Lahat ng Kabanata ng Fake Darling | เด็กเลี้ยงคนโปรดของมาเฟีย: Kabanata 71 - Kabanata 80

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ ใบหน้าสวยมีแต่ความกังวล เดินผ่านหลาย ๆ ห้องมาจนถึงเคาน์เตอร์ฝ่ายดูแลผู้ป่วยวิกฤต “แม่ฉันเป็นยังไงบ้างคะ” น้ำเสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตาทั้งสองข้างสั่นไหวด้วยความกังวล ทุกอย่างมันร้อนรนจนสติของเฌอแตมเลือนหาย “อยู่ ๆ อาการก็ทรุดค่ะ” เสียงของพยาบาลเอ่ยออกมาอย่างไม่เต็มเสียง สีหน้าของเขาหนักใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะก่อนหน้านี้เพิ่งโทรมาบอกเธอว่าคุณแม่ดีขึ้นแต่ภาพที่เธอมองเข้าไปในห้องกระจกตอนนี้มันแตกต่างจากคำพูดที่ยิน แม่ของเธอนอนหลับตาพริ้ม ตามตัวยังสายระโยงระยางมากมาย เนื้อตีวซีดเซียวราวกับไร้เลือดไหลเวียนรอบร่างกาย“ฉันยังไม่ได้คุยกับแม่เลย” มือเรียวทุบเบา ๆ ที่เคาน์เตอร์ น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ความจุกอกเกิดขึ้นจนรู้สึกแย่ ในตอนนี้เฌอแตมกลัว กลัวว่าความจริงที่ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแม่มีอยู่ เธอจะไม่ได้รับรู้ “ตอนนี้คงมีเวลาอีกแค่นิดเดียวค่ะ” หัวใจของเฌอแตมรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบ เธอมีคำถามมากมายอยู่ในใจและไม่คิดเลยว่าเวลาของท่านจะน้อยแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอไม่เคยมีโอกาสได้ถามคำถามเหล่านี้ จนถึงตอนนี้เธอก็ไม่มั่นใจว่าจะหาคำตอบได้หรือเปล่า“คุณ

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน สติที่เพิ่งกลับคืนมาค่อย ๆ เลือนหายไปอีกครั้ง เฌอแตมนิ่งค้างแข็งเป็นหิน ตกใจกับคำพูดของคุณหมอที่ยังคงดังสะท้อนในหู“ว่ายังไงนะคะ” “คุณกำลังท้องครับ” คำตอบของคุณหมอตอกย้ำความเป็นจริงให้กับเฌอแตม มือเรียวยกขึ้นลูบบนหน้าท้องแบนราบเบา ๆ เฌอแตมไม่คิดว่าตัวเองจะท้อง ไม่สิ ! เธอไม่ควรท้องเลย เธอไม่ควรท้องในตอนที่เลิกกับพ่อของลูกแบบนี้ ชีวิตของเธอมันเส็งเคร็งเกินกว่าจะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งในเติบโต “หมอเข้าใจว่าตอนนี้คุณกำลังเจอกับเรื่องที่หนักมาก แต่คุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะครับ” “ฮึก…ขอบคุณค่ะคุณหมอ” เฌอแตมยกมือไหว้คุณหมอด้วยความนอบน้อมพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา มันคือความเสียใจมากกว่าความยินดีเพราะเธอไม่มีปัญญาเลี้ยงเด็กคนนี้แน่ ๆ ที่สำคัญราชากำลังเดินไปต่อ เดินกับใครคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ ในตอนนี้เธอไม่รู้จะทำยังไง มันมืดแปดด้านจนแทบคิดอะไรไม่ออก เฌอแตมเอนหลังพิงหัวเตียง คิดทุกอย่างจนเลิกคิดเพราะหากให้เธอเอาเด็กออก เธอคงทำไม่ได้เธอรักราชามาก รักจนคิดจะสร้างครอบครัวกับเขา หากจะให้เธอทำร้ายเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอกับเขา เธอคงทำไม่ลงเพราะเฌอแตมรู้ดีว่าเธอคงไม่มีโอกาสอีกแล

“พูดอะไรของคุณ คุณราชา” เบลล่าชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเรียบตึงทันทีเมื่อถูกต้อนจนมุม เธอต้องการคาสิโนของเขาใจจะขาดแต่ก็ไม่คิดว่าเขาพูดโพล่งพลางออกมาแบบนี้ ในตอนนี้เธอได้แต่เก็บอาการเพราะหากยอมตกลงได้ง่าย ๆ จุดประสงค์ของเธอก็จะชัดเกินไป “คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าเธอกำลังแสดงละคร” สายตาของราชาที่กำลังมองเบลล่ามันกำลังจับผิด เขาพยายามทำให้เธอรู้ตัวว่าเขารู้ทันเพราะราชาอยากจบเรื่องพวกนี้จะแย่ สถานการณ์มันเลวร้ายกว่าที่เขาคิด อีกทั้งผู้หญิงคนนี้ยังมีแผนต่อไปคือการแต่งงาน ราชาไม่อยากให้เฌอแตมรับรู้อะไรแบบนี้เพราะแค่เฌอแตมคิดว่าเขาไม่รัก มันก็ทำเขาแทบอยู่ไม่ได้ “ฉันรักคุณจริง ๆ” “อย่าโกหกไปหน่อยเลย” “ฉันเจอคุณก่อนเฌอแตมด้วยซ้ำแต่ทำไมคนที่อยู่ข้างคุณตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมามันไม่ใช่ฉัน” เบลล่าตีหน้าเศร้าเล่นบทน่าสงสาร เธอพยายามทำให้เขาเชื่อใจทั้ง ๆ ที่เขากำลังระแคะระคาย เบลล่ารู้ดีว่าราชากำลังรู้ทันและหากแผนของเธอพัง เธอคงจบไม่สวย “เพราะฉันรักเฌอแตม” “แต่ตอนนี้คุณควรรักฉัน” “ฉันจะรักเธอได้ยังไง ในเมื่อเธอไม่ได้รักฉัน” สายตาของราชาที่มองเบลล่ามันมีแต่ความร้ายกาจ เขาไม่เหมือนคนที่จนมุมแต

