All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

พร้อมรับมืออาชาเอ่ยบอกอีกครั้งรู้สึกลังเลจะเอ่ยเรียกแทนตัวเองว่าอะไรดี แก้มอมชมพูปากบางจิ้มลิ้มยิ้มกว้างอย่างดีใจ ยิ้มรับกับประโยคหลัง แต่สำหรับคนเป็นแม่ทำหน้าคัดค้านความคิดที่ชายหนุ่มเหมารวมว่าหล่อนและคนข้างๆ จะลงไปกินด้วย แต่เมื่อเห็นลูกชายออกอาการดีใจพอได้ยินว่าจะได้กินไอติม จึงนิ่งเงียบเสียการได้นั่งทานอาหารไปพร้อมกันกับผู้หญิงที่เขาคิดถึงมันช่างวิเศษเหลือเกิน แต่ระยะความห่างเหิน แทรกแซงด้วยภาพตรงหน้า ที่คอยถามเอานี่มั้ย… กินนี้นะ อย่างห่วงใยและเอาใจ คอยเช็ดปากเมื่อเศษอาหารติดมุมปาก ช่างเป็นภาพที่เขารู้สึกอิจฉาอยากเป็นคนที่นั่งตรงนั้นแทนที่ให้หล่อนดูแลเอาใจเขาอิจฉาแม้แต่เด็กหรือนี่... ชายหนุ่มนึกขำกับความคิดของตัวเอง หากเปลี่ยนได้เขาอยากร่วมเป็นครอบครัวที่อบอุ่น พ่อแม่ลูก แต่ที่ทำได้ก็คือแค่มองเพราะเขาปล่อยเวลาให้มันผ่านไปเนิ่นนานเกินที่จะแก้ไขได้แล้ว เป็นเพราะตอนนั้นความกลัวมันยังอยู่ในหัวใจเขากลัวว่าหล่อนจะไม่ให้อภัย ไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากคืนดี กลัวไปหมด มันคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาต้องเหมือนทิ้งหล่อนไปเลยก็เพราะความงี่เง่าของตัวเขาเองนี่แหละชายหนุ่มจัดการเช็คบิลเมื่อหนุ่มน้อย

สู้มาสู้กลับหล่อนต่อว่ายาวเหยียด แต่เมื่อพูดจบเสียงทุ้มก็ปิดปากหัวเราะ อย่างกลั้นไม่อยู่ ทำเอาอีกฝ่ายแทบตัวสั่นเพราะความโกรธแต่ต้องพยายามข่มเอาไว้อ้ายย... ให้คนบ้า มีอะไรน่าขำเนี่ยหล่อนก่นด่าในใจอีก ในหลายรอบตั้งแต่เจอหน้ากันวันนี้ แต่ก็ยังไม่สะใจ“คุณเล็ก คุณจะบ้าเหรอ หัวเราะทำไม ออกไปสิ...”หล่อนตวาดไล่อีกครั้ง เมื่อปรับอารมณ์กระดากอายออกไป “หรือจะอยู่รอให้มีเรื่องก่อน” สีหน้าจริงจังนั้น อาชายกยิ้ม หล่อนช่างสรรหาคำขู่ได้ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย“กลัวตายละ ผมเข้ามาไม่เห็นใครสักคน แล้วจะให้ผมเชื่อคุณดีหรือเปล่า ณี” เท้าหนาเดินย่างก้าวเข้าหาเมื่อคำถามจบลง จนอีกคนถลึงตา ลนลานรีบถอยหลังตั้งหลัก หล่อนรู้ ว่าชายคนนี้ไม่กลัวอะไร แต่เป็นตัวเธอเองที่กลัว!“หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ แล้วไม่ต้องเดินเข้ามาใกล้” เสียงหวานแว้ดใส่ แล้วหันมองลูกน้อยอีกครั้ง เมื่อนึกขึ้นได้ กระนั้นนิ้วชี้ก็ยังชี้งตรงดักหน้าชายหนุ่ม เหมือนเป็นการบังคับให้เขาหยุดอยู่ตรงนั้น และหยุดคิดเรื่องที่มีอยู่ในหัวทั้งหมดแม้นิ้วเรียวที่ดูจะไม่น่ากลัวเหมือนอาวุธ แต่อาชาก็หยุดเพ่งมองเหมือนกับว่ามันสั่งให้เขายอมทำตามที่หล่อนบอกได้ โด

