All Chapters of Fake Darling | เด็กเลี้ยงคนโปรดของมาเฟีย: Chapter 61 - Chapter 70

แววตาของเฌอแตมสั่นไหว พยายามแหงนหน้ามองสูงเพื่อไม่ให้หยดน้ำตาไหลลงอาบสองแก้ม ใบหน้าสวยพยายามควบคุมไม่ให้เตลิด เก็บกลั้นความเสียใจเอาไว้ข้างในแม้ว่าตอนนี้จะไม่ไหวแล้วก็ตาม “ฉันไม่มีข้อแก้ตัว” แต่ทว่ายิ่งได้ยินคำตอบของคนรัก มันก็ยิ่งเจ็บปวดราวกับเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ น้ำตาที่เคยกลั้นไว้มันแทบจะไหลลงมาจริง ๆ“แปลว่ามันจริง” เฌอแตมพึมพำเบา ๆ เธอรู้ดีว่าหากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นยังไงเธอก็ต้องเสียใจแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเสียใจขนาดนี้ “มันเป็นอุบัติเหตุ” “หนูไม่อยากรู้แล้วค่ะ” เฌอแตมทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นี้พร้อมกับเดินออกมาแต่แขนเรียวของเธอกลับถูกจับรั้งไว้ด้วยมือของราชา เธอหันมองเขานิ่ง ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากมอง เขาคือคนที่ทำให้เธอเจ็บช้ำ เจ็บจนทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ สถานการณ์ตอนนี้เขาไม่ควรรั้งเธอไว้เพราะยิ่งเห็นหน้าเขา หัวใจของเธอก็ยิ่งปวดหนึบ ปวดเหมือนจะตาย ปวดราวกับถูกบีบ ! “เธอจะไปไหนเฌอแตม” ราชาถามเสียงอ่อน หัวใจของเขาแป้วลงเพราะไม่อยากให้เธอหันหลังให้แบบนี้ “ไปให้พ้นจากคุณ” “เฌอแตมฟังกันก่อนสิ” “มันไม่มีอะไรต้องฟังแล้วค่ะคุณราชา” “มันไม่ได้้เป็นแบบที่เธอคิด” ไม่เลยมันไม่ใช่แบบนี

“ไหวไหมเฌอแตม” มือหนาของกันธีแตะลงที่ไหล่บางของเฌอแตมพร้อมเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะใบหน้าของเพื่อนสนิทตอนนี้มันกำลังไม่สู้ดีนัก “ไหว” เฌอแตมตอบสั้น ๆ พร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ให้กับเพื่อนทั้งสองคนเธอแหงนหน้ามองตึกสูงตระการตาตรงหน้า ภาวนาในใจลึก ๆ ให้ตัวเองได้งานที่ใหม่ที่นี่ บริษัทยักษ์ใหญ่ที่เธอจะเริ่มใหม่และทิ้งทุกอย่างไว้ด้านหลัง “ทำให้ดีอย่าให้เรื่องอะไรมาเป็นอุปสรรค” เอสเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง สายตามองเพื่อนสนิทด้วยความรู้สึกหลากหลาย ตั้งแต่รู้จักเฌอแตมมันเป็นคนมีชีวิตที่ดีมาตลอด เคียงข้างเฌอแตมคือคุณราชาผู้เพรียบพร้อมทุกอย่างแต่ในวันนี้มันกลับเปลี่ยนไป คุณราชาทิ้งเฌอแตม ทิ้งเพื่อนของเขามันเจ็บเจียนตายเพราะไปหมั้นหมายกับคนอื่น พวกเขาทั้งสองคนที่เป็นเพื่อน ไม่รู้เลยว่าคุณราชาหมดรักเฌอแตมตอนไหน ภาพที่เห็นคือทั้งสองคนยังรักกันดี รู้อีกทีสภาพของเพื่อนสนิทก็น่าสงสารมาก “กูแยกแยะเป็น” คำตอบของเฌอแตมทำเพื่อน ๆ พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ได้ยินแบบนี้ก็สบายใจเพราะการเห็นเฌอแตมโอเคมันคงเป็นภาพเดียวที่เพื่อน ๆ สบายใจ “ดีหน่อยที่หน้าตามึงสดใส ไม่งั้นเขาไม่รับแน่” เอสเอ่ยออกมาอีกครั้งพร้อมยกยิ

“คุณควรใส่ใจฉันมากกว่านี้นะคุณราชา” เสียงหวานเอ่ยอย่างตัดพ้อพร้อมกับดวงตาที่สั่นระริก เบลล่ามองราชาด้วยความน้อยใจที่เขาให้ความสนใจกับคนรักเก่ามากกว่าเธอที่อยู่ข้าง ๆ เธอไม่สนใจว่าเขายังรักอีกคนหรือเปล่า เธอสนแค่ว่าตอนนี้เธอคือว่าที่คู่หมั้นของเขาแต่ทว่าราชาทำเพียงแค่ปรายตามองด้วยแววตาเรียบเฉยก่อนจะตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก“ฉันแค่ทักทายคนรักของฉัน” คำตอบของราชาทำให้เธอสะอึก รอยยิ้มผุดขึ้นบนเรียวปากแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความดุดันและหวงแหน เธอสนใจราชาตั้งแต่แรกเจอ จนถึงตอนนี้มีโอกาสเธอก็คว้าไว้ แม้ว่าเขาไม่เต็มใจ จำใจจะทำแต่แล้วยังไงเพราะยิ่งเป็นแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอเหยียบย่ำเฌอแตมได้ !“คนรักของคุณมีได้แค่ฉัน” “ฉันไม่ได้รักเธอ” “คุณรักมันมากเหรอ” คิ้วสวยเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม แววตาของเบลล่ามันร้ายกาจ ความโกรธแค้นสุมขึ้นในใจอยากจะจัดการผู้หญิงคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด “ผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรักคือเฌอแตม” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เบลล่ายกยิ้มอีกครั้ง ก้านนิ้วเคาะที่ข้างแก้มของเธอเบา ๆ ก่อนที่น้ำเสียงราบเรียบจะเอ่ยขึ้น“ถ้ามันตายไปสักคน คุณจะรักฉันหรือเปล่า” คำพูดที่ได้ยินทำราชาชะงัก เข

