หิมะสุดท้ายแห่งฉางอัน

น้ำเสียงของนางสั่นเครือ “หรือจะต้องเป็นเช่นนี้ไปชั่วชีวิต ต้องหลบๆ ซ่อนๆ งั้นหรือ?”“มิฉะนั้นแล้วจะอย่างไรเล่า?” ฉีมู่มองนางกึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง ทว่าแววตากลับแฝงความหนาวเหน็บเสียดแทงกระดูก คล้ายกำลังหัวเราะเยาะความไม่เจียมตัวของนาง “มู่เซิงเกอ เจ้าต้องการฐานะอันใดกัน?”เขาโน้มตัวลงมา นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ คลึงเคล้นริมฝีปากของนาง “เราเคยบอกแล้วว่า ชาตินี้รักเพียงจืออวี่คนเดียว ทว่าเราชอบเรือนร่างของเจ้ายิ่งนัก ดังนั้นนอกจากฐานะตำแหน่งและความโปรดปรานแล้ว สิ่งอื่นใดเราล้วนให้เจ้าได้ทั้งหมด หลังจากเราแต่งงานกับจืออวี่แล้ว พวกเรายังคงนัดพบกันผ่านอุโมงค์ลับเช่นเดิม”น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันควัน “แต่จงจำไว้ เรื่องระหว่างเจ้ากับเราอย่าได้ไปก่อเรื่องต่อหน้าจืออวี่ หากนางรู้เรื่องแม้เพียงนิดเดียว จนทำให้นางต้องเสียใจ เจ้าคงรู้ถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา”มู่เซิงเกอราวกับถูกอสนีบาตผ่าฟาดเข้าใส่ ยืนตะลึงงันอยู่ ณ ที่เดิมที่แท้เขาไม่เคยคิดจะมอบฐานะตำแหน่งใดๆ ให้แก่นางเลยที่แท้ในใจของเขา นางเป็นเพียงสิ่งของบำเรอที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้คนนางมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของฉีมู่ ร่างกายสั่นเทาเ

“ท่านพ่อเจ้าคะ!” มู่จืออวี่ประกาศก้องเสียงดัง “โปรดลงโทษตามกฎประจำตระกูลด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”มู่กั๋วกงกำลังจะออกคำสั่งลงโทษพอดี ทว่าฉีมู่พลันเอ่ยปากออกมาฉับพลัน “ช้าก่อน”ภายในศาลบรรพชนพลันตกอยู่ในความสงบเงียบลงในทันใด สายตาของทุกคนล้วนหันไปจับจ้องที่ตัวเขา“วันมงคลใกล้จะมาถึงแล้ว ไม่ควรให้เกิดเรื่องนองเลือดขึ้นมา” น้ำเสียงของฉีมู่เรียบราบธรรมดา “ก็แค่แก้วแหวนอัญมณีเพียงเล็กน้อย ถือเสียว่าตัวเรามอบเป็นของขวัญแสดงความยินดีล่วงหน้าให้แก่สตรีในจวนของท่านก็แล้วกัน”มู่กั๋วกงเข้าใจความหมายในทันที จึงรีบหาทางลงตามน้ำ “องค์รัชทายาททรงเมตตากรุณา ยังไม่รีบขอบคุณพระเมตตาอีก?”มู่เซิงเกอโขกศีรษะลงอย่างแข็งทื่อ หน้าผากแนบสนิทอยู่บนแผ่นกระเบื้องอันเย็นเยียบ “ขอบพระทัยในพระเมตตาเพคะองค์รัชทายาท”“ไม่ได้นะเพคะ!” มู่จืออวี่กลับไม่ยอมลดละ “กฎประจำตระกูลจะละเลยมิได้! อย่างน้อยต้องโบยสักสามสิบแส้ เพื่อมิให้ผู้อื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่างเพคะ!”ฉีมู่เบนสายตามองไปทางมู่จืออวี่ แววตาฉายแววระอาใจสายหนึ่ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ตามใจเจ้า”กล่าวจบ เขาก็หันกายเดินไปด้านข้าง ไม่สอดมือเข้ายุ่งเกี่ยวอีกต่อไปมู่เซิ