“คุณราชา ฮึก คุณจะทำอะไรฉัน” น้ำเสียงของเบลล่าสั่นเครือพร้อมกับท่าทางหวาดกลัวที่แสดงออกมาเมื่ออยู่ ๆ ราชาก็ลุกจากเตียงกระชากเข็มน้ำเกลือออกจากแขน เดินตรงเข้าหาเบลล่าด้วยความกดดัน“ถ้ามึงก้าวขาออกไป กูยิงมึงพรุนแน่” น้ำเสียงโหดเหี้ยมไม่ได้มีไว้ขู่แต่ราชาเอาจริง ปืนที่ถูกแอบไว้ใต้หมอนถูกหยิบออกมาจ่อไปตรงหน้าของเบลล่า ยิ่งเห็นเนื้อตัวของเธอสั่นเทาด้วยความกลัวก็ยิ่งทำราชาพอใจเพราะคนอย่างเธอสมควรโดนแบบนี้และอาจจะต้องมากกว่านี้เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา การกระทำของเธอทำเมียรักของเขาเจ็บช้ำไปมาก ๆ “คุณไม่กล้าหรอก” เบลล่าทำใจดีสู้เสือ ทั้ง ๆ ที่หัวใจเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัว ปัง ! เสียงปืนดังสนั่น กระสุนสีเงินแวววาวผ่านใบหน้าของเบลล่าไปแค่คืบ “กรี๊ดดด” เสียงกรีดร้องของเบลล่าดังออกมาด้วยความตกใจ เธอทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยความกลัว กอดขาของตัวเองไว้แน่นปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาเพราะเธอไม่คิดว่าราชาจะกล้าทำแบบนี้ ตามต่อด้วยพลที่รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ“นายครับ ! มีอะไรหรือเปล่าครับ” “คุณเบลล่าอยู่ที่นี่เหรอ แล้วคุณเฌอแตม” พลเอ่ยถามด้วยความสงสัยพร้อมกวาดสายตามองหาเฌอแตมเพราะตอนนี้ในห้องนี้ไร้วี่แว

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ สองคนตรงข้ามมองเฌอแตมด้วยความสงสัย สับสน จนแทบพูดไม่ออก สิ่งที่เฌอแตมบอกมาก่อนหน้านี้มันยังคงดังกึกก้องในหู “กูจะย้ายไปยุโรป” ประโยคนี้ของเฌอแตมทำเพื่อนทั้งสองคนช็อกจนแทบหาสติไม่เจอ เธอต้องยกมือโบกตรงหน้าให้พวกมันหันมาสนใจเธออีกครั้งก่อนที่คำถามเดิมจะถูกโพล่งออกมาเพื่อความแน่ใจ“มึงจะไปจริง ๆ เหรอ” “กูตัดสินใจแล้ว” น้ำเสียงของเฌอแตมเรียบนิ่งแต่แฝงความเด็ดเดี่ยวอย่างคนที่ผ่านการคิดมาดีแล้ว เธอแน่วแน่ในความคิดของตัวเองและไม่คิดเปลี่ยนแปลง“มึงจะทิ้งแม่เหรอเฌอแตม” กันธีเอ่ยถามด้วยความสับสน น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นความไม่เข้าใจและเต็มไปด้วยอารมณ์ “มะ…แม่กูตายแล้วมึง” เฌอแตมเค้นเสียงตอบออกมาอย่างยากลำบาก สายตาสั่นไหว คำพูดขาดเป็นช่วง ๆ เหมือนกำลังพยายามกดทับความเจ็บปวดเอาไว้ในอกทั้งกันธีกับเอสต่างหันมองหน้ากันก่อนที่ทั้งสองคนจะจับมือเฌอแตมเอาไว้“เฌอแตม” “ทำไมพวกกูถึงไม่รู้” “มึงเอาพวกกูไปไว้ที่ไหน” “ตอนนั้นกูคิดอะไรไม่ออก ขอโทษนะพวกมึง” เฌอแตมหลบสายตาเพื่อนทั้งสองคน เธอก้มหน้าไม่กล้าสู้สายตาเพราะสายตาที่พวกมันมองเธอมันคือความน้อยใจ ในเวลาแบบนั้นเฌอแตมไม่ค