Mas lalo niyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin, sapat para maramdaman ko ang kaniyang hininga na humahaplos na sa labi ko. "You hated me when I was teasing you, but you absolutely despised me when I ignored you. You like the chase, wifey. You like it when I dominate the space between us.""Hindi kaya!" depensa ko agad, pero parang walang saysay ang pagtanggi ko dahil ramdam ko na ang matinding pamumula ng pisng

‘Wala naman akong ginawa buong araw ah, kaya hindi ako pagod!’ sasabihin ko sana ito sa kaniya pero dahil nasa katinuan pa naman ako, hindi ko na ginawa. Sobra-sobrang katāngahan na ang nagawa ko ngayong araw kaya hindi ko na dadagdagan pa. Hihiwalay sana ako sa kaniya para umayos ako ng higa pero hindi niya ako hinayaan. Sa halip ay payakap niya akong sinabay sa paghiga niya, at namalayan ko na lang na marahan niya akong tinatapik-tapik sa bandang balikat, tila pinapatulog ako na parang bata. Nang tingnan ko siya'y nakapikit na siya. Hindi na ako umapila dahil mayamaya lang din ay nakatulog ako sa ganoong posisyon namin. Mabilis na lumipas ang mga sumunod na araw. Dahil malapit nang magsimula ang klase ni Tyler sa kaniyang bago at prestihiyosong school, nagdesisyon si Raf na mag-leave muna sa kaniyang trabaho. Sabi niya'y family bonding daw kaming tatlo, maiiwan si yaya sa bahay. Matutuwa sana ako. I mean dapat kong ikatuwa iyon, pero hindi iyon ang nangyari. Imbes na maging simp

Awtomatiko akong napalunok. Ang kamay niyang nasa laylayan ng damit ko ay dahan-dahan niyang pinaakyat ito patungo sa aking bewang, at marahan na naman iyon pinisil na para bang iyon na ang bago niyang paboritong gawin. "R-Raf..." tawag ko sa kaniya sa mababang boses. "Nasa elevator tayo, baka biglang bumukas at—" Ding!Hindi pa man ako tapos magsalita ay bumukas na nga ang elevator. Pero agad din niya hinarangan ang sensor niyon gamit ang kaniyang isang braso, habang ang isa naman ay nanatiling nakahawak nang madiin sa bewang ko. Nanlaki ang mga mata ko nang bigla niyang idikit ang kaniyang labi sa leeg ko, nag-iiwan doon ng mabilis ngunit basang halik na nagpasinghap sa akin."Raf!" saway ko nang mahina, sabay tulak sa kaniyang matigas na dibdib. "Ano ba! Nakabukas na 'yung pinto!""Then let's move this inside," nakangisi na niyang bulong bago kunin ang kamay ko.Halos hilahin niya ako palabas ng elevator patungo sa pinto ng penthouse. Pagpasok namin sa loob, bago pa man ako makaa

Sobrang lapit na talaga ng mga mukha namin, tipong konting kibot lang ng labi niya ay dumidikit na ito ng bahagya sa labi ko. Ang dalawang kamay ko naman ay nanatiling nasa taas ng ulo, hawak-hawak pa rin ng isa din niyang kamay. Ang perfect na sana ng posisyon namin. I-ki-kiss niya lang ako at iyon na, magtutuloy-tuloy na. Ang kaso…“Huwag kang tatawa ulit, Raf, please lang…” banta ko ulit. Paano e kahit sobrang seryoso na ng mukha niya, may pakiramdam ako na hirap na hirap pa rin siyang magpigil ng tawa. At hindi nga ako nagkamali dahil wala pang ilang segundo ay nasulyapan ko ang unti-unting panginginig ng parehong balikat niya. Ilang saglit pa ay mariin siyang napapikit at doon na nga pinakawalan ang halakhak niya. Sabi ko na, e!"Walanghiya ka talaga!" sigaw ko sabay tulak sa kaniya nang malakas.Gumulong siya sa kabilang panig ng kama at napahawak na sa kaniyang tiyan. Ang kaniyang mga mata ay maluha-luha ulit sa katatawa niya.“I'm… I'm so sorry… I-I just can't take it,” pau

Gusto kong matulog pero hindi talaga ako dinalaw ng antok. Paano ako matutulog kung wala pa si Raf? Nakita ko pa naman sa news kani-kanina lang na kalat na sa social media ang mga larawan namin sa mga napasyalan namin. At ang ibinalita tungkol doon ay iyon nga, si Kyle daw siya at isa rin daw ako sa mga babae niya. Jusko! Ito na nga ba ang sinasabi ni Raf kanina!Palakad-lakad ako sa sala habang panay ang tingin sa digital clock. Alas-kwatro na ng madaling araw pero wala pa rin siya. Baka mamaya ay bigla kaming dumugin dito. Ang nakakatakot pa ay pasukin kami kahit labag iyon sa batas! Anong gagawin ko kapag nangyari iyon?!Muli kong sinulyapan ang orasan makalipas ang ilang sandali at nakitang malapit na mag-alas-singko! Nang marinig ko ang marahang tunog ng pagpindot ng passcode sa labas ng pinto ay awtomatiko akong napatuwid ng tayo. Sa wakas, nandito na siya!Hindi pa man ako nakakalapit sa pintuang iyon ay agad na itong bumukas. Pero ganoon na lang ang pagkakagulat ko nang hindi