น้ำเสียงของฉีมู่เย็นเยียบราวกับลิ่มน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้ามา แม่มู่ตกใจจนตัวสั่นเทา รีบฉุดดึงมู่เซิงเกอให้คุกเข่าลงทันทีมู่เซิงเกอก้มกายหมอบลงบนพื้น นางสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้สุดกำลัง ก่อนจะชิงเอ่ยปากขึ้นก่อนก้าวหนึ่ง “พี่หญิงเพคะ”“เมื่อครู่นี้หม่อมฉันกับท่านแม่กำลังหารือเรื่องงานวิวาห์ของพี่หญิงอยู่เพคะ”ฉีมู่ขมวดคิ้วมุ่นเล็กน้อย สายตากวาดมองสองแม่ลูกแวบหนึ่ง ทว่าสุดท้ายก็มิได้ซักไซ้ไล่เลียงสิ่งใดต่อ เขาอุ้มมู่จืออวี่สาวเท้าก้าวใหญ่ตรงเข้าสู่เรือนชั้นในทันทีแม่มู่รีบประคองมู่เซิงเกอกลับมายังเรือนเล็ก ท่ามกลางแสงเทียนสลัว นางค่อยๆ เช็ดล้างทำความสะอาดบาดแผลให้มู่เซิงเกออย่างทะนุถนอมระมัดระวัง น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย“เซิงเกอ เจ้าเคียดแค้นแม่หรือไม่?” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ “ที่บีบคั้นให้เจ้าแต่งงานออกเรือนไปยังสถานที่อันห่างไกลขนาดนั้น…”มู่เซิงเกอส่ายศีรษะเบาๆ “ไฉนเลยจะเป็นเช่นนั้น? ลูกพึงพอใจและเต็มใจยิ่งเจ้าค่ะ”“จริงหรือ?” มือที่กำลังทำแผลของนางชะงักกึก “เจ้า...ตัดใจจากชายในดวงใจผู้นั้นได้ลงคอแล้วจริงๆ หรือ?”มู่เซิงเกอตัวแข็งทื่อไปฉับพลันนางหวนนึกไปถึงเรื่องเมื

ฉีมู่ขมวดคิ้วมุ่น ปรายสายตามองมู่จืออวี่ที่ยังคงหมดสติอยู่บนตั่งเตียง ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ “ย่อมได้”หมอหลวงชรารีบยื่นมีดเงินส่งให้ทันทีมู่เซิงเกอยื่นมือไปรับ พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คราหนึ่ง ก่อนจะจ่อปลายมีดตรงตำแหน่งหัวใจยามเมื่อใบมีดอันแหลมคมทิ่มแทงทะลุผ่านผิวเนื้อเข้าไป ความเจ็บปวดอันรุนแรงมหาศาลก็ทำให้ภาพตรงหน้าของนางมืดดับไปวูบหนึ่งนางฝืนขบกัดริมฝีปากล่างเอาไว้แน่น กลืนเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดกลับคืนลงไปในลำคอโลหิตสีแดงฉานไหลรินไปตามมีดเงิน ไหลลงสู่ถ้วยหยกทีละหยาดหยด หนึ่งหยด สองหยด...จนสติสัมปชัญญะของนางค่อยๆ เลือนรางลงไปทุกทีไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ท่ามกลางสติอันเลือนราง นางพลันได้ยินน้ำเสียงยินดีปรีดาของหมอหลวงเอ่ยขึ้นว่า “คุณหนูใหญ่ฟื้นแล้ว!”ฉีมู่ถลาเข้าไปข้างเตียงในทันที พลางโอบกอดมู่จืออวี่เอาไว้ในอ้อมอกแน่น น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างน่าเหลือเชื่อ “จืออวี่ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว...”ในเวลาเดียวกันนั้นเอง มู่เซิงเกอก็พยุงร่างอันซวนเซหยัดยืนขึ้น พร้อมเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย กัดปลายนิ้วจนฉีกขาด ก่อนจะเขียนลงบนผ้าเช็ดหน้าไหมเนื้อละเอียดสีขาวบริสุทธิ์

เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! เมื่อวานเขายังพบหน้ามู่เซิงเกออยู่ชัดๆ ตนยังซื้อเรือนส่วนตัวให้นางหลังหนึ่งด้วยซ้ำ!ฉีมู่หันมองบริเวณโดยรอบ พบว่าดูเหมือนทุกคนจะรู้เรื่องนี้หมด ยกเว้นเพียงแค่เขาเท่านั้น บนใบหน้าของทุกคนล้วนมีแต่สีหน้าที่เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดาเขาเอ่ยถามแฝงความโกรธเคืองเล็กน้อย “เหตุใดถึงไม่มีใครบอกเรา?”มู่จืออวี่คล้ายได้ยินคำพูดที่น่าขบขัน “แค่บุตรีอนุคนหนึ่ง ข่าวคราวเช่นนี้ไม่มีความสำคัญอันใดต่อท่านพี่เลยแม้แต่น้อย ย่อมมิได้นำมาบอกเล่าเจ้าค่ะ”ฉีมู่พูดไม่ออก ถูกต้อง มู่เซิงเกอเป็นเพียงบุตรีอนุคนหนึ่ง บุตรีอนุคนหนึ่งจะแต่งให้ใคร เหตุใดต้องรายงานให้องค์รัชทายาททรงทราบด้วยเล่า ทว่าต่อให้ผู้อื่นไม่รู้ ไฉนแม้กระทั่งตัวนางเองก็ยังไม่ยอมปริปากบอกสักคำ?เมื่อหวนนึกถึงท่าทางของมู่เซิงเกอในช่วงนี้ ฉีมู่จึงเพิ่งได้สติว่า นางรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าจะต้องแต่งงานไปที่ด่านชายแดน ทว่าจนถึงนาทีสุดท้ายกลับยังคงปิดบังไม่ยอมบอกเขามาตลอดความรู้สึกที่ยากจะอธิบายพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก อุดตันอยู่กลางใจจนทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก ที่แท้เมื่อวานนี้ ในวันเดียวกับที่เขาแต่งงานกับมู่จืออวี่ ม