Semua Bab Fake Darling | เด็กเลี้ยงคนโปรดของมาเฟีย: Bab 1 - Bab 10

Paradise club ภายในห้องสวีทขนาดใหญ่ ชายหนุ่มนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังสีดำ เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดโชว์ให้เห็นแผงอกแน่น ๆ เนคไทถูกดึงออกจากคอให้หลวมลงราวกับว่าความอดทนของเขากำลังถูกฉีกทิ้งไปพร้อมกันเส้นเลือดบนขมับปูดขึ้นเล็กน้อย หางคิ้วเลิกขึ้นกระตุกถี่ ดวงตาคมสีรัตติกาลเย็นเฉียบเหมือนเหล็กที่ถูกเผาไฟแล้วแช่น้ำแข็งลูกน้องสองสามคนยืนก้มหน้าด้วยความประหม่า เหงื่อซึมออกมาเต็มฝ่ามือ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเพราะเกรงกลัวต่ออารมณ์ของผู้เป็นนายที่กำลังเดือดดาล“นายครับ ผู้หญิงที่นัดไว้…เธอหายตัวไปครับ”ราชาตวัดสายตาขึ้นอย่างช้า ๆ เขาจ้องมองลูกน้องตรงหน้าอย่างนิ่ง ๆ แค่เพียงแววตาที่เฉียบคมก็ทำให้คนพูดเมื่อครู่แทบหยุดหายใจทรุดร่างกายลงกับพื้น“พวกผมจะรีบตามหาเธอครับ” “ไม่ต้อง ออกไปให้หมด !” ทุกคนกุรีกุจอรีบสาวเท้าเดินออกไป จนกระทั่งประตูปิดลงราชาขยับตัวเล็กน้อย ร่างกายเขาเริ่มตอบสนองต่อสารบางอย่างที่ถูกทดลองใช้ก่อนหน้านี้ ยาที่ควรจะควบคุมได้แต่กลับรุนแรงเกินกว่าที่ควรจะเป็น เขาหลับตาลงอย่างช้า ๆ สูดลมหายใจลึก ๆ พยายามข่มทุกอย่างลงไปในห้วงอารมณ์ความเย็นชาแบบที่เขาใช้ควบค

“หากผ่าตัด คุณแม่ของคุณมีเปอร์เซ็นต์ที่จะรอดสูงมากครับแต่ตอนนี้ทางเราดำเนินการผ่าตัดไม่ได้เพราะทางญาติยังไม่ได้ชำระค่ารักษา” ประโยคจากหมอเจ้าของไข้ราวกับค้อนปอนด์ที่ทุบลงกลางใจ น้ำตาไหลทะลักออกจากดวงตาคู่สวย ความสิ้นหวังและเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่จนแทบตั้งหลักไว้ไม่อยู่“คุณหมอช่วยผ่าตัดให้ก่อนได้ไหมคะ หนูสัญญาว่าจะรีบไปหาเงินมาจ่ายให้เร็วที่สุด”“หมอเสียใจด้วยนะครับแต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามกฎระเบียบของโรงพยาบาล ทางที่ดีญาติควรหาเงินมาให้ทันภายในสามวันนะครับ หากพ้นช่วงเวลานี้ไปหมอเกรงว่าจะยื้อไว้ไม่ไหว” “ฮึก…ฮือออ ทำไมมันยากแบบนี้ ยากเกินไปแล้ว” เฌอแตมปล่อยโฮออกมาอย่างหมดหนทาง เธอไม่เคยรู้เลยว่าการใช้ชีวิตโดยไม่มีเงินมันจะยากขนาดนี้ ลำพังเงินเก็บที่มีก็น้อยนิด ไม่มีทางเทียบได้เลยกับค่ารักษาพยาบาลของแม่ยิ่งเวลาชีวิตของแม่กำลังนับถอยหลัง เฌอแตมก็ยิ่งกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้คุยกับท่านเพราะท่านคือคนเดียวที่จะบอกความจริงกับเธอ เฌอแตมมืดแปดด้านและไร้ซึ่งทางออก ทางเดียวที่นึกถึงคือครอบครัวเก่าที่เคยเลี้ยงดูเธอมา ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกท่านมอบความรักและความอบอุ่นให้เธออย่างดีแต่ในวันที่ความจริงถูกเ

“คุณผู้หญิงเชิญครับ คุณราชารออยู่” ชายหนุ่มในชุดสูทเต็มยศที่ยืนรออยู่หน้าประตูเพนท์เฮาส์สุดหรูเอ่ยขึ้น ท่าทางของเขาดูภูมิฐานไม่ต่างจากบอดี้การ์ดที่คอยดูแลอารักขาเจ้านาย“มะ…ไม่ต้องเรียกหนูว่าคุณก็ได้ค่ะ เรียกเฌอแตมเฉย ๆ ก็พอ” เฌอแตมบอกด้วยความเกรงใจเพราะดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายอายุมากกว่าแต่การที่เขาทำท่าทางเคารพเธอก็ทำเอาเธอรู้สึกเกร็งจนทำตัวไม่ถูก“ครับคุณผู้หญิง” คำตอบรับทำเอาเฌอแตมถึงกับคิ้วขมวด ดูท่าแล้วคำขอของเธอคงส่งไปไม่ถึงเขาเลย เฌอแตมสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่ประตู เธอกังวลและรู้สึกกลัวเพราะพอจะเดาออกว่าถ้าเดินเข้าไปข้างใน เธอจะต้องเจอกับอะไรเพราะข้อแลกเปลี่ยนที่ทำไว้กับเขา“ถ้าลีลาไม่เข้ามา อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” เสียงทรงอำนาจดังเล็ดลอดออกมาจากภายในห้องทำเอาเฌอแตมขนลุกซู่ ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะรีบผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทีลนลาน“จะยืนบื้ออยู่ทำไมหรือว่าเธอเล่นตัว” สายตาคมตวัดมองด้วยความไม่พอใจ ราชาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนร่างเล็กต้องถอยหนี ยิ่งเห็นท่าทางที่สั่นกลัวของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด เธอควรจะเตรียมตัวมาให้พร้อม ไม่ใช้มายืนสั่นเป็นลูกนก

