All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

คลั่งไปคนเดียวเถอะเจ้าของโรงแรมหรูเอ่ยน้ำเสียงแหบพล่า สายตาโลมไล้ไปทั่วกาย มือหนาลูบลากสัมผัสไปบนเรียวขาเสลาอย่างปรารถนา ลมหายใจอุ่นร้อนรดบริเวณต้นคองามที่ส่งกลิ่นหอมด้วยน้ำหอมชั้นดีให้อีกฝ่ายได้ฉ่ำปอด“หากหนูกันตาให้เสี่ยได้”คนมีประสบการณ์หว่านล้อมเหยื่อเพื่อให้คุ้มกับผลประโยชน์ที่อีกคนจะได้รับ และเขาก็ไม่ยอมให้ฝ่ายเดียวในเมื่อหญิงสาวตรงหน้าคงให้ความสุขกับตนเองได้มากกว่าแค่หนึ่งครั้งชายสูงวัยคิดแค่ผลประโยชน์ที่ตนเองจะได้รับเท่านั้น โดยไม่คิดถึงผลกรรมที่จะตามมา แม้ทุกครั้งจะเป็นข้อเสนอร่วมกันต่างคนต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ แต่คำปฏิเสธมันมีให้ใช้ ทุกคนไม่เลือกใช้ หากแต่ความต้องการมักนำหน้ามาก่อน ความผิดถูก...“อะไรหรือคะ ที่เสี่ยต้องการอีก”หญิงสาวเอียงหน้าหวานมองเสี่ยคราวพ่ออย่างแปลกใจ แต่ใบหน้ายังฉายแววความยินดีอยู่ในหน้าชายสูงวัยกว่าลุกขึ้นเดินไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง โดยมีสายตากลมโตจ้องมองไม่คาดสายตา กระดาษแผ่นบางสีขาวขนาด A4 ถูกหยิบขึ้นมาจากบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่สายตาหรี่มองตัวอักษรที่ตนเองเป็นคนทำร่างขึ้นมาอ่านทวนอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเดินตรงมายังหญิงสาว แล้วยื่นให้สาวสวยที่นั่งมองอย

ถึงเวลาต้องชดใช้สิ่งที่ทำอาชาเดินจูงหลานชายเข้าบ้านหลังจากที่อาสาไปรับหลานกลับจากโรงเรียน แต่เสียงพูดคุยทำให้ชายหนุ่มหยุดชะงักหัวใจเต้นแรง เมื่อชื่อของใครบางคน ที่ยังอยู่ในห้วงความคิดถึง ยังไม่จางหาย แม้จะพยายามให้ลืมแล้วก็ตามหลานชายกระตุกนิ้วมือของอา “อาราย เหรอ คร้าบคุณอา”เด็กชายวัยใกล้4ขวบ รูปร่างอวบอ้วนเอ่ยถาม โดยแหงนหน้ามองผู้เป็นอาอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นคุณอาหยุดเดินฉับพลัน อาชารีบสลัดชื่อของใครบางคนออกจากหัว“อะ...ปะ เปล่า อาว่าเราเข้าไปหาพ่อกับแม่กันดีกว่า”เขายิ้มเจื่อน ๆ ให้หลาน ก่อนจะจูงมือกันเข้าไปหาสองสามีที่นั่งหวานกันอยู่ สีหน้าที่เคยยิ้มเย้าหัวร่อต่อกระซิกกับหลานชาย อย่างทุกครั้ง วันนี้เงียบหายไป ความเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เดินเข้ามา ทำให้ผู้เป็นพี่ชายสังเกตได้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป เพราะถือว่าหากอีกคนต้องการระบายหรือถามอะไรก็จะพูดออกมาเอง แม้แต่ตอนที่ตนเองบอกว่ากำลังมีน้อง ให้น้องหนึ่ง ผู้เป็นน้องแค่ยิ้มแสดงความยินดีแค่ระยะสั้นๆ ก่อนจะนั่งกินข้าวเงียบ ๆ เหมือนคนขบคิดบางอย่างอยู่ในใจ“ตาเล็ก ก็เหลือแต่แก... จะหาเมียมาให้แม่ดูได้หรือยัง”เสียงแหลมหัวโต๊ะเอ่ยถามกลางโต

กินอิ่มก็คาย ไฟปรารถนายังไม่มอด ความกำหนัดลุกโชนเมื่อท่าทีของอีกคน เหมือนไม่เต็มใจ แต่ความเหนือชั้นของชายสูงวัยกว่าจึงถูกงัดออกมาใช้ เขารู้ว่าแม่นกน้อย ใจแข็งได้ไม่เท่าไหร่และเป็นอย่างที่คาดหวัง เมื่อท่าทีขื่นๆกลายเป็นโอนอ่อนตามน้ำ ริมฝีปากหนากระตุกสูง... ขี้ผึ้งดี ๆ นี่เองชายสูงวัยรู้ทุกอย่างว่าหญิงสาวต้องการตีจาก แต่ข้อตกลงที่ยังรั้งเอาไว้ทำให้นกน้อยร่านรัก ปีกไม่แข็งพอจึงไม่กล้าบินหนีจากไปตอนนี้ เขารู้ว่าหล่อนยังไม่มั่นใจในตัวชายหนุ่มรุ่นเดียวกันจึงไม่กล้าผลีผลาม ทำอะไรจริงจังตอนนี้ และวันนี้ คนอย่างเสี่ยโสภณจะทำให้หญิงสาวคราวลูกหนีไปไหนไม่ได้อีกเลย!เสียงครางสะอื้นเบา ๆ พร้อมเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไปตามจังหวะ ไม่ผิดอย่างที่ชายสูงวัยคิดไว้ ร่างบอบบางช่างเร่าร้อนได้ใจ ไม่เสียเที่ยวที่พร่ำดึงกลับมา แม่นกน้อยไม่เคยทำให้ชายสูงวัยกว่าอย่างเขาต้องค้างคาเลยสักครั้ง อย่างครั้งนี้หล่อนยอมเขาทุกอย่าง แม้ต้องจัดการเจ้ามังกรที่กำลังชี้ชันด้วยปาก ก่อนจะค่อยไต่เรียวลิ้นสัมผัสไปตามหน้าท้อง และลากผ่านไปทั่วกายอวบใหญ่อย่างวาบหวามและเร่าร้อน ก่อนจะขยับกายขึ้นค่อมร่างหนาไว้อย่างช่ำชอง เสียดสีความอ

