Lahat ng Kabanata ng มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ): Kabanata 131 - Kabanata 140

“เมีย... ของพวกแกงั้นเหรอ” ฮาวเวิร์ดเค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะหยันเหยียดดังก้องห้อง“หึ! ฟังแล้วดูน่าตลกสิ้นดี! นี่พวกแกหมดปัญญาหาผู้หญิงเป็นของตัวเองแล้วหรือยังไง ถึงได้เอาผู้หญิงไร้ตระกูลคนเดียวมายกย่องออกหน้าออกตาเป็นเมียด้วยกัน!”“เชอร์รี่ไม่ใช่ผู้หญิงชั้นต่ำ! และเธอคือเมียของพวกผม! เมียคนเดียวเท่านั้นที่พวกผมจะยกตำแหน่งคุณนายมาเฟียตระกูลนี้ให้!” ไลเอินสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด อ้อมแขนแกร่งยิ่งตระกองกอดกระชับร่างอวบอิ่มของเชอร์รี่ไว้แน่นจนแนบอก“พ่อต้องการอะไรกันแน่...” ไทเกอร์เอ่ยเสียงต่ำเยือกเย็น แผ่รังสีอันตรายจ้องมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่ยอมแพ้“เลิกกับมันซะ!” ฮาวเวิร์ดตบโต๊ะเสียงดัง ปัง! ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางชี้หน้าลูกชายตัวเองด้วยความโมโห“ผู้หญิงที่จะมาเป็นนายหญิงคู่ตระกูลเราต้องไม่ใช่เด็กคนนี้! และฉันก็เตรียมคนใหม่ไว้ให้พวกแกแล้ว... ทั้งตระกูล สังคม และความสวย มากมายจนล้นเกินไปกว่าเด็กนี่แน่!”“ผมไม่เลิก!” ไลเอินคำรามลั่น อ้อมแขนแกร่งยิ่งตระกองกอดเรือนร่างอวบอิ่มไว้แน่นประหนึ่งจะใช้ร่างกายตัวเองเป็นเกราะป้องกัน ขณะที่เด็กสาวก็โอบกอดซุกหน้าลงกับอกก

“ก็นั่นแหละเหตุผลที่พ่อชวน”ไทเกอร์สบตากับแฝดพี่ นัยน์ตาฉายแววลึกล้ำ ไลเอินจ้องมองสายตาคู่นั้นเพียงครู่เดียว สมองอันชาญฉลาดก็ประมวลผลแผนการของผู้เป็นพ่อได้ทันที“เหอะ... กะจะลากเมียกูไปเชือดกลางงานต่อหน้าคนทั้งตระกูลสินะ ฝันไปเหอะว่ากูจะยอม! แบบนี้มันต้องจัดใหญ่เล่นให้หนักหน่อยแล้วว่ะ” ไลเอินเค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม“อืม... งานนี้ต้องเอาให้อยู่หมัด กูเองก็รำคาญเต็มที”“หึ... มึงรำคาญพ่อเป็นด้วยเหรอวะ?” ไลเอินเลิกคิ้วมองแฝดน้องอย่างแปลกใจ “ปกติเห็นยอมเข้าข้าง เดินตามหลังตาแก่นั่นตลอดแทบตาย”“อืม... คงเพราะตอนนี้กูมีหัวใจแล้วมั้ง” ไทเกอร์นัยน์ตาไหววูบ ก่อนจะทอดสายตามองแฝดพี่ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป“พอมีความรู้สึก... กูเลยรู้ว่าอะไรคือสิ่งที่กูควรปกป้อง และอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง... เรื่องในอดีตที่กูเคยตัดสินใจพลาดและทำเรื่องแย่ๆ กับมึงไว้... กูขอโทษนะ และกู...ก็จะขอกลับไปแก้ไขทุกอย่าง”“……” คำพูดแสนนิ่งเรียบแต่หนักแน่นทำเอาไลเอินชะงักกึก! เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนอย่างไทเกอร์ แฝดน้องผู้แสนเฉียบเย็นและไม่เคยยอมลงให้ใคร จะเอ่ยปาก ‘ขอโทษ’ เขาออกมาตรงๆ แบบนี้แม้ในใจของไ

“พวกคุณ... จะทำอะไร อย่าเอาคนอื่นที่ไม่เกี่ยวมาพาลนะ!” เชอร์รี่ชะงักเสียงสั่นพร่า สายตาเริ่มฉายแววตระหนกและหวาดหวั่นออกมาอย่างปิดไม่มิด“อุ๊บส์... แสดงว่าพูดถูกจุดสินะ” เจสซิก้าหัวเราะร่าในลำคอ เหยียดยิ้มอย่างเป็นต่อเมื่อเห็นปฏิกิริยานั้น“ดูเสียอาการจังเลยนะ... เอาแบบนี้ไหมล่ะ เดินไปเข้าห้องน้ำกับพวกฉันตอนนี้ แล้วลองก้มหัวขอร้องดูสิ... ถ้าฉันอารมณ์ดี อาจจะเมตตาละเว้นแม่กับน้องของแกให้”“.....” เชอร์รี่กำมือตัวเองแน่นจนเล็บแทบจีกลงไปในเนื้อ ความโกรธและความกลัวตีรวนอยู่ในอกจนหัวใจเต้นระส่ำ แม้เธอจะพยายามเข้มแข็งแค่ไหน แต่เรื่องแม่กับน้องสาวคือจุดอ่อนเดียวที่เธอยอมให้ใครมาทำร้ายไม่ได้จริงๆเด็กสาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติและประเมินสถานการณ์ตรงหน้า นัยน์ตากลมโตเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งฉายแววเด็ดเดี่ยวขึ้นมาทันตา“ก็ได้ค่ะ... ไปสิ ที่ห้องน้ำ”เชอร์รี่เอ่ยเสียงเรียบก่อนจะหมุนตัวเดินนำออกไปทันที เจสซิก้าและฮันนี่สบตากันด้วยรอยยิ้มสมใจ เหยียดยิ้มอย่างเป็นต่อ พวกเธออาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต หยิบช้อนส้อมแหลมและมีดหั่นสเต็ก ชิ้นเล็กบนโต๊ะอาหารติดมือซ่อนไว้ในกระเป๋าถือ แล้วรีบก้าวเท้าเดินตามหลั

