All Chapters of Fall in love พ่ายรักยัยลูกสาวมาเฟียตัวร้าย (แปลนxมาร์ลิน): Chapter 11 - Chapter 20

Plan partหลังจากที่ผมก้าวขาออกมาจากลิฟต์ตามไอ้สองหนุ่มหน้าอ่อนที่เดินนำผมมา จู่ ๆ ผมก็ต้องชะงักเท้าอยู่กับที่เมื่อภาพตรงหน้าที่ผมเห็นตอนนี้คือ...มีเหล่าชายฉกรรจ์ยืนเรียงหน้ากระดานกันอยู่ ซึ่งส่วนสูงของแต่ละคนที่ยืนเรียงแถวหน้ากระดานน่าจะสูงพอๆ กับผมคือประมาณร้อยแปดสิบกว่า กำลังยืนเรียงแถวหน้ากระดานโดยปล่อยช่องว่างตรงกลางให้ผมได้เดินผ่านราวกับเป็นการต้อนรับผมในฐานะลูกพี่คนนึงเออ ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ นะเว้ย คือพวกไอ้หน้าอ่อนพวกนี้มันทำเหมือนกับผมเป็นลูกพี่ของพวกมัน แต่นั่นคงไม่ใช่ประเด็นหลักสักเท่าไหร่ เพราะประเด็นหลักของเรื่องตอนนี้คือ ผู้หญิงที่นั่งบนโซฟากลางห้องโถงนั่นที่กำลังส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ผมต่างหากใช่ เธอคนนั้นคือมาร์ลิน ผู้หญิงที่เพิ่งทำสัญญาข้อตกลงกับผมไปเมื่อวาน แล้วเอาไงต่อวะ ผมควรเดินไปหาเธอหรือว่าหมุนตัวกลับดี คือเอาจริงๆก็เริ่มเกลียดท่าทางของตัวเองที่เก้ ๆ กังๆ ตอนนี้แล้วด้วย โคตรเสียภาพพจน์ฉิบหาย"เชิญคุณแปลนพบคุณหนูมาร์ลินครับ" หนึ่งในบอดิการ์ดที่เดินลงไปรับผมเมื่อกี้เดินเข้ามาเชิญผมให้เดินไปหามาร์ลิน แล้วประเด็นคือจะให้ผมเดินผ่านหน้าพวกเขาไปแบบนี้จริงๆ เหรอวะเชี้

รถซูเปอร์คาร์คันหรูเบรกเอี๊ยดจอดนิ่งสนิทไว้หน้าประตูทางเข้าตึกหลังจากที่ขับมาถึงได้สดๆร้อนๆ บอดิการ์ดหนุ่มสองคนที่ได้รับคำสั่งจากมาร์ลินจึงรีบเดินไปต้อนรับพร้อมกับช่วยขับรถของแฟนหนุ่มเจ้านายไปจอดที่ลานจอดรถวีไอพีสำหรับตระกูลอาร์โนส่วนเจ้าของรถอย่างแปลนตอนนี้ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนสุดของตึกซึ่งเป็นที่พักของคนที่ส่งรูปมายั่วแล้ว เขาใช้เวลายืนอยู่ในลิฟต์ไม่นาน ลิฟต์ก็จอดนิ่งสนิทพร้อมประตูที่ถูกเปิดออกยังชั้นที่เขาเพิ่งออกมาเมื่อเช้านี้ทว่าตอนที่ประตูเปิดออกเขาก็ได้พบร่างบางเจ้าของห้องยืนกอดอกโพสต์ท่าด้วยสีหน้ายั่วยวนขวางประตูลิฟต์เข้าพอดี ร่างสูงเลยไม่รอช้าที่จะโผเข้าหาแล้วตะโบมจูบคนตัวเล็กแสนยั่วด้วยความมันเขี้ยวทันที"อื้ออออ เดี๋ยวก่อนค่ะ กลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนี้คุณแอบไปดื่มมาเหรอ""ผมไม่ได้แอบไปสักหน่อย""ถ้าไม่แอบไปแล้วทำไมไม่โทรบอกฉันก่อน คราวหลังถ้าจะออกไปดื่มแจ้งมาด้วยฉันจะได้ไม่ต้องรอเก้อ จะได้ไม่ต้องตาม ที่สำคัญฉันจะได้ออกไปเที่ยวด้วย" ใบหน้าสวยต่อว่าหน้างอ ซึ่งการที่เธอทำหน้าแบบนั้นกลับทำให้คนที่ยืนโอบเอวของเธอไว้หลวม ๆมันเขี้ยวยิ่งหนักเข้าไปอีก"คุณไม่ต้องออกไปเที่ยวหรอก อยู่ในกร

