All Chapters of มาเฟีย บ้ารัก (แซ่บ): Chapter 171 - Chapter 180

“ได้สิคะ... พี่ไลเอินคนนี้จะอยู่จูบปลอบหนูเชอร์รี่ไปตลอดชีวิตเลยนะ”ไลเอินเชยคางสวยขึ้น ชายหนุ่มก็ทาบริมฝีปากลงประทับจูบหวาน มอบความรักอันลึกซึ้งผ่านสัมผัสที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนบดเบียด เรียวลิ้นหนาแทรกสอดเกี่ยวตักตักความหวานจากกบกุมปากเล็กอย่างเรียกร้อง มือบางของเชอร์รี่เองก็ยกขึ้นกุมใบหน้าหล่อเหลา ขยับตอบรับรสน้ำรักฉ่ำหวาน เพิ่มความเร่าร้อนปั่นป่วนจนอกอวบๆ ไหวระริก“อืมม…”“อืออ…”กระแสความสุขสมเอ่อล้นจนไม่อาจควบคุม หัวใจดวงน้อยพองโตจนอัดแน่นไปด้วยความเสน่หา มืออีกข้างของเชอร์รี่เอื้อมไปเอี่ยวรั้งแขนแกร่งของไทเกอร์ที่โอบกอดเธอจากด้านหลังให้ขยับเข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากไลเอินอย่างเสียดาย แล้วเบี่ยงหน้าหันไปครอบครองริมฝีปากหยักของไทเกอร์ในทันที!“อืมมม...”ไทเกอร์ครางหึในลำคอด้วยความพึงใจเมื่อเชอร์รี่เป็นฝ่ายรุกจูบอย่างเร่าร้อนและซาบซึ้ง เธอสอดประสานลิ้นหวานฉ่ำแลกเปลี่ยนความรุ่มร้อนกับเสือหนุ่มผู้เยือกเย็นอย่างไม่ยอมแพ้ แขนแกร่งรวบกระชับเอวคอดรั้งร่างบางเข้ามาชิดอก นำพาจูบนั้นให้ลึกซึ้ง ดุเด็ดเผ็ดร้อน และหวานล้ำเกินกว่าสิ่งใดในโลกใบนี้ขณะเดียวกัน ไลเอินก็ขยั

“ถ้าพวกมึงไม่ใช่เด็กผู้หญิง... ป่านนี้กูยิงแสกหน้าเป่าหัวกระจาย ตายห่าเฝ้าถนนไปนานแล้ว!”“...!”ลูกพีชค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าทำให้อากาศรอบตัวเย็นเยือกขึ้นมาทันตาเห็น ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมคายหล่อเหลาในชุดสูทสีดำเรียบหรู ยืนตระหง่านครอบคลุมเหนือร่างของเธอ นัยน์ตาคมกริบเย็นชาคู่นั้นแผ่รังสีอำมหิตน่าขนลุกออกมา จนชะเอมที่กำลังล็อคตัวลูกพีชอยู่ถึงกับขวัญผวา มือสั่นสะท้านรีบปล่อยมือถอยก้าวหนีไปโดยไม่รู้ตัวมือหนาปล่อยข้อมือของมินนี่ออกราวกับสะอิดสะเอียน ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมืออย่างพิถีพิถัน แล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแส จากนั้นจึงตวัดสายตาดุดันลงมามองลูกพีชที่ยังคงนั่งอยู่กับพื้น สายฟ้าก้าวเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือแกร่งไปตรงหน้าเด็กสาว“ลุกขึ้น”“นั่น... ผัวมึงเหรออีลูกพีช!” ชะเอมพลั้งปากถามออกไปด้วยความตกใจ แต่พอเจอสายตาคมกริบของชายหนุ่มส่องตรงมา ยัยตัวดีก็รีบหลุบสายตามองพื้นด้วยความกลัวจนตัวสั่น“มึงจะถามหาพระแสงอะไรเล่า! รีบไปกันเถอะ!” มินนี่ตวาดลนลาน รีบคว้ามือชะเอมแล้วออกแรงดึงพากันวิ่งหนีออกจากตรงนั้นแบบไม่คิดชีวิตลูกพีชค่อยๆ ยื่นมือเล็กที่ยังสั่นเทาไปวางบนฝ่ามือหนาขอ