สองสาวไฮโซเบิ่งตาโพลงด้วยความงุนงง เจสซิก้าที่คิดว่าที่พึ่งมาถึงแล้ว รีบคลานเข้าไปหาฮาวเวิร์ดหมายจะเกาะขาฟ้องทันที“คุณอาฮาวเวิร์ดคะ! ช่วยพวกหนูด้วย! ดูสิคะ... อีนั่น... เอ้ย ผู้หญิงคนนี้ร่วมมือกับยัยเด็กขายตัวนั่นทำร้ายพวกหนู! คุณอาต้องสั่งสอนพวกมันให้นะคะ!” เจสซิก้าบีบน้ำตาฟ้องเสียงสั่นระริกเพียะ!ฮาวเวิร์ดยื่นมือไปปัดมือเจสซิก้าออกอย่างแรง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสองสาวตรงหน้าด้วยรังสีฆาตกรรมเข้มข้น“ผู้หญิงที่พวกมึงเรียกว่าอีป้า... คือเมียของกู!”“ห๊ะ!”“อะไรนะ!”คำว่า ‘เมีย’ จากปากผู้นำตระกูล ดังก้องไปทั่วห้องน้ำหรูหรา ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของเจสซิก้าและฮันนี่เข้าอย่างจัง! สองสาวดวงตาเบิกกว้าง ร่างกายแข็งทื่อ หน้าซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา“มะ... เมียเหรอคะ?” ฮันนี่ละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้“ก็เออน่ะสิ!” ไลเอินแค่นหัวเราะสะใจ “อีป้าที่พวกมึงด่านั่นน่ะ... แม่กู!” ไทเกอร์เหยียดยิ้มเย็นชา จ้องมองสภาพหมาจนมุมตรงหน้าอย่างสมเพช“กูขำฉิบหาย!” “ดูทำหน้าเข้า หน้าเหลือแค่สองนิ้วแล้วมั้งนั่น... ควายจริงๆ ไม่เคยคิดจะหาข้อมูลก่อนมาซ่าเลยหรือไง!” ไลเอินเสริมทัพขึ้นมาพลาง

“ไม่นะคะ! อย่าทิ้งหนูเลยนะคะคุณฮาวเวิร์ด!” เลขาสาวที่พ้นจากมือไลเอิน รีบคลานเข้ามาโวยวายทั้งน้ำตาจับข้อเท้าหนาของฮาวเวิร์ดไว้แน่น“คุณได้หนูไปตั้งหลายครั้งแล้ว... จะไม่รับผิดชอบหนูเลยเหรอคะ! คุณเจนจิราคะ ได้โปรดอย่าไล่หนูไปเลยนะ หนูสัญญาว่าจะอยู่แบบเจียมตัว จะไม่เสนอหน้าขึ้นมาเทียบเท่า และจะคอยรับใช้คุณทุกอย่าง คุณเป็นที่หนึ่งนะคะ... หนูขอเป็นแค่ที่สองก็พอ!”เพียะ!!“หุบปาก! ลากตัวอีนี่ออกไป!” ฮาวเวิร์ดหันไปตบหน้าแล้วตวาดสั่งการบอดี้การ์ดเสียงลั่นด้วยความสติแตก“กรี๊ดดดด! ไม่นะ! คุณฮาวเวิร์ด! ไหนบอกว่าจะเลี้ยงดูหนูให้ดีที่สุดไงคะ!” เสียงกรีดร้องและโวยวายของเลขาสาวดังระงมไปตลอดทางเดิน ก่อนจะค่อยๆ ห่างหายและเงียบสงบลงเมื่อถูกลากออกไปพ้นเขตบ้าน“เจนจิรา... อย่าไปฟังมันนะ” ฮาวเวิร์ดหันกลับมาหาภรรยาด้วยสีหน้าซีดเผือด เอ่ยอ้อนวอนเสียงสั่น“พี่แค่... พี่แค่พลาดไปจริงๆ”“พลาดไปกี่ครั้งคะ?” เจนจิราถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ดวงตากลับเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาแห่งความผิดหวัง“…..”“นับไม่ได้เลยใช่ไหมคะ?”“ไม่ใช่นะเจน! ตอนนั้นพี่เมา...”“แล้วหลังจากหายเมาล่ะคะ?”ฮาวเวิร์ดจุกจนพูดไม่ออก กลืนไม่เข้าคา