All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

บังเอิญหรือพรหมลิขิตเพราะมัวแต่รีบเร่งให้ทันลิฟต์ บวกกับสายตาที่ต่างคนต่างจ้องอยู่แต่หน้าจอมือถือ ทำให้ทั้งสองคนเดินชนกันเข้าอย่างจัง“อุ๊ย! / เฮ้ย!”เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นพร้อมกัน ร่างเล็กเสียหลักเซถลาไปกระแทกกับผนังลิฟต์จนศีรษะโขกเข้าอย่างจัง ความเจ็บแปลบทำเอาหน้าหวานบอกบุญไม่รับ เธอยกมือขึ้นลูบแขนและหน้าผากปูดๆ ของตัวเองปอยๆ ก่อนจะตวัดสายตาขุ่นเคืองมองคู่กรณีอย่างตำหนิ เธอเจ็บแต่ดูอีกคนไม่รู้สึกรู้สา...จนต้องกัดฟันกรอด จ้องหน้าอีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายรูปร่างดี เครื่องหน้าหล่อเหลาแต่งตัวดี ปากนั้นเป็นรูปกระจับยังกะผู้หญิง … เคยได้ยินคนเขาพูดกันมาว่า ถ้าผู้ชายริมฝีปากบางหรือเป็นรูปกระจับนี้ จะเป็นคนปากจัดสุด ๆ คือพูดแต่ละครั้งเจ็บถึงกระดองใจกันเลยทีเดียว คนนี้ล่ะ ปากร้ายหรือเปล่านะ! ขนาดชนผู้หญิง ยังยืนบื้ออยู่ได้แทนที่จะขอโทษสักคำ… ธาริณีคิดค้อนขอดอีกคนแล้วรีบปรับเว้นระยะการยื่น ขณะเดียวกันชายหนุ่มเองก็อึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะใช้นิ้วกดหมายเลขชั้นของลิฟต์ที่ต้องการ ธาริณีเมื่อเห็นว่ากดหมายเลขชั้นเดียวกันก็นิ่งเฉยเสีย

บังเอิญหรือตั้งใจ5 เดือนต่อมาธาริณี ธรเกียรติ วัย 24 ปี เธอมีชื่อเล่นว่าณี เป็นสาวสวยใบหน้าของเธอรูปเป็นไข่ดวงตากลมโตกอร์ปกับขนตาเป็นแพหนาและช้อนขึ้นทำให้เธอมีดวงตาที่สวยซึ้ง รูปร่างและผิวพรรณของเธอทำให้คนที่เห็นมักมองซ้ำทุกครั้งไป ปกติการแต่งตัวสวยๆเพื่อไปงานนั้นเธอไม่ชอบสักเท่าไหร่ แต่วันนี้จำเป็นต้องใส่ เพราะเป็นงานแต่งของเพื่อนรัก เธอจึงอยู่ในชุดเกาะอกสีครีมยาวกรอมเท้า แล้วรีบเร่งฝีเท้าเข้าโรงแรมเพื่อให้ทันเวลางาน ซึ่งโรงแรมนี้เธอเคยมาแล้วเมื่อหลายเดือนก่อนธาริณีจ้องมองหาป้ายบอกทาง แล้วก็เจอป้ายชื่อเจ้าภาพงานแต่ง จึงเดินตรงไปยังห้องที่ถูกประดับไว้ด้วยดอกไม้สีสันสดใสตลอดทางเดินเข้าไปในห้องที่ใช้สำหรับจัดงานเลี้ยง “มาช้ายังดีกว่าไม่มา ณี” เสียงพึมพำเอ่ยปลอบใจตัวเอง พร้อมกับสูดอากาศเข้าปอดเรียกความกล้า ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปภายในงาน ที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างใหญ่โตสมฐานะของเจ้าบ่าวนักธุรกิจใหญ่เมื่อเข้ามาในงาน สายตาตื่นเต้น จับตามองไปยังด้านหน้าเวที เพราะเจ้าสาวได้โทรนัดแนะเวลาที่แน่ชัดของการโยนดอกไม้ จึงไม่อยากพลาดในเมื่อเพื่อนขอมา ก็จัดไป โดยด้านหน้าเวทียังมีสาว ๆ หลายคน ก

พาหนี“อ้าว ณี มาอยู่นี่เอง ทำไมไม่เข้าไปทานอะไรสักหน่อยในงานล่ะ...มาแอบอยู่ในห้องพักนี่ทำไม”“ไม่หิวหรอกบี....” เสียงที่ตอบเบาโหวง“บีก็ตามหาณีตั้งนาน ไม่รู้หายไปไหน แล้วทำไมแอบมาอยู่นี่ล่ะ” เพื่อนสาวยังคงห่วงใย“บีมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวณีว่าจะลากลับก่อนเดี๋ยวจะดึก” เธอลุกขึ้นแต่ยังไม่กล้ามองสบตากับเพื่อนรักนัก“อ้าว...ตายจริงจะกลับแล้วหรือ...งั้นเดี๋ยวนะ....ขอถามคุณธาดาแป้บมีใครไปส่งได้มั่ง”“ไม่ต้องบี... เรามาได้ก็กลับได้” ธาริณีรีบแย้งเสียงรัวเร็ว“กลับด้วยชุดนี้น่ะนะ...อย่าเลยให้คนไปส่งดีที่สุด”เป็นจังหวะเดียวกับที่สองพี่น้องเดินเข้ามาสมทบในห้องนั้นพอดิบพอดี ธาดามองมาที่ธาริณี“อ่อ คุณณีอยู่นี่เอง บีเขาตามหาแทบแย่ครับ...ได้ทานอะไรรองท้องบ้างหรือยัง”“ต้องขอโทษด้วยค่ะคุณธาดา....ณีแค่อยากจะพักค่ะ”“เอ้อ...ธาดาคะ” แฟนสาวรีบเรียกขัดไว้พร้อมลุกเดินมาหา“อ้าวคุณเล็ก คางไปโดนอะไรมาค่ะถึงได้แปะปาสเตอร์”“อ๋อถูกคนสติไม่ค่อยดีเอาอะไรฟาดเอาน่ะหลบไม่ทัน” เขาพูดลอย ๆ ให้อีกฝ่ายที่นั่งอยู่ได้ยินด้วย“ใครกันสติไม่ดี...ที่งานเราก็เรียบร้อยดีนี่คะ” ว่าที่พี่สะใภ้นิ่วหน้า“อย่าสนใจเลยครับแผลนิดเดียวไก

บ้าก็ไปรักษา“อุ้ย! คุณจะทำอะไร”เขาไม่ตอบดึงเบลล์ออกมาแล้วเสียบเข้ากับล็อคของมันเรียบร้อยจึงผละกลับมานั่งในท่าเดิม“ขี้ตกใจจังนะ” เขาว่าเสียงนุ่ม “ขวัญนะ มีบ้างหรือเปล่า ชอบโวยวาย” เขาต่อว่าเสียงเข้ม ทั้งที่จริงรู้ตัวดีว่าตนเองทำอะไรลงไป“ขวัญ?” เธอเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ จะมาถามหาขวัญเอาอะไรตอนนี้ ก็มันหายไปตั้งแต่เจอนายแล้ว ตาบ้า!...ธาริณีก่นด่าผ่านสายตาออกไป“ใช่ ขวัญ มีกับเขาบ้างหรือเปล่าละ กรี๊ดกร๊าดโวยวาย แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมาละแม่คุณ”เขาขยับรถออกจากที่จอด พร้อมเสียงดัง กริก! เขากดล็อคประตูและกระจกเรียบร้อย หล่อนหมดสิทธิ์ที่จะลงจากรถแล้วตอนนี้ เพียงแต่เอ่ยปากบอกเขาเบา ๆ ว่าบ้านหล่อนอยู่ตรงไหน เขาไม่เอ่ยอะไรนอกจากครางในลำคอ ขยับสูทตัวแพงเพื่อรับลมเย็นจากแอร์ เขาถอดสูทออกแล้วโยนแหมะมาที่ตักของหญิงสาวทันทีเล่นเอาธาริณีที่หันมองข้างนอกตกใจที่มีอะไรหล่นมาที่ตัก“อะ อุ้ย... นี่มันอะไรของคุณ”“ช่วยถือให้ไง....เผื่อคุณหนาวก็ใช้คลุมไหล่เปลือย ๆ นั้นได้” เขาว่าเสียงปกติตาคมแฝงไปด้วยความขี้เล่น หลิ่วตามอง แต่เขาไม่ใส่ใจกับอาการผะอืดผะอมของหล่อน กลับตอบไปหน้าตาเฉย “ฝากหน่อย”“ฉั

ร้ายมาร้ายกลับ“ไม่จอดใช่ไหม...ฉันโดดลงก็ได้”“เอ้า กระโดดเลยผมเพิ่มความเร็วให้แล้ว กะว่ากระโดดลงไปแล้ว ศพไม่สวยแน่นอน...อะ กระโดดสิ” สีหน้าและน้ำเสียงหน้าระรื่นเอ่ยยุยง แต่คนที่ถูกแนะนำ นั่งหน้าตึงค้อนตาโตส่งให้ แค่จะเปิดประตูรถหล่อนก็ยังทำไม่ได้“คนบ้า!...” เสียงแหลมตวาด“อย่าท้าฉันนะ ฉันไม่ยอมไปไหนกับคนไม่รู้จักแน่” ว่าแล้วก็แอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ ส่งสายตาอาฆาตไปให้อีกครั้งโดยอีกฝ่ายไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น เสียงขยับของขอบประตูด้านข้างก็ดังขึ้น“จะบ้าหรือไง”อาชาใจหายวาบกับความกล้าของหล่อน แต่ก็ได้แค่เสียงเปิดเพราะเขาล๊อกทางด้านคนขับไว้ตั้งแต่ก้าวเข้าไปนั่งในรถสปอร์ตคูเป้คันหรูของตัวเองแล้ว เขาจึงแค่ต่อว่าออกไปอย่างอดไม่ได้“ว่าใคร” ธาริณีสะดุ้งวาบ พร้อมถามอย่างหงุดหงิดกลบความรู้สึกและเสียงหัวใจที่เต้นแรงกับการกระทำของตัวเอง วินาทีนี้ การเต้นของหัวใจยังไม่กลับสู่ภาวะปกติ แม้จะรู้สึกโล่งที่เขาไม่ปล่อยให้เธอเปิดประตูออกไปได้ ก้มหน้าคิดทบทวนกับความกล้าบ้าบิ่นของตัวเองแล้วอดใจหายไม่ได้ เธอทำไปได้ยังไง“ว่าคุณ... แล้วเป็นไง ฉี่ราดใส่รถผมหรือยังล่ะ” คนหน้าตาดีเอ่ยถามหน้าตา