All Chapters of Fall in love พ่ายรักยัยลูกสาวมาเฟียตัวร้าย (แปลนxมาร์ลิน): Chapter 21 - Chapter 30

ร่างแบบบางในชุดเดรสรัดรูปสีเทาเดินนวยนาดเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ตามหลังมีบอดิการ์ดคนสนิทเดินตามเป็นลูกสมุนด้วยถึงสองคน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังโชยความหอมจากกายสาวตอนเดินผ่านผู้คนในห้างให้หันมองเลี้ยวหลังกันคอแทบเคล็ด ไหนจะความสวยตั้งแต่หัวจรดเท้านั่นอีกทำเอาคนในห้างที่ยืนเลือกซื้อของมองตามหลังแล้วหันไปซุบซิบชื่นชมกับความสวยงามอย่างกับดารานางแบบของมาร์ลินกันหมด“คุณแปลนเขาอยู่ชั้นไหน”“ชั้นบนสุดของห้างเลยครับคุณมาร์ลิน” ลีโอตอบเสร็จก็ผายมือเชิญเข้าไปในลิฟต์แก้ว ก่อนจะกดขึ้นชั้นที่เป็นห้องทำงานของผู้บริหารใช้เวลาไม่นานลิฟต์ก็จอดชั้นที่กดไว้พอดี ขาเรียวสวยบนสนสูงสามนิ้วของมาร์ลินจึงก้าวออกไปจากลิฟต์เดินไปทางห้องทำงานของแปลนบนชั้นออฟฟิศมีพนักงานอยู่หลายสิบคน ทันทีที่เห็นผู้มาเยือนซึ่งไม่เคยเห็นหน้าคาตามาก่อนเดินมาพร้อมกับบอดิการ์ดส่วนตัวก็อดรู้สึกแปลกใจจนคิ้วตาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยไม่ได้“แก นั่นใครอะ มากับลูกน้องด้วย อย่างกับลูกสาวมาเฟียเลย”“เออ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าขึ้นมาถึงบนนี้มาหาใคร”“หรือว่า…” สองสาวออฟฟิศที่แอบมองอยู่หลังกระจกห้องทำงานชะงักมองหน้ากันสักพักหลังจากที่สมองฉุกคิดขึ้น

@คฤหาสน์เจเดนงานวันเกิดถูกจัดอย่างเป็นส่วนตัวตามสไตล์มาเฟียผู้ไม่ชอบความวุ่นวายอย่างเจเดน แต่ความสนุกและความมันที่รออยู่ตรงบริเวณสระน้ำขนาดใหญ่ของคฤหาสน์นั้นกลับเต็มไปด้วยความอลังการตามฐานะความร่ำรวยของเจ้าของวันเกิดด้านหน้าโซนตรงสระน้ำมีเวทีให้ดีเจได้เปิดเพลง ด้านข้างปีกซ้ายเวทีมีบาร์ให้คนที่มาร่วมงานได้นั่งดื่มเล่นชิว ๆ ตามด้วยตรงมุมย่อยของสระมีมุมที่จัดเตรียมไว้ให้เล่นเกมต่างๆ ตามความชอบของเจ้าของวันเกิดเตรียมไว้ด้วยทว่าสิ่งที่ทำให้คนตัวสูงซึ่งลงจากรถมาพร้อมร่างบางข้างๆ ได้ตกตะลึงจนตาค้างก็คงจะเป็นสาวๆ ที่อยู่ในสระน้ำและบริเวณสระกำลังเดินกันไปมาในชุดจิ๋วอย่างบิกินี่ละมั้งแปลนได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยกับภาพที่เห็นตรงหน้าว่ามันเป็นงานวันเกิดบ้าบออะไรที่ให้ผู้หญิงซึ่งมางานแต่งกายล่อแหลมเดินไปมาแบบนี้ แถมตรงนี้ยังมีผู้ชายร่วมอยู่ด้วยตั้งหลายคนแต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคนข้างๆ ที่เดินเข้ามาในงานด้วยกันกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ จึงหันไปมองอย่างไม่ได้ตั้งใจนักแล้วหันกลับไปทางเดิมอีกครั้ง แต่พอนึกขึ้นได้ว่ามาร์ลินกำลังถอดเสื้อเดรสสั้นตัวนอกออกจากตัวเขาก็รีบหันขว