ร่างกายของเฌอแตมถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างไม่ไยดี ความจุกเกิดขึ้นกับร่างกายจนใบหน้าสวยนิ่วหน้า ความตกใจเกิดขึ้นอย่างสุดขีดเมื่อร่างกายของเขาอยู่ตรงหน้า “พร้อมทำหน้าที่ของตัวเองแล้วยัง” “คะ…คุณจะให้หนูทำอะไรคะ” “ออนท็อป” ไม่พูดเพียงอย่างเดียวแต่ในตอนนี้ราชากำลังตบหน้าขาของตัวเอง เฌอแตมจำยอมอย่างเลือกไม่ได้ ร่างเล็กทาบทับลงบนตักแกร่ง ร่างกายของทั้งสองคนสัมผัสกัน บั้นท้ายอวบแนบแน่นไปกับแก่นกายใหญ่ ทำราชากดฟันแน่นเพราะความเสียวที่คืบคลานเข้ามาหา ยิ่งเธอขยับยุกยิก ร่องรักแฉะ ๆ ก็ยิ่งถูไถสัมผัสโดนแก่นกายใหญ่ มันกำลังพอโตแทรกกลางบั้นท้ายเด้ง ๆ ที่อวบล้อมกลายเป็นความคับแน่น “ถ้าเธอเป็นเด็กดี ทำทุกอย่างอย่างว่าง่าย มากกว่าสามแสนฉันก็ให้เธอได้” “คุณให้หนูได้เท่าไหร่” “อยากได้เท่าไหร่ก็เขียนเช็คเองเลย” คำพูดของราชาทำให้เฌอแตมฮึดสู้ เงินสามแสนที่ได้มามันก็แค่ส่วนหนึ่งในการรักษาแม่ มันไม่เพียงพอสำหรับเธอ ทุกอย่างในชีวิตของเธอมันคือค่าใช้จ่าย ไม่ว่าจะค่ากิน ค่าอยู่หรือแม้แต่ค่าเทอม สายตาคมสีรัตติกาลกำลังมองเด็กสาวตรงหน้า เขาอยากรู้ว่าเธอจะสนใจข้อเสนอนี้ไหม คนที่ยอมทำทุก

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ กลิ่นความเหม็นของสิ่งไม่พึงประสงค์ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ บ้านไม้กึ่งสังกะสีตั้งเบียดกันอยู่ในชุมชนแออัด ทางเดินคับแคบจนรถยนต์ไม่สามารถผ่านได้ ราชามาเฟียหนุ่มเดินตามเด็กเลี้ยงของตัวเองด้วยความสงสัย เขาพอจะรู้ว่าสังคมในปัจจุบันมีหลายแบบแต่ก็ไม่คิดว่าเด็กอย่างเธอจะอยู่ในจุดต่ำที่สุด “บ้านเธออยู่ที่นี่ ?” ทันทีที่ร่างเล็กหยุดลง ริมฝีปากหยักเอ่ยถามพร้อมกับคิ้วหนาที่เลิกขึ้น ตรงหน้าคือบ้านหลังย่อมที่สภาพไม่สมควรถูกเรียกว่าบ้าน มันไม่น่าอยู่ โครงสร้างโอนเอียง ถูกดามไว้ด้วยไม้ใหญ่มากมาย “ก็…ค่ะ” “ในสลัมหลังเล็กเท่ารูหนูนี่นะ” “ทะ…ทำไมคะ” “ความปลอดภัยเป็นศูนย์” สำหรับเด็กผู้หญิงอย่างเธอ ไม่ควรอยู่ที่นี่จริง ๆ ราชาไม่เข้าใจว่าเธอเติบโตมาได้ยังไง สภาพแวดล้อมไม่น่าอยู่ ผู้คนไม่ต้องถามถึง ขี้เหล้าเมายากันทั้งนั้น “ก็หนูเลือกไม่ได้” แน่นอนว่าเฌอแตมเลือกไม่ได้ เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แต่เธอไม่มีที่ไป ตั้งแต่ถูกไล่ออกจากบ้านหลังนั้น ที่นี่คือที่เดียวที่เธอใช้ซุกหัวนอน“แล้วตอนนี้อยู่กับใคร” “คนเดียวค่ะ” “ไม่กลัวหรือไง มีแต่พวกวัยรุ่นติดยา” ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที