All Chapters of โซ่รัก หัวใจเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

เคยถามใจกันบ้างไหมธาริณีรู้สึกมึนตื๊บ สาบานตั้งแต่เจอผู้คนมามากมายหลายรูปแบบ เธอยอมรับว่าผู้ชายตรงหน้า หน้าด้านและทำให้เธอหัวหมุนเหมือนลูกข่างได้จริง ๆ“ก็ต้องการทำตามที่คุณบอกนั้นแหละ คุณว่าผมเถื่อน ผมก็จะเถื่อนให้สมใจ คุณค่าของคุณมันอยู่ที่ตัวคุณทำ!” ใบหน้าหล่อเหลา ก้มเข้ามาใกล้ ร่างบางไม่ได้ถอยหนีเหมือนครั้งก่อน ๆ ครานี้หล่อนยืนปักหลักนิ่งอย่างเอาเรื่อง“ฉันทำตัวดีมาโดยตลอด และหากคุณ อยากเถื่อนหรือถ่อยกับใคร ก็เชิญคุณตามสบาย แต่ไม่ใช่ฉัน” เธอกล่าวดัก พร้อมสะบัดหน้าหนี“หึ เพราะอย่างนี้สิ ผมถึงอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง... กับคุณ”“พิสูจน์บ้าอะไรของคุณ”ตาคมดั่งเหล็กกล้า จ้องตอบอย่างท้าทาย ยิ่งหล่อนปฏิเสธเขามากเท่าไหร มันยิ่งให้อยากลองมากเท่านั้นคำพูดและการกระทำ มันเรียกเลือดลมของหญิงสาวให้วิ่งซ่านไปทั่งทั้งร่างจนเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้ ธาริณีบอกตัวเองว่าให้อยู่ห่างจากเขาเอาไว้นั่นล่ะคือดีที่สุด“จะไปไหน!” มือหนาคว้าเอวบางทันที“ว้าย...” คนคิดเดินหนีเสียท่าตามแรงดึง จนทำให้ร่างบางกระแทกเข้ากับร่างหนากำยำของเขาเข้าพอดี อ้อมแขนของชายหนุ่มยิ่งกรุชับพยุงร่างของเจ้า

ทำใจไว้ให้ชินเสียงรบกวนจากภายนอกทำให้คนที่นอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่มขยับตัวอย่างเกียจคร้าน มือเรียวยกขึ้นขยี้ตาตัวเองเพื่อผ่อนคลายความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนจะสลัดผ้าห่มออกจากตัวและลุกขึ้นเพื่อจัดการกับตัวเองรับเช้าวันใหม่“ตื่นแล้วหรือคะ” เสียงหวานแหลมที่พยายามดัดคำพูดเหน่อ ๆ ให้อีกฝ่ายเข้าใจเอ่ยถาม แล้วเดินออกมาอีกมุ่มหนึ่งของตัวบ้านในขณะที่ หญิงสาวพยักหน้ายิ้มบาง ๆ ส่งไปเพื่อผูกมิตร ก่อนจะมองไปยังอีกห้องที่ประตูยังปิดสนิทอยู่ แววเมื่อเห็นหญิงสาวมองไปยังห้องนายตนเองก็ยิ้ม เพราะคงจะเดาว่าอีกคนคงคิดว่าอีกคนตื่นหรือยังหรือยังอยู่ในห้องหรือเปล่า“คุณเล็กไปออฟฟิตแล้วค่ะ สั่งไว้ว่าหากคุณณีตื่น ให้ทานอาหารเช้าไปก่อนได้เลย” เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยบอกไม่ผิดเพี้ยน อีกคนพยักเป็นการตอบรับอีกเช่นเคย“แววตอนนี้ฉันยังไม่หิว แววว่าง เอ่อ...” น้ำเสียงอ้ำอึ้ง ไม่กล้าบอกหญิงสาวที่ดูอายุจะแก่กว่าเธอไม่กี่ปี“บอกมาเถอะค่ะ แววว่างเสมอสำหรับเจ้านาย” คนตรงเอ่ยบอกตาใส“เอ่อ...คือที่นี่มี รถ...” ธาริณีลังเลนิดหนึ่งมองซ้ายแลขวาเมื่อเห็นว่า ไม่มีใครอื่น ใบหน้าอีกคนก็รอฟังอย่างใจจดใจจ่อเกือบทำธาริณีหลุดข

