Lahat ng Kabanata ng มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ): Kabanata 111 - Kabanata 120

“ฆะ... ฆ่าเหรอคะ...”(“เออ! มึงไม่รู้หรอกว่าตอนนี้กูต้องเจออะไร หรือรู้สึกยังไง มึงไม่มีวันเข้าใจหรอก!”)“พี่แบงค์... พี่ต้องการอะไร... ต้องการให้เชอร์รี่ช่วยอะไร บอกมาได้เลยนะคะ!” เชอร์รี่ตะโกนตอบกลับด้วยหัวใจที่เต้นระสับรัว สมองกุมความสับสนและมือเล็กสั่นระริกขณะใช้ความคิดอย่างหนัก(“สิ่งที่กูต้องการตอนนี้ คือมึงออกออกมาหากูเพียงแค่คนเดียว! พร้อมกับเงินสดอีกxxx... แล้วจำไว้ว่าห้ามตุกติกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นอีน้ำหวานกับน้องสาวมึง ได้กลายเป็นศพเดี๋ยวนี้แน่!”)“ดะ... ได้ค่ะ! ได้! พี่แบงค์อย่าทำอะไรน้ำหวานกับลูกพีชเด็ดขาดนะคะ หนูยอมแล้ว!” เชอร์รี่ละล่ำละลักตอบ ปลายสายสั่นสะท้าน ใบหน้าเนียนหวานเต็มไปด้วยรอยน้ำตาแห่งความตื่นตระหนก“ขอเวลาเชอร์รี่หน่อยนะคะ เงินเยอะขนาดนั้นหนูต้อง...”(“กูให้เวลามึงแค่สองชั่วโมง!”) แบงค์ตะคอกกลับมาเสียงดุร้าย แทรกด้วยเสียงร้องไห้โฮของลูกพีชที่ดังแว่วเข้ามา(“หนูกลัว ฮือๆๆ พี่เชอร์รี่หนูกลัว”)“ฮึก… ลูกพีช ไม่ต้องกลัวนะ พี่กำลังจะไปหา!” (“มึงห้ามเล่นแง่เด็ดขาด! กูจะส่งพิกัดไปให้ทางข้อความ ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงมึงยังมาไม่ถึง หรือมีเงาของลูกน้องไอ้ไทเกอร์กับไอ้ไล

“กูบอกให้ขึ้นรถมาก่อน! แล้วกูจะพาไปเจอ!”เชอร์รี่เม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่น... ที่ตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก แค่เธอนำเงินมาแลก แล้วเขาจะยอมปล่อยตัวเพื่อนสนิทกับน้องสาวไม่ใช่หรือไงกัน?“แต่พี่บอกว่าแค่เอาเงินมาแลกนี่ค่ะ...”“เร็วสิ! อยากให้พวกมันตายห่ากันหมดรึไง!”“ค่ะ... หนูขึ้นแล้วค่ะ”เชอร์รี่จำใจก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังแล้วรีบปิดประตูรถทันที ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว แบงค์ก็เอี้ยวตัวกลับมาพร้อมตวัดสายตากร้าวใส่“เอากระเป๋าเป้ของมึงส่งมานี่!”“ค่ะ” เชอร์รี่จำต้องถอดกระเป๋าเป้ยื่นส่งให้แต่โดยดี แบงค์รีบรื้อค้นข้างในอย่างลนลานจนพบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือของเธอ“ปลดล็อค!”เขาชูมือถือขึ้นมาแล้วขู่บังคับให้เธอปลดล็อกหน้าจอ หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่ายเพื่อไม่ให้เขาเกิดสติแตก“ค่ะ”มือหนารีบไถตรวจดูประวัติการโทรเข้าโทรออกและข้อความแชทล่าอย่างละเอียด เมื่อพบว่าไร้ร่องรอยการติดต่อถึงสองแฝดมาเฟีย สีหน้าตึงเครียดของแบงค์ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย“ดี... ถือว่ามึงทำตามที่กูบอกดีมาก”ฟึ่บ!“พี่แบงค์! พี่แบงค์ทำอะไรคะ!”เชอร์รี่เบิ่งตาโต อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อแบงค์เลื่อ