“พี่กลับก่อนนะ...” สายฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากลับหลุกหลิกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะยื่นสมาร์ตโฟนเครื่องหรูอีกเครื่องส่งให้ “นี่โทรศัพท์สำรองของพี่ มีอะไรก็โทรมา ในนี้มีเบอร์พี่เมมไว้แล้ว” “อ๋อ... ค่ะๆ ขอบคุณนะคะพี่สายฟ้า” “อืม... เดินมาล็อกบ้านดีๆ ด้วยล่ะ” พูดจบ ชายหนุ่มก็รีบก้าวเท้าฉับๆ เดินออกจากบ้านไปอย่างลุกลี้ลุกลน ราวกับกลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้เขาอาจจะตบะแตกจริงๆ! ลูกพีชมองตามหลังพี่ชายสุดหล่อที่เดินตัวเกร็งออกไปพลางทำหน้าฉงน เธอรีบเดินกระเผลกตามไปล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อย พลันยกมือขึ้นมาป้องปากตัวเองแล้วลองเป่าลมหายใจออกมาแรงๆ “ฮาาา...ฮาาา... เอ๊ะ หรือว่าเราปากเหม็นนะ?” ลูกพีชทำหน้าเอ๋อ พลางยกมือเกาหัวด้วยความสงสัยว่าทำไมจู่ๆ พี่สายฟ้าถึงรีบผละหนีไปซะอย่างนั้น @อีกด้านหนึ่ง... ผลั่ก! สายฟ้าทุบฝ่ามือลงกับพวงมาลัยรถแรงๆ หนึ่งทีเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะแล้วยกมือขึ้นเสยผมตัวเองอย่างหัวเสีย “ไอ้สายฟ้า... เกือบไปแล้วมึง ใจเย็นหน่อยสิวะ! มึงจะไปปล้ำเด็กอายุสิบเจ็ดไม่ได้!” ชายหนุ่มสบถกับตัวเองด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วถอนหายใจยาวเหยียดอ

“อ๊ะ... อ๋อ... เหรอคะ” “ป่ะ! ไปดูเสื้อผ้ากัน ตัวนี้น่ารักมากเลย” สายฟ้าไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวได้ปฏิเสธ ชายหนุ่มคว้าเอวบางรั้งเข้ามาแนบชิด พลางชี้เลือกชุดเดรสทรงสวย รองเท้า และกระเป๋าเข้าชุด ส่งให้พนักงานนำไปให้ลูกพีชลอง โดยที่มือหนายังคงวนเวียนอยู่กับเรือนร่างนุ่มนิ่ม ไม่ว่าจะเป็นการช่วยจับปอยผมทัดใบหู หรือเอื้อมมือไปช่วยติดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกให้ กระทั่งตอนที่ลูกพีชลองรองเท้าคู่ใหม่ ชายหนุ่มก็ถึงขั้นคุกเข่าลงบนพื้นห้าง แล้วยื่นมือไปกุมข้อเท้าเล็กเพื่อสวมรองเท้าให้เธอด้วยตัวเอง! “ดะ... เดี๋ยวค่ะพี่สายฟ้า! หนูใส่เองได้!” ลูกพีชตกใจหน้าแดงพยายามจะชักขาคืน แต่สายฟ้ากลับจับเอาไว้แน่น “อยู่นิ่งๆ... ขาเจ็บอยู่ ก้มมากๆ เดี๋ยวก็ยอกอีก” สายฟ้าช้อนสายตาขึ้นสบตาลูกพีชที่ตอนนี้เขินจนตัวแข็งทื่อ พร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากหนา การกระทำอันอ่อนโยนของพี่ชายสุดหล่อตรงหน้าทำเอาดวงตากลมโตกะพริบถี่ๆ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงแอบร้องกรี๊ดในความแสนดี ‘กรี๊ดดด… นี่เรากำลังบ้าผู้ชาย คนอะไรหล่อ รวย แสนดีแบบนี้นะ… งื้อ…’ . หลังจากเลือกซื้อชุดและของใช้จนครบ สายฟ้าก็ถือถุงแบรนด์เนมทั้งหมดไว้ด้วยมือเดียว ส่

บิ๊กไบค์คันโตแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทบริเวณหน้าโรงเรียนมัธยมอย่างโดดเด่น เสียงเครื่องยนต์ทรงพลังกระหึ่มเรียกสายตาของเหล่านักเรียนที่เดินขวั่กไขว่ให้หันมามองเป็นตาเดียวลูกพีชที่นั่งซ้อนท้ายอยู่สาดส่องสายตามองไปรอบๆ ด้วยความเขินอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี ยิ่งเห็นสายตาหลายสบคู่จ้องตรงมาที่รถคันนี้ ใบหน้าหวานก็ยิ่งร้อนผ่าวขึ้นมาทันตา“ถึงแล้ว”สายฟ้าก้าวลงจากรถเป็นอันดับแรก ชายหนุ่มยกมือขึ้นถอดหมวกกันน็อกสีเข้มของตัวเองออก เรือนผมดกดำสะบัดรับลมเบาๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคายระดับดาราหนุ่ม ทำเอาบรรดาเด็กสาวๆ แถวนั้นถึงกับหลุดเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นมารอบทิศทาง“กรี๊ดดด! แก ดูพี่ผู้ชายคนนั้นดิ!”“หล่อมากกก! หล่อเหมือนหลุดมาจากซีรีส์เลย!”ทว่าสายฟ้ากลับไม่ได้สนใจสายตาหรือเสียงกรี๊ดของใคร ชายหนุ่มขยับเข้าไปช้อนตัวอุ้มร่างเล็กของลูกพีชลงมาจากเบาะหลังอย่างเบามือ แล้ววางเท้าเธอลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล ราวกับกลัวว่าคนตัวเล็กจะล้ม“อ๊ะ... ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวหนูถอด—”สายฟ้าไม่สนใจคำพูดของเด็กสาว เขายื่นมือไปค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อกสีหวานออกจากศีรษะให้เธออย่างเบามือ ทันทีที่ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มและเรือนผมนุ่มสลว