วันเวลาที่จะเรียนรู้รับคำพร้อมรอยยิ้มอย่างผูกมิตร ไม่ถือเนื้อถือตัว แล้วเดินตามหลังร่างท้วมไป โดยมีจินยืนมองตาม ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความสนเท่ห์ ‘เฮ้อ มึนได้อีกนางจินเอ้ย’อาชาจัดการนั่งลงโดยบนโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ โดยให้หนุ่มน้อยนั่งเก้าอี้อีกตัวที่มีไว้สำหรับเด็ก“นั่งตรงนี้เลยครับ”เสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง เต็มไปด้วยความอบอุ่นเรียกสายตาแม่บ้านให้หันมองแล้วลอบยิ้มจินที่รีบก้าวตามเข้ามาได้เห็นเหมือนกัน อมยิ้มดีใจแทนนายน้อยยิ่งนักสองป้าหลานมองหน้ากันก่อนจะทำหน้าอยากจะร้องไห้ แต่ก็เข้าใจดีเจ้านายรักใครชอบใคร พวกเขาก็รักด้วยแล้วเดินไปจัดการอาหารเช้าให้คนที่นั่งรออยู่ เข้าต้มปลาหอมฉุยถูกวางไว้ตรงหน้า ชายหนุ่มจัดการเป่าระบายความร้อนไปพลางๆ ก่อนจะยื่นป้อนให้หนุ่มน้อยที่รอท่าอยู่แล้ว“อา อ้ำ...” เสียงที่ดังออกมาพร้อมกับช้อนด้ามเล็กถูกส่งเข้าไปในปากเล็ก ๆ ที่อ้ารอ “อืมเก่ง...” เขาเอ่ยชมเบา ๆ เมื่อหนุ่มน้อยกินอาหารอย่างถูกใจคนป้อน คำแล้วคำเล่าถูกส่งเข้าไปพร้อมกับพูดเบาๆ เป็นคำชม ส่วนคนที่แอบมองพฤติกรรมของหนุ่มหล่อที่มีท่าทีต่อหนุ่มน้อยมันน่าชื่นชมยิ่งนัก แต่เมื่อนึกว่าอีกคนไม่รู้จะมาในรูปแบบใด จึง

สู้ไปด้วยกันได้ไหมชายหนุ่มกัดฟันกรอด ก่อนสะบัดตัวเองหลุดจากการจับกุมของอีกฝ่าย จ้องมองหญิงสาวและผู้เป็นพี่ชาย สายตาเจ็บปวด แม้ทุกอย่างเป็นเพราะเขา แต่หากหล่อนบอกความจริงตั้งแต่วันนั้นเขาคงไม่ปล่อยให้เรื่องทั้งหมดต้องลงเอยแบบนี้ แล้วอย่างนี้จะโทษเขาฝ่ายเดียวได้ยังไง...“ขอบคุณที่บอกความจริง... แต่ไม่ว่าคุณหรือใคร หาว่าผม ‘หน้าด้าน’ ผมทำได้เพื่อลูก...” อาชาเอ่ยพลาง พร้อมชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างขมขื่นก่อนจะลดมือลงและเอ่ยต่อ“อย่าคิดกีดกัน พ่อ ลูก เพราะนั้นคือการกระทำที่น่ารังเกียจ! และตระหนักไว้ด้วยว่าใครกันแน่ที่ทำตัวน่ารังเกียจ โดยการปิดบัง พ่อลูกไม่ให้เจอกัน”อาชาอดใจไม่ไหว เอ่ยทิ้งทาย ก่อนจะเดินผละไปอย่างรวดเร็ว“ไอ้... ไอ้ กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน กลับมาซิวะ!”อนาธิปเอ่ยเรียกตามอารมณ์ พร้อมกับถลาตามออกไป แต่ถูกน้องสาวดึงรั้งเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมเอ่ยบอกน้ำเสียงสั่นเครือ“เพราะพี่ เพราะพี่คนเดียว พอได้แล้ว...”ร่างบางสะท้านไปทั้งตัว อนาธิปจึงได้สติ“เขาไม่รู้หากพี่ไม่พูดออกไป”“ฮะ!หมายความว่าไงณี”คนเป็นพี่เอ่ยสีหน้าร้อนรน พร้อมเขย่าตัวน้องสาวที่เอาแต่ร้องไห้ และนึกทวนคำพูดขอ

ทุกอย่างมีเวลาของมันเสียงหวานเอ่ยบอกสงวนท่าทีความหนักใจเอาไว้ หล่อนไม่อยากบอกอะไรมากไปมากกว่านี้ และต้องการจะบอกความจริงกับพี่ชายเมื่อหล่อนเดินทางออกจากบ้านไปแล้ว โดยการคุยกันทางโทรศัพท์ ที่คิดว่า เป็นการดีที่สุด จึงตัดสินใจเลือกใช้บริการนั่งรถแท็กซี่ออกไป โดยมีสายตาเศร้าของป้าจุ๊มองตาม เมื่อคุณหนูของนาง ไม่เอ่ยบอกอะไรที่ทำให้นางอุ่นใจได้เลย...อาชาหันมองหนุ่มน้อยที่นั่งกับพี่เลี้ยงนิ่ง หัวใจรู้สึกอุ่นซ่านกับความจริงที่ได้ยินมา เขามองเด็กน้อยเหมือนของขวัญชิ้นงามและมีค่ากว่าสิ่งอื่นใดที่พระเจ้าประทานมาให้เขา จากสิ่งที่ทำไป เพราะอะไรเขาไม่รู้ แต่รู้ว่า สิ่งที่เขาทำไป มีสิ่งที่ได้รับตอบกลับมาอีกหนึ่งชีวิต มันเป็นสิ่งอัศจรรย์ทีเกิดขึ้นอย่างคุ้มค่าของผู้เป็นพ่ออย่างเขาพึงได้รับแม้มันจะแตกต่างจากครอบครัวอื่น แต่เขาจะรีบทำให้ถูกต้องด้วยแผนการที่เตรียมไว้...เขาหันมาพูดคุยกับลูกชายในบางครั้ง เพื่อไม่ให้ลูกชายอึดอัดและแปลกใจ ที่อยู่ ๆ ชายหนุ่มที่เอาใจตนมาตั้งแต่เมื่อวาน พาตนเองติดรถออกมาด้วย และแม้จะเพิ่งรู้จัก แต่หนุ่มน้อยไม่ได้แสดงท่าทีงอแงแต่อย่างใด ผิดกับจิน ที่นั่งสีหน้าแสดงความวิตกออกมา