หลังจากที่มาร์ลินเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็เดินตึงตังออกมาหาคนที่นั่งรอที่เดิมอีกครั้ง เจเดนที่เห็นมาร์ลินเดินออกมาหาไอ้คนที่นั่งยักคิ้วใส่เมื่อกี้ จึงโดดลงจากหลังม้าเดินไปหาคนทั้งคู่"เธอจะกลับแล้วเหรอวะลิน""อืม ไว้มาซ้อมกันใหม่นะ""อือ...เออ ตกลงเธอกับไอ้แก่นี่คบกันจริงเหรอวะ" แปลนที่ได้ยินเจเดนว่าอย่างนั้น ถึงกับลุกพรวดยืนขึ้นต่อหน้าเจเดนทันทีคำพูดที่ด่าว่าเขาแก่เมื่อกี้มันฟังดูไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่นะ เขาจะแก่อะไรไวปานนั้น หุ่นยังแน่นหน้าตายังหนุ่มขนาดนี้ ใบหน้าก็ยังเต่งตึงไม่มีแม้แต่รอยตีนกาสักตีนเดียว ที่สำคัญเขาเพิ่งอายุยี่สิบแปด หน้าตากับอายุไม่ได้ส่วนทางกันเลยด้วยซ้ำ แต่ไอ้หนุ่มลูกครึ่งตรงหน้าเขานี่สิ อายุกับใบหน้าเนี่ยส่วนทางกันไปไหม นึกว่าลุงแถวบ้านพาลูกสาวมาขี่ม้า"จะว่าคนอื่น ก่อนออกมาจากบ้านเช้านี้ได้ส่องกระจกดูหน้าตัวเองยัง? ตีนกาบนหน้าผากไปเลเซอร์บ้างนะ"พรึบ!พรึบ!ทันทีที่ฝั่งตรงข้ามหยามเกียรติเจ้านายหนุ่มของตัวเอง ลูกน้องคนสนิทที่ยืนขนาบข้างเจเดนก็คว้าปืนที่เหน็บเอวออกมาหันปลายกระบอกปืนใส่แปลนทันที แต่ไวกว่าคำสั่งลูกน้องของมาร์ลินที่ยืนขนาบข้างแปลนก็คว้าปืนออกมาจ่อ

หลายชั่วโมงต่อมาRrrrครืดดดด ครืดดดด'แม่'มือหนาคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู หลังจากที่มันดังรบกวนการหลับของเขามาสักพัก เขาเพิ่งได้พักจากการทำกิจกรรมบนเตียงกับมาร์ลินไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ถูกรบกวนจากเสียงโทรศัพท์เสียแล้ว แต่พอดูชื่อของคนที่โทรมาก็หงุดหงิดใส่ไม่ได้อีก เพราะคนที่โทรมาดันเป็นแม่ผู้บังเกิดเกล้าซะงั้น เลยต้องจำใจข่มความหงุดหงิดไว้แล้วลุกขึ้นออกไปกดรับสายตรงระเบียงห้องแทนเพราะไม่อยากรบกวนเวลาพักของมาร์ลินที่เพิ่งได้พักไปเช่นกัน"ครับแม่""แปลน แปลนอยู่ไหนลูกแม่มาหาที่คอนโดลูกแต่ลูกไม่อยู่"ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยที่ได้ยินปลายสายว่าอย่างนั้น เพราะตอนนี้เขาอยู่เพ้นท์เฮ้าส์ของมาร์ลิน และอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้วด้วย ยังไม่ได้กลับไปที่คอนโดของตัวเองเลยแต่พอคิดหาคำพูดที่จะโกหกคนเป็นแม่ได้ เขาเลยต้องโกโหกแบบข้างๆคูๆออกไปก่อน"ผมออกมาข้างนอกครับแม่""เหรอ คือแม่จะมาคุยเรื่องหนูเฌอเบลล์นะ ลูกพอจะมีเวลากลับมาคุยกับแม่สักหน่อยไหมลูก"คนตัวสูงที่ยืนจับราวระเบียงมืออีกข้างจับโทรศัพท์แนบไว้ที่หูถึงกับถอนหายใจใช้มือที่จับระเบียงไว้ขึ้นมานวดขมับตัวเองอย่างเหนื่อยหน่ายกับสิ่

“มาร์ลินกลับมาหรือยัง”“คุณมาร์ลินยังไม่กลับมาเลยครับคุณแปลน” ทันทีที่ได้รับคำตอบว่าเจ้าของเพ้นท์เฮ้าส์ยังไม่กลับมา คนตัวสูงที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกก็ยกข้อมือตัวเองดูเวลาจากนาฬิการาคาแพงที่สวมไว้ทันทีซึ่งเวลาที่สายตาราบเรียบมองเห็นบนข้อมือคือเที่ยงคืนสิบห้านาที เป็นเวลาที่เลยกำหนดว่าต้องให้มาร์ลินกลับมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ไปแล้วเมื่อเห็นดังนั้นแล้วมุมปากร้ายก็ยกยิ้มเย้ยหยันพร้อมกับใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างข่มอารมณ์ไปด้วยที่มาร์ลินกล้าลองดีด้วยการขัดคำสั่งของเขาแบบนี้“อยากโดนทำโทษก็ไม่บอกยัยตัวแสบ” เสียงทุ้มพึมพำออกไปขณะที่มือก็กดโทรศัพท์เตรียมโทรออกหาคนที่กล้าลองดีอย่างมาร์ลินทว่ายังไม่ทันได้กดโทรออกจู่ ๆ โทรศัพท์เครื่องหรูในมือก็มีสายเรียกเข้าแทรกเข้ามาเสียก่อนครืดดดดด ครืดดดดด‘โยธา’คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยที่เห็นเพื่อนสนิทโทรมาในเวลานี้เพราะปกติแล้วคนที่รักสงบอย่างโยธาจะไม่ค่อยโทรออกหาใครพร่ำเพรื่อแบบนี้เท่าไหร่ เว้นแต่มีเหตุฉุกเฉินหรือเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเท่านั้นติ๊ด.“อืม ว่าไง โทรมาหากูป่านนี้คงไม่ได้โดนน้องพริกไทยไล่ออกจากห้องนอนหรอกใช่ไหม” แปลนรับสายเสร็จก็เอ่ยแซวเพื่อ