All Chapters of หิมะสุดท้ายแห่งฉางอัน: Chapter 11 - Chapter 20

นางกำนิ้วมือของตนเองแน่น “อามู่ ท่านพูดความจริงกับข้ามาเถิด เป็นเพราะมู่เซิงเกอทำสิ่งใดกับท่านใช่ไหม? นางใช้กลอุบายสกปรกอันใดใช่หรือไม่ ถึงทำให้ท่านต้องแต่งกับนางให้ได้ มิฉะนั้นท่านจะหย่าขาดกับข้าเพื่อนางได้อย่างไรกัน!”ยิ่งพูด อารมณ์ของนางก็ยิ่งพลุ่งพล่าน ตัวอักษรไม่กี่คำสุดท้ายแทบจะเป็นการแผดเสียงตะโกนออกมาทว่าตั้งแต่ต้นจนจบฉีมู่ก็ยังคงมีท่าทางสงบนิ่งเช่นนั้น หลังจากตระหนักได้ว่าคนตนเองชอบคือมู่เซิงเกอ ยามที่เขามองมู่จืออวี่ก็ไม่มีความรักใคร่เอ็นดูเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เขาเพียงอยากพบมู่เซิงเกอ แล้วแต่งนางกลับมา จากนั้นก็กดร่างนางลงบนเตียงเพื่อลงทัณฑ์นางอย่างหนักหน่วง ให้นางได้รับรู้ถึงผลลัพธ์ของการจากเขาไปโดยพลการ!เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่สะทกสะท้านนั้นของฉีมู่ มู่จืออวี่ก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจของตนเองถูกบางสิ่งกรีดผ่านอย่างรุนแรง ขอบตาของนางเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา พลางขบเม้มริมฝีปากแน่น“มู่เซิงเกอไปด่านชายแดนแล้ว! นางไม่มีทางกลับมาอีก ฉีมู่ ท่านไม่มีวันแต่งกับนางได้หรอก!”การขัดขวางครั้งแล้วครั้งเล่าของมู่จืออวี่ทำให้ฉีมู่รู้สึกเหนื่อยหน่ายรำคาญใจแล้ว เขามองไปยังคนที่จวนเจ

ข่าวเรื่องที่ฉีมู่กับมู่จืออวี่หย่าขาดแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวงแล้วชั่วพริบตา ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่“เหตุใดองค์รัชทายาทเพิ่งเข้าพิธีอภิเษกกับมู่จืออวี่ได้เพียงวันเดียวก็หย่าขาดเสียแล้ว เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอันใดซ่อนอยู่เป็นแน่กระมัง?”“ข้าได้ยินมาว่า เป็นเพราะคุณหนูตระกูลมู่ผู้นี้ไม่รักนวลสงวนตัว คืนวันเข้าหอเมื่อองค์รัชทายาททอดพระเนตรเห็นเข้าก็แทบพิโรธจนกระอักเลือด”“ช้าก่อน ข้ากลับได้ยินมาว่ายอดดวงใจขององค์รัชทายาทเป็นผู้อื่น วันแต่งงานวันนั้น คนในดวงใจของเขาก็จากไปเช่นกัน องค์รัชทายาทจึงยอมหย่าขาดเพื่อรีบไปตามหานางในดวงใจที่แท้จริงต่างหาก”“ทว่าในเมืองหลวงแห่งนี้ ตระกูลมู่ก็นับว่าอยู่ในอันดับต้นๆ แล้ว ยังจะมีใครดีไปกว่ามู่จืออวี่อีกหรือ?”คนส่วนใหญ่ล้วนไม่ทราบตื้นลึกหนาบางที่แท้จริง ทว่าก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการเดาสุ่มไปทั่วจนเกิดข่าวลือมั่วซั่วสารพัด ถึงกระนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้าใช้ถ้อยคำใส่ร้ายป้ายสีองค์รัชทายาทอย่างเปิดเผย เพราะหากเรื่องนั้นแว่วเข้าพระกรรณเมื่อใด ย่อมมีโทษทัณฑ์ถึงขั้นหัวหลุดจากบ่าแต่ยามพูดถึงตระกูลมู่ คนเหล่านั้นกลับไม่มีความเกรงใจแม้แต่น้อย