อารมณ์คนเถื่อน...นี่หล่อนกำลังทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว คิดได้มันก็สายไปแล้วเธอรับรู้ถึงความกระด้างของการกระทำที่เขามอบให้ มันไม่อ่อนนุ่มวาบหวานเหมือนครั้งก่อน“ไม่นะ...” เสียงแหลมร้องห้าม เมื่อคนเถื่อนผลักดันบทลงทัณฑ์ที่เร่าร้อน ผสมความอ่อนหวานคละเคล้าลงไป เสมือนต้องการร่ายมนต์ ให้สาวในอ้อมกอดได้คล้อยตาม ไปกับรสสวาท ที่เริ่มลุกโชน ไปด้วยความต้องการในตัวเขาสิ่งที่หล่อนกำลังกลัวที่สุดก็คือการทรยศของร่างกายหล่อนเองเมื่อมีช่องว่างให้เธอได้เป็นอิสระ แต่คนที่กำลังซุกหน้าสูดดมความหอมจากซอกคอขาวไม่สนใจฟัง พร้อมกับคำรามออกมาเป็นคำพูดเชิงตำหนิ ให้หล่อนหยุดพูดซะ! โดยที่ฝ่ามือหนา ลากผ่านแผ่นหลัง ไปยังก้นงอนงาม สัมผัสที่พ้นผ่านเนื้อผ้าบางเบา เรียกเลือดลมในกายของสาวสวยแล่นพล่าน ขาเรียวยาวสั่นรัวตอบรับสัมผัส โดยแข้งขาเริ่มรับน้ำหนักของตนเองไม่ได้อีกต่อไป หากไม่ติดอยู่ที่ชายหนุ่มโอบรั้งไว้ เธอคงแสดงอาการอ่อนไหวให้อีกคนได้เห็น ว่าตอนนี้เธอแพ้ต่อรสสัมผัสของเขาไปเต็มๆแม้พยายามขืนตัวเองเอาไว้ แต่คนที่มีประสบการณ์กว่า รู้ดีว่าหล่อนเพลี่ยงพล้ำหมดท่าต่อเขา จึงตัดสินใจยกร่าง

ใครที่รักของคุณ! “ไม่ ที่รัก อย่าซนซิ” เขาเอ่ยห้ามเสียงพล่า ก่อนจะขยับขับเคลื่อนตัวตนเข้าออกอย่างเนิบช้าคราวนี้เขาขยับ คนใต้ร่างสะดุ้งด้วยความปวดร้าว แต่ครั้นพอนานไปความปวดแปลบ ก็คลายลงกลายเป็นความแปลกใหม่ ที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมันมาก่อน จนกักเก็บเสียงสะอึกสะอื้น หากแต่สะอื้นด้วยความกระสันเสียวไว้ไม่อยู่ เมื่อชายหนุ่มกระแทกเข้าไปสุดตัวตน‘ลมพิศวาส พาพัด ให้การตอบสนองไปในทิศทางเดียวกัน’เมื่อรับรู้ว่าหล่อนเริ่มไปทางเดียวกับตนเองอีกครั้ง อาชาจึงคุมเกมกระแทกตัวตนเข้าไปสุดรัก ดึงเข้าออกช้า ๆ แล้วส่งกลับเข้าไปใหม่ซ้ำ ๆเหมือนกระบอกสูบเครื่องยนต์ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างดีเมื่อความต้องการสูงระดับขึ้น มือหนาจับยกสะโพกงอนงามยกสูง ทำให้แผ่นหลังบอบบางลอยขึ้นเนื้อพื้นเบาะนุ่ม เมื่อได้จังหวะที่เขาถนัดดี มือหนาขย้ำบั้นท้ายเต็งตึง เขา ก้มลงกัดหน้าท้องเบาๆ เป็นรอยฟันซี่เล็ก ๆให้เห็นธาริณีสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทำให้หล่อนหมดอารมณ์ร่วมกับอีกคนได้ กายหนาอย่างอาชาชั้นดี ขยับเริ่มต้นกระแทกเข้าไปตามบทบาทผู้นำ หยั่งลึกไม่มีช่องแคบ เนื้อชิดเนื้อเกิดเป็นเสียงกระทบดังประสานกลายเป็นคลื่นสวาทที่ต่างคนต่างต้องกา

เห็นใจไม่ลงมือหนายื่นมาหมายจะดึงร่างบางที่นอนนิ่งอยู่ ให้ลุกขึ้น แต่แค่มือสัมผัสผิว เขาก็ดึงกลับอย่างตกใจ เมื่อรับรู้ถึงความร้อนในกายของหญิงสาวที่ส่งผ่าน “ณี” เสียงแผ่วเบาเอ่ยเรียกเสื้อสูทราคาแพงถูกถอดออก แล้วพาดไว้บนพนักเก้าอี้ หน้ากระจก ก่อนจะถลกแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างลวก ๆ และกวาดสายตาเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง กระนั้นก็ไม่เห็นมีสิ่งที่ตนเองต้องการ เขาจึงเดินออกจากห้องและกลับเข้ามาใหม่ เมื่อได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ กะละมังใบเล็กและผ้าขนหนู!“ณี ผม... ผม เอ่อ อย่าโกรธผมเลยนะ” เขารู้สึกผิด แต่ไม่กล้ากล่าวคำว่า ขอโทษ ประหนึ่งความถือตัวค้ำคอ“อย่ามายุ่งกับฉัน!” เสียงตอบอู้อี้ทั้งที่ไม่มีแรงจะพูด“แต่คุณกำลังไม่สบายนะ” เขาตอบกลับเสียงอ่อน นัยน์ตาลุแก่โทษ“แล้วเป็นเพราะใครล่ะ” เสียงแหบแห้งอย่างคนป่วยตะคอกถาม อาชาจึงวางสิ่งที่ตั้งใจทำไว้แค่นั้น“กินข้าวกินยาก่อนนะ” เขาตื้อ“ไม่ต้องมาทำดี ออกไปจากห้องเลยนะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคนป่าเถื่อน!” “เฮ้อ...” เขาก้มย่อตัวลงนั่งบนขอบเตียงนุ่ม“กินก่อน แล้วค่อยเอาแรงมาทะเลาะกับผม เพราะผมยังรอฟังอยู่และผมไม่คิดจะเอาชนะคุณตอนนี้”แม้จะเป็นห่วงอาการของหล