ยังคิดให้จำคนที่ได้รับความช่วยเหลือ สะบัดแขนเรียวเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย“ขอบใจ แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไร”น้ำเสียงห่างเหินห้วนสั้น ไม่มองหน้าตอบทำให้อาชารู้สึกเจ็บจี๊ดอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็พยายามไม่คิดมากกับการกระทำครั้งนี้ของหล่อน เขาเองก็เกินจะคาดคิดเช่นกันว่าจะได้เจอหล่อนที่นี่ในห้องนี้อีกครั้ง“ไม่เป็นอะไรได้ไง ผมเห็นคุณจะล้ม แล้วก็หน้าซีดเหมือนไก่ต้ม”น้ำเสียงห่วงใย จับจ้องใบหน้าสวยเรียบที่แต่งแต้มสีสันไว้บาง ๆ แต่งามสะดุดตาพร้อมกันนั้นริมฝีปากหนาสีชมพูอย่างผู้หญิง ยิ้มกว้างอย่างลืมตัว เลือดในกายสูบฉีดโดยเฉพาะตรงหัวใจด้านซ้าย ที่เต้นโครมครามจนน่ากลัว ว่าหัวใจของตนเองจะกระเด็นหลุดออกมาประจานเจ้าของ โดยลืมไปเสียสนิทว่าหล่อนแต่งงานมีครอบครัวแล้ว...“ผมไปตามบีมาให้ดีกว่า”“ไม่ต้อง! ฉันไม่เป็นอะไรทั้งนั้น ฉันปกติดีทุกอย่าง”ธาริณีเอ่ยบอกรีบลุกขึ้นยืนเพื่อให้อีกคนได้เห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ อย่างที่บอก“คุณนี่ ยังดื้อรั้นไม่เลิกเลยนะ” เขาต่อว่าตาขุ่นเขาดูออกว่าร่างกายของหล่อนยังสั่น อีกทั้งมือเรียวที่ยันขอบเก้าอี้ตัวนุ่มแน่น จนเห็นเส้นเลือดบวมปูด สั่นสะท้านเห็นได้ชัด แล้

กลับไปจุดเริ่มต้นธาริณีเอ่ยแขวะเพื่อนรักเบาๆ จิกตามองไปอีกคน เหมือนเตือนให้เพื่อนอย่าพูดอะไรมากเพราะในห้องไม่ได้มีเธอแค่เธอสองคน และมันก็ได้ผลเสียด้วยคนที่นั่งนิ่ง ๆ มันนิ่งเฉพาะภายนอกในใจตอนนี้หัวใจเขามันแทบเต้นออกมานอกเบ้าแล้วด้วยความตื่นเต้นกับคำว่าโสดและสดนี่แหละ“อยากกลับใช่มะ…” เพื่อนสาวถามซ้ำ ธาริณีพยักหน้ายืนยัน“ได้ในเมื่อเธอต้องการอยากกลับบ้านนัก ฉันขออย่างนึงก็แล้วกัน” เธอเอ่ยต่อรอง ธาริณีตาโตจ้องตอบเพื่อนรักเธอจะเล่นไม้ไหนอีกละ... ธาริณีหวั่นใจ“ว่ามา... แต่ขออย่างเดียว อย่าให้ฉันต้องนอนที่นี่เลย”แม้จะไม่แน่ใจว่า ธาริณีก็เอ่ยดัก ในสิ่งที่ได้เปลี่ยนใจไปแล้ว มนธิรายกยิ้ม เหลือบมองผู้ชายคนเดียวในห้อง สายตาจับจ้องแฟ้มในมือ เหมือนไม่สนใจคำสนทนา และนั้น จังหวะเพียง สายตาคมของอาชาเหลือบขึ้นมา ปะทะตรง ๆ กับสายตาพี่สะใภ้ หัวใจเต้นรัว ตาไม่ฝาด เขาเห็น คิ้วเรียวงามของพี่สะใภ้เลิกขึ้นเหมือนมีนัยอะไรสักอย่างให้ แล้วเธอเบนสายตากลับไปยังเพื่อนรักอีกครั้งเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น“รับปากแล้วนะ...”ไม่ได้แค่ถามเพียงอย่างเดียว นิ้วชี้ ชี้ไปยังปากบางเพื่อนสาว เพื่อย้ำคำแน่นอน ธาริณีพยัก