“แต่เสียใจด้วยนะ... กูยังไม่อนุญาตให้มึงตายง่ายๆ หรอก!” ทว่าในวินาทีที่วิญญาณเกือบจะหลุดออกจากร่าง ไทเกอร์กลับสะบัดมือออกอย่างรุนแรง!พลั่ก!“เฮือก!”ร่างของแบงค์ร่วงลงไปกองกับพื้น คลายความทรมานออกมาโฮกใหญ่ หอบเอาอากาศเข้าปอดอย่างรัวเร็ว ทรวงอกกระพือขึ้นลงเหมือนปลาขาดน้ำ“หึ... ตายตอนนี้มันยังสบายเกินไปสำหรับมึง” ไทเกอร์ก้มมองขยะบนพื้นด้วยสายตาเลือดเย็น พลางใช้นิ้วเรียวยาวปรับระดับถุงมือหนังอย่างใจเย็น“กูจะทำให้มึงรู้ว่า การร้องขอความตาย... มันเป็นความปรานีที่มึงไม่มีวันได้รับจากกู”“!!”“เอาตัวมันไปขังไว้ที่คุกมืดใต้ดิน... ทรมานให้มันเจ็บปวดแสนสาหัสและรักษามัน อย่าให้มันตาย!” น้ำเสียงทรงอำนาจสั่งการลูกน้องดังกังวาน“ฆ่ากูเลยสิ! ยิงกูให้ตายตรงนี้เลยไอ้พวกเหี้ย!” แบงค์ตะเกียกตะกายร้องตะโกนอย่างน่าเวทนา ก่อนจะถูกลูกน้องร่างยักษ์ลากตัวออกไปอย่างไม่แยแสเชอร์รี่เม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาคู่สวยมองภาพความป่าเถื่อนตรงหน้าด้วยหัวใจที่ยังสั่นระรัว ทว่าลึกๆ ในใจกลับรู้ดีว่า ความเหี้ยมโหดทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะผู้ชายทั้งสองคนต้องการปกป้องเธอ หญิงสาวจึงพยายามตั้งสติ เอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงแหบ

“อือ…” เชอร์รี่เผยอริมฝีปากรับรสสัมผัสชวนฝันอย่างว่าง่าย สองมือเรียวขยำเรือนผมสีเข้มของไลเอินไว้เบาๆ เพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นริ้วไปทั่วร่างกายเมื่อไลเอินยอมผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ไทเกอร์ก็ไม่รอช้า ขยับเข้ามาสวมรอยประตับจูบลงบนริมฝีปากนุ่มทันที ลิ้นหนาเกี่ยวพันหยอกเย้ากับลิ้นเล็กอย่างหลงใหล ละเลียดชิมความหวานฉ่ำที่เขาโหยหามาตลอดทั้งวัน นานนับนาทีที่จุมพิตแสนหวานสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันมอบให้เด็กสาว จนกระทั่งร่างน้อยในอ้อมกอดเริ่มส่งเสียงประท้วงเบาๆ ในลำคอเพราะขาดอากาศหายใจ มาเฟียหนุ่มถึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า“อ๊ะ... ผัวขา...” เชอร์รี่หอบหายใจรวยระริน แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู นัยน์ตาหวานเชื่อมช้อนมองสองพี่น้องด้วยความอาย“หึ... น่ารักขนาดนี้ จะไม่ให้พวกพี่คลั่งตายได้ยังไง” ไทเกอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงเข้มขรึมบัดนี้ทุ้มหวานและเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะช้อนร่างอวบอิ่มขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย“ว๊าย! พี่ไทเกอร์...” เชอร์รี่ร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกแขนโอบรอบคอหนาไว้แน่น“ไปอาบน้ำกันก่อนนะเด็กดี... วันนี้หนูเหนื่อย

“เอ่อ... สวัสดีค่ะพี่หลุยส์”“พวกพี่ไปนั่งรอนะ”ไลเอินกระซิบเบาๆ ก่อนที่เขาและไทเกอร์จะเดินไปนั่งรอที่โซฟาตัวใหญ่ริมห้อง ปล่อยให้เด็กสาวได้มีเวลาส่วนตัวกับน้องสาวและเพื่อนสนิท“ค่ะ”เชอร์รี่ส่งรอยยิ้มหวานตอบรับบางๆ ก่อนจะขยับไปหยุดยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเตียงคนไข้ทั้งสองเตียง สองมือบางกุมมือน้องสาวไว้แน่น พลางสลับหันมองเพื่อนสนิทอีกเตียงด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจากใจจริง“เป็นยังไงกันบ้าง... ยังเจ็บตรงไหนกันมากไหม”“หนูไม่เจ็บแล้วค่ะ พี่เชอร์รี่ไม่ต้องกังวลนะคะ” ลูกพีชตอบเสียงใสพลางยิ้มให้พี่สาวสบายใจ“แล้วน้ำหวานล่ะ... เพราะเชอร์รี่แท้ๆ เลย ที่ทำให้น้ำหวานกับลูกพีชต้องมาเดือดร้อนแบบนี้”“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิแก” น้ำหวานเอ็ดเบาๆ ด้วยความเอ็นดู รับรู้ได้ทันทีว่าเพื่อนสาวนั้นกำลังรู้สึกอย่างไร“ใช่ค่ะ พี่เชอร์รี่อย่าทำหน้าเศร้าสิคะ” ลูกพีชช่วยเสริมอีกแรง“ก็พี่รู้สึกผิดจริงๆ นี่ ไม่ทำหน้าแบบนี้ไม่ได้หรอก”“มันไม่ใช่ความผิดแกเลยนะเชอร์รี่ มันเป็นเพราะไอ้แบงก์มันเลวเองต่างหาก มันวางแผนชั่วไว้หมดแล้ว ไอ้คนแบบนี้สิที่น่าจับมาสับให้เละ!”“ใช่ๆ ค่ะ! คนไม่ดีแบบไอ้พี่คนนั้นน่ะ เห็นว่าหน้าตา