All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 51 - Chapter 60

คนดีต้องมีมารมาขวางคนอย่างกันตาไม่เคยมีใครกล้าต่อว่าให้อายใคร... คิดอย่างแค้นเคือง หากไม่คิดว่าผิดถิ่นเธอจะจิกหัวสาวปากกล้าให้รู้ว่าใครเป็นใคร!“ชิ! เชิญไปบอกเลย ฉันไม่กลัวหรอก”เธอไม่กลัวเพราะคนที่ไล่พนักงานที่นี่ออกได้คือ นายธาดา รัตรังสรรค์คนเดียวเท่านั้น และการกระทำมันไม่ผิดกฎข้อไหน ของพนักงาน แล้วหากสาวสวยนางนี้ จะวิ่งไปบอกคนที่หล่อนอ้างตัวว่าเป็นแฟน ยิ่งเป็นไปไม่ได้ เพราะนายอาชา รัตรังสรรค์ เป็นแค่น้องชายที่จะมาดูแลที่นี่เป็นบางครั้งเท่านั้น“คุณกันตา มาอยู่นี่เอง ดิฉันตามหาเสียทั่ว...” มนธิรารู้สึกโล่งใจเมื่อเจอคนที่ตามหามาตั้งแต่เช้า ทุกคนยังคงเงียบ รวมทั้งคนที่ถูกเอ่ยถาม ภรรยาเจ้าของโรงแรมจึงถามต่อ “มีอะไรกันหรือเปล่าคะ” หล่อนเอี้ยวมองแต่ละคนเชิงสงสัย“ปะ...เปล่าค่ะ/ไม่มีอะไรค่ะ” ต่างฝ่ายต่างปฏิเสธออกไปพร้อมกันสองสาวสวยต่างคนต่างความรูสึกอ่อนท่าทีลง ปนัดดาที่เกรงใจหญิงสาวไม่ต่างกับเจ้านายใหญ่ ส่วนกันตาที่เกรงใจหญิงสาวเพราะเป็นภรรยาของพี่ชายผู้ชายที่ตนเองจ้องจะจับปนัดดาจึงขอตัวแยกออกไปเพื่อทำงานของเธอต่อ แต่ไม่วายยังส่งสายตาจิกแถมไปให้อีกคนที่เจอครั้งแรก โดยที่อีกฝ่ายยังไ

คุ้มค่าที่ให้ใจเสียงก้าวเดินดังแผ่วเข้ามา ชายหนุ่มที่นอนตะแคงข้างเหยียดยาวนาบไปกับพื้นพรม โดยมีหมอนอิงอยู่ด้านล่างคำยันอยู่ ขยับนั่งตัวตรง เขาไม่ได้ยิ้มรับและออกอาการดีใจแต่อย่างใด และพอ ๆ กับหญิงสาวที่ไม่ได้สนใจเขาเหมือนกัน เพราะสายตาของหล่อนจับจ้องมองตรงไปยังลูกชายที่ข้างกายเต็มไปด้วยของเล่นเด็กมากมาย“ตานุลูกแม่”ของเล่นในมือหล่นตุบ! พร้อมหันหน้ามามองตามเสียงตาโต“แม่ฮับ...”สัญชาตญาณของความเป็นแม่ลูก ทำให้เด็กน้อยเลิกสนใจของเล่นในมือ แล้วผุดลุกขึ้นกอดคอผู้เป็นแม่ ที่มีอาการดีใจไม่ต่างกันภาพความจริงสะท้อนออกมาให้เห็น ของที่หามาให้ ดีพร้อมสักเท่าไหร่ ก็แค่ของเล่น สุขใจในระยะเวลาที่เราไม่ได้เบื่อหน่ายได้ในบางเวลา แต่ความอบอุ่นและความสุขที่แท้จริงคือได้อยู่เล่นใกล้ชิดกับคนที่รักเท่านั้น ถึงจะเรียกว่าความสุขถาวร“คุณณี!” จินที่เดินออกจากห้องครัวร้องเรียกอย่างดีใจ เมื่อเห็นแน่ชัดว่าผู้หญิงที่นั่งกอดอยู่กับนายน้อยเป็นเจ้านายของตัวเองจริง ๆ“จิน ฉันมารับกลับแล้ว”เธอเอ่ยบอกน้ำเสียงปลอบโยน เรียกรอยยิ้มให้หญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าได้เป็นอย่างดี“ค่ะ” จินยิ้มหวานตอบรับ แต่ในใจกลับรู้สึกใจห่

ไฟสุมทรวง เมื่อได้ทีว่าอีกฝ่ายยังคงเงียบไม่ต่อต้านหรือคัดค้านสิ่งใดกับเขาชายหนุ่มก็อธิบายเรื่องโรงเรียนของลูกชายต่อไปอีกว่า“โรงเรียนดี ๆ ที่นี่ก็มีเยอะ หากลูกจะเข้าเรียน...” เสียงตอนท้ายของเขานุ่มและดูอบอุ่นขึ้น“ผมจัดการเรื่องทุกอย่างเอง เลือกโรงเรียนที่ดีที่สุดให้แก คุณไม่ต้องห่วง ผมพร้อมทำทุกอย่าง”เขาบอกอย่างไม่เก็บอาการกระตือรือร้นของตัวเองไว้เลย“ยิ่งเป็นไปไม่ได้ ฉันจะให้ลูกอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่ได้อยู่ที่นี่”หล่อนบอกด้วยความปวดร้าวลึก ๆ“อ้าว...” อาชาเริ่มหนักใจอีกครั้ง “คุณก็อยู่เสียกับผมที่นี่สิ”คำพูดของเขาทำเอาธาริณีถอนหายใจ ส่ายหน้ากับความคิดง่าย ๆ“บ้าสิ จะอยู่เป็นขี้ปากคนหรือไง” แต่แก้มของหล่อนก็อดที่จะแดงเรื่อขึ้นมาไม่ได้“ลูกนุเป็นลูกของผม คุณเป็นแม่ลูกนุ...”เขาเน้นคำพูดทุกคำเหมือนจะเตือนอีกฝ่ายให้คำนึงถึงตรงนี้ให้มาก ๆ ด้วย“ทำไม ใครจะนินทา และตรงนี่เป็นที่ส่วนบุคคล คนนอกที่ไหนจะเข้ามาวุ่นวายได้”ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย เขาเริ่มมีความหวังกับคำพูดของตัวเองขึ้นมานิด แต่อีกฝ่ายจะเห็นด้วยหรือไม่ เขาต้องใช้ฝีปากระดับนักธุรกิจหว่านล้อม“คุณพูดง่ายดีแ

สู้ยิบตาสายตาคมเข้มมองเห็นหลังบอบบางของแววหายไปทางห้องพักที่แยกไปทางด้านหลังของห้องครัว คนเหลี่ยมจัดอย่างนายเล็ก จึงสบโอกาสเหมาะตรงไปยังห้องของหญิงสาวที่ถูกจัดไว้ทันที ประตูที่ยังไม่ได้ล็อค ช่างเป็นโอกาสทองของเขายิ่งนัก คนหัวหมอมองหาแม่ของลูกภายในห้อง แต่ก็ไม่เห็นร่างสมส่วนนั้น มีก็แต่ เสียงหยดน้ำกระทบพื้นทำให้รู้ได้ทันทีว่าหล่อนกำลังอยู่ในห้องน้ำ พร้อมกับสายตาคมมองเห็นเสื้อผ้าชุดสวยถอดวางไว้บนเตียงนอน เขาไม่อยากคิดเลยแต่มันอดจินตนาการณ์ไม่ได้ว่าตอนนี้ หล่อนอยู่ในสภาพใด...“พี่แววหรือคะ... วางไว้บนเตียงก็ได้ค่ะ” เสียงหวานตะโกนบอกออกมา ทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์เพ้อ และเพ้อไปกว่านั้นเมื่อคนที่ส่งเสียงมาก่อนเปิดประตูห้องน้ำออกมาอาชาถอยหลังหนึ่งก้าวกับภาพที่เห็น“ว้าย! คุณเล็กเข้ามาทำไม ออกไปนะ คนบ้าคนผีทะเล...” หญิงสาวแทบหยุดหายใจ“ขืนทำอะไร ฉันไม่เอาคุณไว้แน่”เสียงแหลมร้องลั่น พลางขู่สับทับ อย่างตกใจกระชับปมผ้าขนหนูหน้าอกให้แน่นกว่าเดิม“เอ่อ...คือผม...ผม ขอโทษ”คนที่กล้าคิดจินตนาการ กลืนน้ำลายที่มีอยู่น้อยนิดลงคอ“ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้ละ” ว่าแล้วก็รีบผลุนผลันเดินออกไปครั้นออกมาด้า

ตายรังเมื่อต้องการทำหน้าที่ของผู้เป็นพ่อ อาชาจึงทำหน้าที่ทุกอย่างเพื่อให้ลูกชายได้เรียนโรงเรียนดี ๆ แต่เรื่องลูกดูจะไม่มีปัญหาอะไรมากมาย เพราะเรื่องทุกอย่างลงตัวผ่านไปด้วยดี แต่แม่ของลูก‘ทุกอย่างต้องอยู่ในการกำหนดกฎเกณฑ์ ของเธอเท่านั้น…’ซึ่งเขาก็รับข้อเสนอโดยไม่มีท่าทีอิดออด โดยเธอกำจัดวันให้เขาได้เหยี่ยมลูกชาย เดือนหนึ่งสองครั้งไม่จำกัดว่าจะอยู่กี่วันแต่ไม่อนุญาตินอนบ้านเธอ ส่วนอนาธิปกับเขายังมองหน้ากันไม่ติด แม้คนเคยทำผิดจะพยายามผูกมิตรด้วยการทักทาย แต่อีกฝ่ายทำเฉย ไม่แม้แต่จะทักทายตอบ และนั้นเป็นเรื่องที่อาชาหนักใจไม่น้อยเช่นกัน อีกทั้งระหว่างนี้ เขาต้องวิ่งขึ้นลงระหว่างกรุงเทพฯ ชุมพรเป็นว่าเล่น แม้จะเหนื่อยกับการทำงานและต้องเดินทางขึ้นลงระยะไกลแต่เขาไม่เคยนึกท้อ หากวันไหนล้าจนเดินทางไม่ไหวแต่เมื่อได้ยินเสียงลูกชายโทร.มาพูดคุย ด้วยความคิดถึง เขาก็จองตั๋วเครื่องบินเพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง ไปหาลูกชายทันทีการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของธาริณีโดยที่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจที่แข็งของหล่อนกำลังอ่อนไหวและเรียกหาเขา…หลายเดือนต่อมาการสานสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวเป็นไปในทางที่ดี ธาริณีไว้ใ