บททั้งหมดของ Fake Darling | เด็กเลี้ยงคนโปรดของมาเฟีย: บทที่ 81 - บทที่ 90

กลิ่นคลุ้งของสนิมลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นอับชื้นของเศษไม้ตีเข้าจมูก ภายในโกดังร้างแห่งนี้เต็มไปด้วยเศษปรักหักพังสร้างความวังเวงและความน่ากลัวให้กับสองคนที่ถูกจับมัดอยู่ ราชาเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิทอย่างพล เขาปลายสายตามองสองคนตรงหน้าด้วยความสมเพชก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างของเจ๋อชางด้วยความรังเกียจ “ไอ้ราชา ! มึงจับกูมาทำไม” เสียงตวาดดังขึ้นทันทีที่เจ๋อชางฟื้นจากการสลบ ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลจากรอยฟกช้ำ ร่างกายสะบักสะบอม จนฉายแววความโกรธและความไม่พอใจ ราชามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นจัดก่อนถามกลับเสียงต่ำที่เต็มไปด้วยกดดันจนพวกมันแทบหายใจไม่ออก“แล้วมึงทำเหี้ยอะไรไว้”“กูทำอะไร !” “ปั่นจนคาสิโนกูจนแทบไปต่อไม่ได้ยังเรียกว่าไม่ได้ทำอีกหรือไง” “มึงโง่เองหรือเปล่า” เจ๋อชางยกยิ้มมุมปากราวกับสาแก่ใจเพราะทั้งหมดเขาไม่ได้ลงมืออะไรแต่ทุกอย่างล้วนเกิดจากความโง่ของราชา ! แต่ทว่าความจริงมันไม่เป็นแบบนั้น ราชากระตุกยิ้ม ดวงตาแข็งกร้าวปะทุไปด้วยไฟร้อนที่พร้อมโหมกระหน่ำ “ใครกันแน่ที่โง่” เขาเอ่ยออกมาอย่างเรียบนิ่งเพราะตอนนี้บทบาทคนโง่ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแต่กลับเป็นพวกมันที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ก

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นสะท้อนไปทั่วบริเวณ เลือดสีแดงกระฉูดไปทั่วบริเวณกว้าง เจ๋อชางกัดฟันของตัวเองแน่น มือจับมีดของเบลล่าเอาไว้ สายตาที่เจ๋อชางมองเบลล่ามีแต่ความขุ่นเขือง ความเจ็บเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งเบลล่าบิดมีด คมมีดก็เชือดเฉือนร่างกายจนเจ๋อชางร้องลั่น“อีเหี้ย ! ปล่อยกู” เจ๋อชางฮึดแรงสู้ ผลักเบลล่าให้ถอยห่างจนร่างของเธอล้มลงกับพื้น มือของเขารีบคว้ามีดอีกเล่มเข้ามาไว้ในมือก่อนจะตรงเข้าไปเบลล่าและแทงเข้าเต็ม ๆ ที่หน้าอก “อ๊ากกกก” เบลล่ากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บ มือเรียวกดไว้ที่บาดแผลของตัวเอง ใบหน้าสวยมองเจ๋อชางด้วยความโกรธ น้ำตาไหลลงมาอย่างกลั้นไม่ได้ “กูรักมึงแทบตายแต่มึงหักหลังกูแบบนี้เหรอ” เจ๋อชางตวาดลั่นราวกับคนเสียสติ เขาตรงเข้าหาเบลล่าอีกครั้ง มือหนากำมีดสั้นไว้แน่นพร้อมยกขึ้นสูงและแทงลงซ้ำ ๆ บนร่างกายของเบลล่าจนเธอกระตุกเกร็ง เลือดสีแดงสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นโกดัง เบลล่าเบิกตากว้างค้างไม่ปิด ร่างของเธอแน่นิ่ง มือเกร็งค้างข้างตัว บาดแผลฉกรรจ์เกิดไปทั่วร่าง ลมหายใจแผ่วเบารวยริน เสียงหอบหายใจหนัก ๆ “มะ…มึง มัน ชั่…” ไม่ทันทีเบลล่าจะพูดจบประโยค เธอ

“แม่ง !” เสียงสบถดังออกมาด้วยความไม่พอใจ มือหนากวาดของบนโต๊ะทำงานลงอย่างไม่ไยดี ความหงุดหงิดปนความกังวลมากมายเกิดขึ้นกับร่างกายเพราะตอนนี้ราชาคิดอะไรไม่ออก “หายไปไหนเฌอแตม” ราชายังคงพร่ำเพ้อพูดกับตัวเองซ้ำ ๆ เขารู้ดีว่าเฌอแตมไม่มีใครที่ไหนและการที่เธอหายไปแบบนี้มันทำให้เขาเป็นห่วงกลัวว่าจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอ แต่ไม่ทันที่ราชาจะคิดอะไรได้มากกว่านี้ พลก็เปิดประตูเข้ามา“นายครับ” “ถ้าไม่มีอะไรคืบหน้า มึงไสหัวออกไป” ราชาตวาดเสียงดังเพราะเขาแทบไม่อยากรับรู้อะไร หากมันไม่ใช่ความคืบหน้าเรื่องของเฌอแตม เขาไม่อยากรับฟัง ในใจของเขาร้อนรนแต่ก็จนปัญญา ไม่คิดเหมือนกันว่าอิทธิพลและอำนาจที่ตัวเองมีจะหาผู้หญิงคนเดียวไม่เจอ“คุณเฌอแตมหายไปอย่างไร้ร่องรอยครับ” “มันจะเป็นไปได้ยังไง !” เพราะมันแทบเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายสามคนที่ยืนเฝ้าอยู่มันจะไม่เห็นเลยหรือไงว่าเฌอแตมหายไปตอนไหน เป็นไปไม่ได้ที่อยู่ ๆ เธอจะหายไปแบบนี้ “แต่ก่อนที่คุณเฌอแตมจะไปพบเพื่อนทั้งสอง เธอกลับไปที่บริษัทชินอ้าย” “มึงจะพูดอะไร” “ผมว่าบางทีตรงนี้อาจจะเป็นเหตุผลที่คุณเฌอแตมหายไป” ราชากำลังคิดตามอย่างช้า ๆ ความมึนเมาของฤทธิ

“หนูยังหวังที่จะได้เจอแม่ คุณหลิงก็อย่าหมดหวังนะคะ หนูมั่นใจว่าคุณหลิงต้องใจเจอแน่นอน” เฌอแตมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางที่ส่งไปถึงดวงตา ในใจก็ได้แต่หวังลึก ๆ แม้ความหวังมันจะลิบหลี่ก็ตามแต่เฌอแตมก็คิดว่าสักวันตัวเองจะมีโอกาส “ฉันก็แค่หวังว่าเขาจะสุขสบายดีไม่ลำบาก” เหม่ยหลิงทอดสายตามองออกไปนอกรถอย่างเหม่อลอย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปความห่วงใย ตลอดยี่สิบกว่าปีไม่มีวันไหนที่เธอไม่คิดถึงลูกสาว เธออยากเจอลูกสาวสักครั้งแต่มันยากเหลือเกิน ที่ผ่านมาเธอตามหาจนแทบพลิกแผ่นดินแต่เธอไม่รู้เลยว่ามันเป็นอะไรเธอถึงไม่เคยตามหาลูกสาวเจอหนูเฌอแตมคล้ายเธอกับสามีไปหมด ยิ่งได้ฟังก็หวังลึก ๆ ว่าหนูเฌอแตมอาจจะเป็นลูกของเธอแต่แบบนั้นก็คงคิดเข้าข้างตัวเองไปหน่อย แต่ก็ไม่รู้ทำไมเธอถึงรู้สึกถูกชะตาและเอ็นดูมาก ไม่ว่าจะหันมองกี่ครั้งกี่ที ความรักของเธอที่มีต่อเฌอแตมมันก็กำลังเพิ่มมากขึ้น “หนูก็หวังว่าแม่หนูจะเป็นแบบนั้นเหมือนกันค่ะ” “จะว่าไปเราก็คล้าย ๆ กันเลยนะ” เหม่ยหลิงหันมามองคนข้าง ๆ ด้วยความรู้สึกที่ผูกพันเพราะทุกอย่างมันดูลงล็อกมาก ๆ จริง ๆ ตั้งแต่เจอกับเฌอแตมครั้งแรก เธอคิดว่าตัวเองรู้สึกไปเ

“ผมยังไม่ได้บินไปนะครับ” เสียงทุ้มของภานุเอ่ยลอดสายมาด้วยความเรียบนิ่งแต่กลับสร้างความกังวลใจให้คนฟังไม่น้อย “ติดอะไรคะ ฉันอยากให้คุณรีบมาจะแย่” น้ำเสียงของเหม่ยหลิงแสดงออกถึงความเป็นห่วงปนความคิดถึงเพราะปกติที่ผ่านมาเธอกับสามีไม่เคยห่างกันนานขนาดนี้ “คุณราชาอยากพบผม” “คุณราชาเหรอคะ” เฌอแตมที่นั่งอยู่ไม่ห่างเอ่ยถามด้วยความร้อนรน มือเรียวจิกเข้าหากันด้วยความเป็นกังวลเพราะกลัวว่าการนัดพบของเขาสองคนจะนำมาสู่การตามหาตัวเธอ เธอรู้ดีว่าตอนนี้ราชากำลังเป็นบ้าตามหาเธอแต่เธอไม่อยากรับรู้อะไรเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว แม้ว่าข่าวจะออกโครม ๆ ว่าเบลล่ามีชู้ เกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตไปพร้อมกับชู้แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เฌอแตมสนใจ สิ่งที่มันค้างอยู่ในใจคือความเสียใจของเธอที่เกิดขึ้นจากการกระทำของราชา “ผมคิดว่าเขาคงสงสัยเราแล้ว” ภานุเอ่ยออกมาอย่างเป็นกังวลเพราะเขาเองก็กลัวว่าเฌอแตมจะถูกตามเจอ เป็นไปได้เขาก็ไม่อยากให้เด็กคนนี้มีเรื่องทุกข์ใจ เขาเอ็นดูเฌอแตมไม่ต่างจากที่ภรรยาเอ็นดู“จะทำยังไงดีคะ” เฌอแตมบีบมือของตัวเองแน่น ความกลัวเข้ากัดกินหัวใจ เธออยากหนีให้ไกลจากราชาเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้เธอไม่อย