Lahat ng Kabanata ng มาเฟีย บ้าเซ็กซ์ 3P (แซ่บ): Kabanata 141 - Kabanata 150

“พี่ไลเอินกับพี่ไทเกอร์ก็คือความสุขของหนูเหมือนกันค่ะ”ไลเอินยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ นิ้วหัวแม่มือค่อยๆ ลูบไล้เกลี่ยริมฝีปากอิ่มอย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินกัน ปลายจมูกแนบชิด และริมฝีปากแตะกันเพียงเสี้ยว นัยน์ตาคู่ทรงเสน่ห์จับจ้องดวงตาคู่สวยอย่างสื่อความหมายลึกซึ้งและเว้าวอน“พวกพี่รักหนูนะ… รักมากที่สุด”หัวใจของเชอร์รี่เต้นรัวตึกตักด้วยความไหวหวั่น ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม... ตกอยู่ในพะวังแห่งความหวานเพื่อรอรับสัมผัสจากจูบนั้นทว่าไลเอินกลับทอดสายตามองใบหน้าสวยหมดจดนั้นแล้วยกยิ้มเอ็นดู เขาผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี“หึๆ... ไม่จูบหรอก”“อ๊ะ! พี่ไลเอิน! คนบ้า!” เชอร์รี่ลืมตาขวับ หน้าแดงแจ๋รีบยกมือขึ้นตีอกแกร่งกลบเกลื่อนความเขินอาย“ค้างเหรอเรา?” ไทเกอร์เลิกคิ้วเย้าพลางกระเซ้าคนในอ้อมกอด“เปล่านะคะ!” เด็กสาวรีบปฏิเสธเสียงสูง ทำเอาสองหนุ่มหัวเราะชอบใจ“ฮ่าๆ มา... ชนแก้วกันหน่อยไหม” ไลเอินยิ้มกว้าง ชูแก้วน้ำสีอำพันในมือขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาอบอุ่นมองตรงไปยังเด็กสาว“ในฐานะยินดีต้อนรับ ‘ลูกส

“โอ้ววว... อ๊าาา! พี่ไลเอิน... พี่ไทเกอร์...” เด็กสาวรับสัมผัสวาบหวามสะท้านทรวงจากทั้งสองคนอย่างเคลิบเคลิ้ม ร่างกายสาวร้อนรุ่มระส่ำระสาย เบาหวิวราวกับล่องลอยอยู่บนชั้นเมฆ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสมผสานกับแรงราคะปลุกสัญชาตญาณความดิบซ่านให้ลุกโชนกระพือยับ มือเล็กข้างหนึ่งสอดประสานกลุ่มผมหนานุ่มของไลเอินที่กำลังเมามันกับการดูดดึงยอดอกอวบอิ่มอย่างตะกละตะกลาม ในขณะที่แขนอีกข้างโอบรั้งคอแกร่งของไทเกอร์ไว้แน่น พลางยกสะโพกงอนงามกระดกบดเบียดร่องเนื้อฉ่ำน้ำรัวๆ เสียดสีเข้ากับเส้นผ้าจีสตริงที่ดึงตึงเกร็ง ยิ่งเน้นย้ำสัมผัสซาบซ่านตรงจุดอ่อนไหวให้แนบชิดและลึกล้ำยิ่งขึ้นจนแทบขาดใจ ครืด... เสียงเนื้อผ้าลูกไม้ตัวจิ๋วถูกแรงดึงและจังหวะกระแทก จนมันเริ่มฉีกขาดออกจากกัน เศษผ้าเส้นเล็กบาดรัดลึกเข้าไปในร่องรอยแยกอุ่นร้อน จนเชอร์รี่สะดุ้งตัวเกร็ง ร่างกายตอบสนองด้วยการขมิบสู้ ถูไถเนื้อนิ่มกระเด้าสวนเข้าหาเศษผ้าอย่างเสียวซ่านรัวๆ “ขยี้เม็ดตัวเองแรงขนาดนี้... จะเสร็จก่อนโดนของจริงหรือเปล่า?” ไทเกอร์เอ่ยเย้าเสียงพร่า ก่อนจะก้มลงครอบครองดูดยอดอกอีกข้างที่ยังว่างอยู่ ระดมรัวลิ้นสลับขบเม้มหนักๆ ขณะที่ฝ่ามือหนาอี

“เรียบร้อยแล้วนะคะ... ตั้งใจเรียนนะ”“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ... หนูไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดีเลย”หญิงสาวก้มหัวยกมือไหว้ขอบคุณยกใหญ่ น้ำตาแห่งความปิติไหลซึมออกมาจากหัวตาอย่างห้ามไม่อยู่“ไว้เรียนจบ แล้วส่งต่อสิ่งดีๆ ให้คนอื่นต่อแค่นั้นพอแล้วค่ะ สู้ๆ นะคะ” เชอร์รี่ส่งยิ้มหวานให้อย่างอบอุ่น“ค่ะ! หนูจะตั้งใจเรียน แล้วถ้ามีโอกาส หนูจะส่งต่อสิ่งดีๆ ให้คนอื่นแน่นอนค่ะ!”“บายๆ น้า”“สู้ๆ นะคะ”เชอร์รี่และน้ำหวานโบกมือลาพร้อมกับเดินออกมาด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เสียงโทรศัพท์มือถือของเชอร์รี่ก็ดังขึ้นมา เด็กสาวกดรับสายทันที“ค่า...”“(ช็อปปิ้งเสร็จหรือยังที่รัก... คิดถึงแล้วนะ)” เสียงทุ้มต่ำของไลเอินดังมาจากปลายสาย“เสร็จแล้วค่ะ แหม... ห่างกันไม่กี่ชั่วโมงเอง คิดถึงแล้วเหรอคะ?”“(แค่วินาทีเดียวก็เกินพอแล้ว... มันคิดถึงจนหัวใจจะหยุดเต้นให้ได้เลย)”“อ๊ะ... พูดเวอร์ไปแล้วคนบ้า”“(บ้าแต่ก็รักหนูมากนะครับ)”“อื้อ... พอแล้วค่ะ...”“(หึๆ... งั้นรีบเดินออกมาขึ้นรถได้เลยนะ พวกพี่รออยู่)”“ค่ะ” เชอร์รี่ฉีกยิ้มกว้างจนแก้มปริด้วยความหวานล้นอก ก่อนจะหันไปบอกพื่อนสาว“น้ำหวาน เชอร์

“คุณแม่... ลูกพีช...”เชอร์รี่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วโผเข้ากอดผู้เป็นแม่ไว้แน่นด้วยความโหยหา มือเล็กค่อยๆ ลูบสำรวจตามแขนและร่างกายของผู้เป็นแม่ด้วยความห่วงใย ก่อนจะชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงที่ผิดไปจากอดีต“คุณแม่... หายดีแล้วเหรอคะ?” เชอร์รี่ถามเสียงสั่น นัยน์ตาฉ่ำน้ำตาทอดมองใบหน้าของผู้เป็นแม่อย่างไม่เชื่อสายตา“ใช่จ้ะ... แต่ยังมีต้องทำกายภาพบำบัดอยู่อีกนิดหน่อย” สายฝนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำและมีน้ำมีนวลขึ้นมาก ทำเอาเชอร์รี่ถึงกับฉีกยิ้มกว้างออกมาทั้งน้ำตาด้วยความดีใจสุดขีดเด็กสาวหันไปย่นจมูกใส่สองพี่น้องมาเฟีย “ชอบทำเซอร์ไพรส์หนูอยู่เรื่อยเลยนะคะ...”“แผนของพี่เขยต่างหากล่ะคะ พี่เขยของหนูเขาโรแมนติกมากๆ เลยน้า” ลูกพีชเอ่ยเย้าพี่สาวพร้อมส่งรอยยิ้มทะเล้นเชอร์รี่เอี้ยวตัวหันไปมองสองมาเฟียหนุ่มที่เดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ทั้งไลเอินและไทเกอร์ต่างส่งรอยยิ้มเอ็นดูมาให้เธอ เด็กสาวจึงเอ่ยออกมาจากใจจริง “ขอบคุณนะคะ...”“เดี๋ยว ‘ที่รัก’ ก็ต้องตอบแทนคำขอบคุณพวกพี่อย่างหนักอยู่นานแน่ๆ ครับ” ไลเอินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสุกแพรวพราวด้วยความหมายลึกซึ้ง“พี่ไลเอิน!”

บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวโทนสว่างเต็มไปด้วยความเงียบสงบอันชวนอึดอัด เชอร์รี่นั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้าบานใหญ่ มือเล็กกำลังบรรจงแต่งแต้มเครื่องสำอางลงบนใบหน้าหวานอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีสองพี่น้องมาเฟียยืนเฝ้าอยู่คนละมุมห้อง ทั้งคู่สวมชุดนอน ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับฉายแววบึ้งตึงและเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก“ไม่ไปได้ไหม... งานบ้าๆ นี่” ไทเกอร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบติดหงุดหงิด แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก ยืนพิงผนังมองเรือนร่างอวบอิ่มผ่านกระจกด้วยสายตาหวงแหน“ไม่ได้ค่ะ ทุกคนเขาเตรียมงานกันมาตั้งนานแล้วนะคะ” เชอร์รี่ตอบกลับพลางช้อนสายตามองชายหนุ่มผ่านเงากระจกบานโต“แต่งสวยเกินไปหรือเปล่า... ไม่ต้องปัดแล้วแก้มเนี่ย แล้วชุดเนี่ย เปลี่ยนได้ไหม โป๊มาก!” ไลเอินที่ยืนกอดอกอยู่อีกมุมเอ่ยขัดขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองเดรสเกาะอกผ้าซาตินสีหวานที่เน้นทรวดทรงองค์เอวและเผยเนินอกขาวผ่องอย่างไม่ชอบใจเชอร์รี่แอบกรอกตาขึ้นบนเบาๆ พยายามปรับอารมณ์ทำความเข้าใจในความหึงหวงระดับพายุของสองสามี ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา“เฮ้อ... หนูเปลี่ยนชุดเป็นชุดที่สิบแล้วนะคะพี่ไลเอิน ไหนตอนแรกบอกว่าชุดนี้ผ่านไงคะ”“ก็พอหนูใส่ช