แม่ทัพเสิ่นประจำการปกปักรักษาชายแดนอยู่เป็นนิจ จึงไม่อาจปลีกตัวมารับเจ้าสาวด้วยตนเองได้ เพียงแค่กำชับสั่งความแก่องครักษ์ไม่กี่นาย ให้พวกเขานำพามู่เซิงเกอมายังด่านชายแดนให้จงได้แม้ระยะทางตลอดสายจะห่างไกลแสนไกล ทว่ามู่เซิงเกอกลับไม่รู้สึกเบื่อหน่ายเลยสักนิด ทุกๆ ก้าวที่ย่ำเดินออกไปล้วนคืออนาคตของนาง ยิ่งไปกว่านั้น ทัศนียภาพของเขตชายแดนยังแตกต่างจากภายในตัวเมืองโดยสิ้นเชิงช่างน่าขันนัก หลายปีมานี้ยามที่อาศัยอยู่ในจวน มู่เซิงเกอไม่เคยออกไปเที่ยวข้างนอกเลยสักครั้ง ต่อให้คุณหนูคุณชายของตระกูลใดในเมืองหลวงส่งเทียบเชิญมา ก็จะมีเพียงมู่จืออวี่ผู้เดียวเท่านั้นที่ออกหน้า เพราะสถานะของนางเป็นแค่บุตรีอนุ จึงมักถูกครหาว่าไม่คู่ควรกับงานเลี้ยงเช่นนั้นอยู่ร่ำไปทว่ายามนี้จะมีคุณหนูจากตระกูลใด สามารถเดินทางมาถึงพื้นที่แถบชายแดนแห่งนี้ได้เช่นนางกันเล่า?และจะมีใครได้ชื่นชมทิวทัศน์ของทะเลทรายอันกว้างใหญ่ได้เหมือนอย่างนางอีก?มารดาเป็นกังวลว่านางจะแต่งออกไปไกลเกินไป แต่สำหรับมู่เซิงเกอแล้ว ยามนี้ยิ่งห่างไกลออกไปได้มากเท่าใดก็ยิ่งดีเท่านั้นนางนั่งโยกคลอนมาตลอดทาง เดินทางมานานครึ่งเดือนกว่า ในที่สุ

นางถูกฉีมู่ย่ำยีโลมเล้ามานานถึงสามปี หากว่าเสิ่นอวิ๋นอี้พบเห็นสิ่งเหล่านี้เข้า...ใบหน้าของนางแดงก่ำ รู้สึกว่าร่างกายนี้ของตนไม่คู่ควรกับอีกฝ่าย นางคิดอยากจะฉีกทึ้งบาดแผลในใจของตัวเองออกมา วันหน้าหากว่าเสิ่นอวิ๋นอี้รังเกียจว่านางสกปรก แล้วลดสถานะนางลงเป็นอนุเพื่อตบแต่งภรรยาที่ดีงามเพียบพร้อมใหม่อีกครั้ง นางก็จะไม่ถือสาอันใดเลยทว่าในตอนที่มู่เซิงเกอกำลังจะอ้าปากพูด เสิ่นอวิ๋นอี้กลับคล้ายจะคาดเดาบางสิ่งออก จึงใช้จุมพิตปิดผนึกถ้อยคำของนางเอาไว้“ฮูหยิน ไม่จำเป็นต้องฝืนใจตนเอง ข้าจะรอวันที่เจ้ายอมรับข้าได้”ไม่ซักไซ้ไล่เลียงถึงสาเหตุ ไร้ซึ่งการฝืนใจบังคับขู่เข็ญ เสิ่นอวิ๋นอี้ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมกายให้นาง จากนั้นก็ถอยออกไปจากห้องผ่านไปไม่กี่อึดใจ มู่เซิงเกอก็ได้ยินเสียงน้ำไหลครั้นเมื่อเสียงนั้นเงียบลง ร่างกายอันเย็นเฉียบร่างหนึ่งก็แนบชิดแผ่นหลังของนาง พลางโอบกอดนางเข้ามาในอ้อมอก“วันนี้ก็รีบพักผ่อนให้เร็วหน่อยเถิด วันพรุ่งนี้ข้าจำต้องประจำการอยู่ด่านชายแดนต่อไป เพื่อเฝ้าระวังความเคลื่อนไหวของกองทัพศัตรูอยู่ตลอดเวลา คงไม่อาจอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้ทั้งวัน จำต้องปล่อยให้ฮูหยินอยู่

มีหรือที่จะไม่รู้ ในเมื่อพระชายารัชทายาทองค์ปัจจุบันคือหญิงของนาง และก่อนที่พวกเขาจะแต่งงานกัน นางลอบพบปะกับองค์รัชทายาทอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน บุรุษผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าสง่างามหมดจดดั่งสายลมและดวงจันทร์หลังพิรุณโปรยผู้นั้น ทุกคราที่พบหน้านางล้วนกดร่างนางไว้ใต้เรือนกาย ตักตวงเรียกร้องอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับว่ารักนางลึกซึ้งเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตใจก็มิปานทว่าหลังเสร็จสิ้นกามกิจในทุกครา เขาก็จะแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาและทำร้ายจิตใจกันอย่างถึงที่สุด เขาปล่อยให้ผู้อื่นเข้าใจนางผิดและทำร้ายนางตามอำเภอใจ เขาต้องการให้นางไม่อาจเปิดเผยตัวตนได้ตลอดชีวิต กลายเป็นเพียงของเล่นบำเรออารมณ์ของเขาเท่านั้นก็เพราะต้องการหลบหนีไปให้พ้นจากเขา มู่เซิงเกอจึงได้แต่งงานมายังพื้นที่แถบชายแดนแห่งนี้ ทว่านางคาดไม่ถึงว่าฉีมู่จะยังคงตามหาจนมาถึงที่นี่อยู่ดีนางกำนิ้วมือของตนเองแน่น ต่อให้มิได้รักใคร่หลงใหลในตัวคนผู้นั้นอีกต่อไปแล้ว แต่การต้องเปิดเผยเรื่องราวเหล่านี้ให้อีกคนฟัง นางก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ในใจอยู่ดี เพราะนั่นคือเรื่องราวที่นางรู้สึกอัปยศอดสูที่สุดในชีวิต“ข้ารู้ว่าเขามาเพื่อตามหาข้า ผู