“เป็นยังไงบ้าง” เสียงของเพื่อนสนิททั้งสองคนดังขึ้นพร้อมกัน สายตาทั้งคู่จับจ้องมายังเฌอแตมด้วยความลุ้นเพราะอยากรู้ว่าผลลัพธ์มันออกมาเป็นยังไง“กูปฏิเสธ” คำตอบของเฌอแตมทำเพื่อนสนิทงุนงง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเฌอแตมพูดตลอดว่าอยากได้งานแต่คำปฏิเสธของมันกำลังย้อนแย้งกับสิ่งที่มันต้องการ “ทำไม !” “ข้อต่อรองของพวกเขาคือกูต้องไปประจำบริษัทแม่ที่ยุโรป” “โอกาสดีเลยนะเฌอแตม” กันธีรีบสวนขึ้นเพราะยิ่งรู้ก็ยิ่งทำเขาตกใจ เฌอแตมไม่ควรปฏิเสธโอกาสดี ๆ แบบนี้ ยิ่งตอนนี้ระหองระแหงกับคุณราชา มันก็น่าจะพาตัวเองไปไกล ๆ ไปรักษาหัวใจที่บอบช้ำ “กูทิ้งแม่ไม่ได้” สำหรับเฌอแตมเธอไม่ได้ตัวคนเดียว เธอยังมีแม่ที่ต้องคอยดูแล เธอใจดำทิ้งท่านไปไม่ได้และคำตอบนี้ก็ทำเพื่อนทั้งสองคนเข้าใจถึงเหตุผล“เออ ลืมนึกถึงแม่มึงเลย” เป็นเอสที่เอ่ยขึ้นเพราะเมื่อได้ฟังก็เริ่มจะเข้าใจและเห็นใจ ในใจลึก ๆ เฌอแตมก็คงไม่อยากปฏิเสธแต่เพราะหน้าที่ของความเป็นลูกทำให้เธอไม่สามารถเลือกอะไรได้ เฌอแตมน่าสงสาร ทั้งเรื่องรัก เรื่องอนาคต ทั้ง ๆ ที่มีหนทางดี ๆ ที่จะได้เดินต่อแต่กลับต้องจมปลักลงที่เดิม“แล้วมึงจะเอายั

บรรยากาศตรงนี้อึ้มครึ้มไปด้วยความอึดอัด สายตาที่ราชามองเฌอแตมมันมีแต่ความว่างเปล่า “เธอจะคุยอะไรกับฉันก็พูดมา” เสียงเรียบเอ่ยออกมาเหยียบเย็น สายตาที่มองฉายแววความหงุดหงิดราวกับเรื่องตรงนี้มันกำลังทำให้เสียเวลา “หนูแค่อยากขอบคุณที่คุณคอยช่วยเหลือหนูมาตลอด” “แค่นี้เหรอ” แม้ปากจะถามออกไปแบบนี้แต่ทว่าความเจ็บปวดกลับหนักอึ้งในใจของราชา เขาพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ไม่ให้แสดงอาการอะไรออกมา เขาเจ็บจะตายแต่แสดงออกอะไรไม่ได้ที่ต้องพยายามทำเป็นไม่รู้สึกอะไร อยากกอด อยากรั้งเธอไว้แต่ก็ต้องอยู่เฉย ๆ เมินเฉยเธอจนตัวเองรู้สึกแย่“หนูขอให้ระหว่างเราจบลงแค่นี้” “ฉันจบนานแล้ว มีแต่เธอหรือเปล่าที่ยังอยู่ตรงนี้” คำพูดของราชาทำเฌอแตมเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าเขาหมดรักเธอจริง ๆ ทุกอย่างที่เขาแสดงออกมันคือไม่รักและไม่สนใจ มันจริงอย่างที่เขาพูดว่าเขาจบนานแล้ว มีแต่เธอที่ยังอยู่ตรงนี้ อยู่ที่เดิม ในใจลึก ๆ เฌอแตมได้แต่คิดว่าตัวเองไม่น่ามาเลย ไม่น่าพาตัวเองมาหาเขา เธอคิดว่าเขาจะพูดกับเธอดี ๆ มีเยื้อใยมากกว่านี้แต่มันไม่ใช่เลย เขาเฉยชาจนเธอใจเสีย“หนูไม่รู้หรอกว่าหนูทำอะไรผิดแต่หนูเคารพการตัดสินใจของคุณ