30นาทีต่อมา…พรึบ!เฮือก!เฮ้อ! ให้ตายเถอะมายืนขวางประตูเก๊กหล่อตรงนี้ทำไมกันนะ หัวใจเธอจะวายตาคนบ้านี่หลังจากที่เธอหายเข้าไปในห้องน้ำสักพักใหญ่ๆ เกือบครึ่งชั่วโมงเลยก็ว่าได้ พอเปิดประตูจะออกจากห้องน้ำกลับต้องมาตกใจกับคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องน้ำสีหน้านิ่งอยู่ตรงนี้ โดยที่ทั้งร่างกายยังคงมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวที่พันรอบเอวอย่างหมิ่นเหม่ โชว์รอยสักใต้ซี่โครงให้เธอหวั่นไหวเล่น แล้วไหนจะผมเผ้าที่ยังไม่ได้เซตเป็นทรงปล่อยให้ยุ่งเหยิงนั่นอีกเฮ้อ~ ให้ตายเถอะพระเจ้า จะเล่นกับหัวใจของเธอแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม แค่เรื่องเมื่อคืนที่เธอพลาดไปอย่างมหันต์มันก็น่าอายกันเกินพอแล้วนะยังมายืนทำหน้าหล่อตรงนี้อีก“ทำไมเข้าห้องน้ำนานจัง” คนตัวสูงเอ่ยถามสีหน้าเป็นห่วง เขาเป็นห่วงคนตัวเล็กตรงหน้าจนเกือบจะเรียกแม่บ้านให้เอากุญแจมาไขประตูแล้วเชียวเพราะหายเข้าไปในนั้นนานเหลือเกิน อย่างกับเข้าไปกู้ชาติ“ก็ปกตินะ” คนตัวเล็กตรงหน้าตอบหน้านิ่งไม่ได้รู้สึกว่าที่ตัวเองเข้าไปในห้องน้ำนานมันผิดปกติตรงไหน ใช่ มันเป็นปกติของเธอที่จะเข้าห้องน้ำนานอยู่แล้ว แต่วันนี้อาจจะนานเป็นพิเศษกว่าเดิม เพราะเธอไม่รู้ว่าจะออกไปส

"พี่แปลนอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ อาหารน่ากินทั้งนั้นเลย""พี่ขอกินลินได้ไหมครับ" ผมยักคิ้วขึ้นกวนๆ ขึ้นหนึ่งทีตอนที่คนตัวเล็กตรงหน้าช้อนสายตาขึ้นจากเมนูที่ดูอยู่ขึ้นมามองหน้าผม ผมเลยขยับตัวเข้าใกล้เธอแล้วใช้มือของตัวเองช้อนคางมนขึ้นเล็กน้อยแล้วสบสายตาสีน้ำตาลอ่อนอย่างเป็นประกายด้วยความคลั่งไคล้ในความสวยของแฟนตัวเอง"พี่ว่าอาหารตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยจำเป็นสำหรับพี่แล้วละ" ผมว่าขึ้นขณะที่ยังคงนั่งสบตามาร์ลิน เอาจริงๆ ความรู้สึกของผมตอนนี้มันบอกอย่างนั้นจริงๆ อาหารเที่ยงวันนี้มันไม่ได้จำเป็นต่อกระเพาะอาหารของผมแล้วละ เพราะมีอาหารใจที่อยู่ตรงหน้าที่ต้องการมากกว่า อยากจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวจังเลยว่ะแม่สาวน้อยของผม"ลินว่าพี่หยุดเล่นก่อน แล้วสั่งอาหารดีกว่าไหมคะ ลินหิวแล้ว" มือเล็กปัดนิ้วมือของผมที่จับคางเธอไว้ออก ก่อนจะก้มลงสนใจเมนูอาหารตรงหน้าตัวเองต่อเมื่อได้อาหารที่อยากกินแล้วเธอก็จัดการเรียกพนักงานมารับออเดอร์ต่อทันที สั่งเสร็จก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่น โดยที่ทำเป็นเมินผมที่นั่งมองเธอด้วยสายตาคลั่งรักอยู่ตอนนี้ ผมที่เห็นท่าทางแบบนั้นของเธอ เลยเลือกที่จะนั่งพิงพนักเก้าอี้พร้อมกับยิ้มอ่

ฟุบ!ผมค่อยๆ วางร่างกายของมาร์ลินนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขกหลังจากที่อุ้มเธอขึ้นมาบนเพ้นเฮ้าส์ ก่อนจะคุกเข่านั่งลงถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออกอย่างเบามือแล้วเปลี่ยนเป็นสวมรองเท้าในบ้านให้เธอแทนผมทำทุกอย่างอย่างเบามือที่สุดราวกับว่ากลัวคนที่นั่งอยู่บนโซฟาจะเจ็บเอาจริงๆ เธอไม่ได้เจ็บตัวอะไรหรอกแต่หัวใจไม่แน่อาจจะกำลังบอบช้ำอยู่ก็ได้ ก็ดูสีหน้าที่นิ่งผิดปกติของเธอเอาเถอะครับนิ่งจนผมแอบกลัวไปหมดแล้ว มาร์ลินเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนใครที่ผมเคยเจอตรงที่ว่า เธอเป็นคนเด็ดขาดกับคำพูดของตัวเอง ไม่กลัวต่อการตัดสินใจของตัวเองถ้าคิดจะเดินหน้าแล้วคนอย่างเธอก็เหมือนจะพุ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มที่แล้วถ้าเกิดว่าเธอเปิดปากออกมาว่าผมกับเธอจบกันแค่นี้เพราะเรื่องที่เฌอเบลล์พูด คนใจแข็งอย่างเธอคงเดินออกไปจากชีวิตของผมจริงๆ แน่เฮ้อ~ คิดแล้วก็เครียดว่ะ“พี่ขอโทษนะที่ทำให้ลินไม่สบายใจแบบนี้ เย็นนี้พี่จะนัดคุยเรื่องนี่กับแม่นะครับ” ผมเงยหน้าบอกคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟา“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ” แต่ผมพูดจบได้ไม่ถึงหนึ่งนาทีมาร์ลินก็ตอบกลับมาทันควันทันที ทำเอาใจผมที่แอบกังวลอยู่แล้วแม่งหล่นวูบตามด้วยสั่นระรัวขึ้นมาทันท