All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 61 - Chapter 70

ความสุขที่ได้รับกุ้งหอยปูปลาที่ซื้อมาจากชาวบ้านใกล้เคียง สด ๆ จากทะเลถูกย่างส่งกลิ่นหอมโชยเตะจมูกอยู่บนเตาถ่านขนาดใหญ่ คนที่กำลังเดินเหมือนจูงมือกัน ตรงไปยังสิ่งที่กำลังส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายอยางไม่ต้องรอใครบอกแดนกับจินช่วยกันย่างของบนเตา ส่วนแววจัดการแกะเนื้อปลาป้อนหนุ่มน้อยที่ตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย จินจัดการเลือกของบนเตาย่างที่สุก คีบใส่จานส่งให้แดนพร้อมเสิร์ฟ เมื่อเห็นเจ้านายเดินตรงเข้ามา ภาพที่มือทั้งสองลากจูงกันมามันทำให้คนที่เห็นมองหน้ากันอย่างเข้าใจ และลงความเห็นต่างอยากให้ทั้งคู่ลงเอยกันโดยเร็ว“นี่ครับเจ้านาย สด ๆ ทั้งน้าน สดใหม่ สำหรับเจ้านายและคุณผู้หญิงของเจ้านาย ครับผม”ลูกน้องอย่างแดนที่จงรักภัคดีลากเสียงยาว จัดการเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะ โดยไม่สนใจคำพูดของตนเองว่าโดนใจใครบ้างอาชามองหน้าลูกน้องอย่างพอใจ หากเป็นไปได้เขาอยากตบรางวัลงาม ๆ ให้สักฉาดในฐานะที่พูดได้โดนใจ“อืม... ขอบใจ”เวลาผ่านไปท่ามกลางแสงจันทร์และแสงไฟสาดส่องสว่างจ้า อากาศเริ่มหนาวเย็น สายลมพัดโกรกแรงขึ้น ของที่เตรียมไว้เริ่มหมดลงแล้วเด็กน้อยที่วิ่งซุกซนอยู่กับพี่เลี้ยงที่วิ่งล้อมหน้าล้อมหลังเริ่มหมดแรง

ทำทุกอย่างที่ดีที่สุดอาชามองเวลาบนข้อมือ เมื่อเลิกประชุม“เจ้านายจะไปไหนต่อครับ”แดนที่ยืนเหมือนผู้คุ้มกันอยู่ทางด้านหลังก้มลงถาม เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมองนาฬิกาถี่เป็นพิเศษตั้งแต่เข้าห้องประชุมมา “นายทำหน้าที่ของนายให้ดีเถอะ...”เสียงทุ้มเอ่ยบอก คนที่ยืนมองแผ่นหลังเจ้านายในท่าสำรวม ทำหน้ามุ่ยก้มหน้ามองพื้นนิ่ง ไร้เสียงตอบกลับหยอกย้อนอย่างครั้งก่อน ๆชายหนุ่มยกยิ้ม มองเห็นภาพใบหน้าของคนด้านหลังออก แม้จะไม่ได้เห็นด้วยตา เพราะคำพูดของเขาเท่ากับว่าอีกคนไม่เคยทำงานในหน้าที่ดีพอ “ฉันจะพาณีไปซื้อของสักหน่อย นายดูแลงานแทนฉันด้วย”ว่าแล้วก็ลุกขึ้น แล้วหันใบหน้ากลั้นยิ้ม ยกมือหนาตบไหล่อีกคนอย่างอารมณ์ดี ทำให้อีกคนยิ้มรับ และรู้ว่าเมื่อกี้คำพูดของเจ้านายแค่แกล้งเขาเท่านั้น และการมอบหมายงานครั้งนี้ก็เป็นความจริงที่ประจักษ์แล้วว่าเขาทำงานได้รับความเชื่อใจจากเจ้านายแค่ไหน และนั่นเขาจะไม่ทำให้เจ้านายผิดหวังแน่นอน...ห้างใหญ่กลางเมืองชุมพร เป็นที่ซึ่งอาชาเลือกให้แม่ของลูกชายได้เลือกชื้อของที่ถูกใจที่สุด โดยวันนี้ เขาไม่ได้เอาลูกชายมาด้วย เพราะว่าลูกชายที่แต่งตัวรอท่าหลับไปเสียก่อน จึงไม่อยากรบกวนก

รื้อฟื้นความทรงจำ เขาถามแล้วก็ตอบเองเหมือนนึกขึ้นได้ แค่ได้ยินชื่อที่เขาเอ่ยมา ธาริณีก็กัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด ในหัวสมองเขาคงมีแต่ผู้หญิงที่ชื่อกันตาสินะ!“ใช่ ฉันไม่อยากได้ชื่อว่าแย่งของ ของใคร เชิญคุณกลับไปคบกับผู้หญิงของคุณเถอะ ส่วนฉันกับลูกไม่จำเป็นที่ต้องมีผู้ชายอย่างคุณมาดูแล”แม้จะบังคับไม่ให้เสียงสั่น แต่ธาริณีก็ทำไม่ได้“ทำไมคุณชอบผลักไสผมจัง”“หากคุณมีความดีสักนิด ฉันคงอยากรั้งคุณไว้ แต่นี่ไม่เลย คุณไม่มีค่าให้ฉันเสียดายแม้แต่น้อย”อาชารู้สึกเสียหน้าเสียใจเสียความรู้สึก“ณี คุณใจร้ายมากนะ ผมทำเพื่อคุณเพื่อลูกทุกอย่าง แต่สิ่งที่คุณกล่าวมา แสดงว่าผมไม่เคยดีในสายตาคุณเลย”“ถ้าคุณต้องการฉันรับผิดชอบชีวิตฉันเมื่อ 4 ปีก่อน คุณคงตามหาฉัน...” ธาริณีหยุดกลืนก้อนสะอื้นที่จับเป็นก้อน แล้วค่อย ๆ สูดหายใจเข้าออกช้า ๆ เมื่อนึกถึงการกระทำของเขา ตามที่กันตาได้พูดมา “แล้วเธอรู้มั้ย ว่าตลอด4ปีที่เขาคบกับฉันเขาไม่เคยเอ่ยถึงเธอ และก็มีผู้หญิงนับไม่ถ้วนที่เขาควงแล้วทิ้ง แต่ฉันคนเดียวเท่านั้น ที่เค้ายังรักเสมอต้นเสมอปลาย จนถึงทุกวันนี้ เธอคิดดูก็แล้วกัน ว่าใครกันแน่ที่เป็นของแท้ของเทียม แล

เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกินอาชาเดินกลับมายังห้องที่เดินผ่านไปเมื่อกี้ แล้วเปิดประตูเข้าไป ตรงไปยังตู้เสื้อผ้าหยิบเตรียมพร้อมให้ครบชุด ไม่ว่าจะเป็นชุดชั้นใน โดยไม่คิดว่าจะน่าเกลียดแต่อย่างใด แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองอีกครั้งพร้อมของในมือเมื่อเดินเข้ามาในห้องพบว่าหล่อนยังไม่ออกจากห้องน้ำจึงร้องเรียก“นี่ แม่คุณ คิดจะนอนในห้องน้ำหรือไง... ออกมาได้แล้วผมจะเข้าห้องน้ำบ้าง”“คนบ้า! ห้องน้ำห้องอื่นมีตั้งเยอะ...” เธอหมายถึงห้องน้ำห้องของเธอในเมื่อเขาเข้าห้องนั้นได้ห้องน้ำห้องเธอทำไมเขาจะเข้าไม่ได้ หาเรื่องกันชัดๆ…แม้จะอดใจไม่ให้ด่าทอคนมึนไม่ได้ แต่ภายในใจกับรู้สึกอิ่มเอม ไม่ได้รู้สึกรังเกียจกับสิ่งที่ชายหนุ่มมอบให้ อีกทั้งเธอเพิ่งรู้เดียวนี้เองว่าสิ่งที่อาชากระทำ เธอก็ต้องการเช่นกัน แม้จะคิดเสมอว่า นั่นเป็นการเอาเปรียบและการมักมากของอีกคน แต่มันไม่ใช่เลย เธอต้องการเขา!“คุณเล็ก ณีไม่ได้เอาผ้าขนหนูเข้ามาด้วย...” เธอกลั้นใจบอกไปอีกครั้งผ่านประตูห้องน้ำอาชายิ้มเจ้าเล่ห์ ก้มมองผ้าขนหนูที่ตัวเองนุ่งอยู่ ก่อนจะเดินไปใกล้ประตูห้องน้ำ “เปิดประตูสิ เดี๋ยวผมจะเอาไปให้”แม้จะสองจิตสองใจแต่ธาริณีก็เลือกท

อุปสรรคด่านสุดท้าย7.00 ของวันศุกร์ แต่ไม่ได้เป็นสุขสมวัน ดั่งใจคิด เมื่อวันนี้เดินทางมาถึง อนาธิปที่ยังคงหวาดหวั่นไม่หายคิดหาวิธีดึงรั้งผู้สูงวัยเหนือหัวเอาไว้ แต่หากออกตัวมากเกินไปอาจทำให้ผู้ใหญ่มากประสบการณ์รู้ทันเสียก่อน จึงพยายามทำตัวไม่ให้เห็นพิรุธจนเกินไป และตอนนี้เขาคิดว่า มีเพียงบี เพื่อนรักของน้องสาวเขาเท่านั้น ที่จะช่วยเขาคิดแผนปิดบัง เรื่องระหว่างหนุ่มสาวคู่นั้นได้ ดังนั้นอนาธิปพาตัวเองที่เตรียมพร้อมยืนรอรับใช้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้านหน้าของตึก ไม่ถึงห้านาทีรถคู่ใจก็เคลื่อนตัวออกจากตึกใหญ่สู่ถนนหลัก ไปยังจุดหมายที่ต้องการด้วยความเร็วคงที่เหมือนฟ้าต้องการสะสางให้เรื่องทุกอย่างจบลง สองตระกูลจึงพร้อมใจกันมาพบเจอโดยไม่ได้นัดหมายรถคันงามพร้อมเดินทางจอดเทียบท่าหน้าโรงแรมหรู บีจัดการวางของด้านท้ายรถ ส่งลูกชายให้คุณแม่ที่นั่งเบาะหลังรออยู่แล้ว“มาลูกมา ระวังหน่อยลูก”คุณหญิงปราณีเอ่ยบอกหลานชาย พลางจับแขนหลานชายไว้เพื่อช่วยพยุงให้เด็กน้อยเดินได้สะดวกขึ้น ขณะที่บีจัดการปิดประตูด้านหลังเมื่อทั้งสองคนนั่งเข้าที่เรียบร้อยแล้ว สายตาสาดมองไปด้านหน้าก่อนเท้าเรียวจะขยับเปิดประตูด้านข้างคนขับ แ