Semua Bab แอบรัก: Bab 41 - Bab 50

“เรื่องเฮียเหรอครับ?”เฮียทั่นเอ่ยถามฉันตามด้วยเขาที่นั่งลงข้างๆฉัน ฉันก็หันไปมองเขาซึ่งเขาเองก็มองฉันอยู่ก่อนแล้ว เราสองคนผสานสายตากันอย่างเนิ่นนาน เหมือนทุกๆสิ่งทุกๆอย่างรอบๆตัวของเราสองคนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ“เรื่องที่เราสองคนมีความสัมพันธ์มากเกินว่าที่พี่น้องเขาทำกันใช่ไหมครับ?”เป็นฉันเองที่ละสายตาออกมาจากเขาและเขาก็ถามฉันด้วยนำ้เสียงที่รู้สึกผิด เฮียทั่นคว้ามือของฉันเข้าไปจับและกุมไว้อย่างแน่นอุ้งมือที่อบอุ่นของเฮียทั่น ช่างอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นจนฉันไม่อยากให้เขาไปรักใครอื่นที่ไม่ใช่ฉัน ไม่อยากให้เขาทำแบบนี้กับใครนอกจากฉันคนเดียว ไม่อยากให้เขาไปบอกรักใคร ไม่อยากให้เขาไปมีอะไรกับใคร“แล้วมันผิดไหมคะ?”ฉันถามเฮียทั่นไปอย่างคนที่กำลังจะหมดแรง เขาก็มองฉันและยิ้มบางๆให้ฉันพลางยื่นมืออีกข้างของเขามากอบกุมแก้มนวลของฉันอย่างอ่อนโยน แววตาที่แวววาวของเฮียทั่นมันกำลังสะท้อนหน้าของฉันที่อยู่ในนั้น“ผิดครับ ผิดมากถ้าคนอื่นรู้ก็คงจะไม่ดี และถ้าคุณพ่อคุณแม่รู้เข้าพวกท่านคงจะเสียใจ เฮียอยากจะขอโทษเจ้านางที่เฮียอดใจไม่ไหวถ้าเฮียอดใจไหวเรื่องนั้นก็คงไม่เกิดขึ้น”เฮียทั่นรัวคำมาเป็นชุด นั้นสิเนอะสิ่งที่

“อื้อออเสียวคะเฮียทั่นขาอ๊า”ร่างบางครางกระเส่าเมื่อเธอปาดนิ้วเรียวของเธอขึ้นลงไปกับร่องเสียวของเธอตามจังหวะเพลง เธอแอ่นความเป็นสาวสํิกับนิ้วเรียวของเธอจนผมเห็นว่าเริ่มมีนำ้สีใสไหลออกมาตามท่อนขาของเธอแล้ว ผมก็หยิบบุหรี่อีกมวนหนึ่งขึ้นมาจุดสูบเพราะผมดูดเสร็จไปมวนหนึ่งแล้วไง พรึบ“อ่ะว๊าย!”ร่างบางร้องอย่างตกใจเมื่อมีบุคคลที่สามเข้ามาในเต็นท์นอนของผม “เหี้ยไรว่ะเนี่ย!”ไอ้เอ็กซ์ร้องอย่างตกใจมันมองผมสลับกับผู้หญิงคนนั้นเพื่อต้องการคำตอบ“เฮียเอ็กซ์!!”ผู้หญิงคนนั้นร้องขึ้นอย่างตกใจรีบยกมือทั้งสองข้างของเธอไปปกปิดของสงวนของเธอ “กูยกให้ กูยังไม่ได้จิ้ม”ผมลุกขึ้นยืนและเดินไปกระซิบที่ข้างหูได้เอ็กซ์ซึ่งมันก็มองไปยังผู้หญิงคนนั้นอย่างพึงพอใจ“ขอบใจเว้ยเพื่อน”“ไถ่โทษที่กูเขวี้ยงกระป๋องใส่หัวมึง”ผมบอกไอ้เอ็กซ์ไปและเดินออกมาจากเต้นท์นอนของผม ก่อนจะมาผมยังใจดีรูดซิปปิดให้มันด้วยนะครับ ให้หญิงไม่พอยังปิดประตูให้อีก ผมนี่ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆว่าไหม?“ไปไหนว่ะไอ้ทั่น!”เสียงของไอ้แมนร้องเรียกผม ผมจึงเปลี่ยนทิศทางที่จะเดินไปยังเต้นท์นอนของดังกับซันเดินเข้าไปหาไอ้แมนแทน“ทำไมมึงยังไม่นอน?”ผมทิ้งตัวล

“จับฉลากเหรอคะ?”“อืมครับใช่”เฮียทั่นตอบฉันแล้วเขาก็หันไปให้ความสนใจกับข้าวในจานต่อ ข้าวของเฮียทั่นเป็นข้าวผัดกระเพาหมูเผ็ดๆพร้อมไข่ดาวหนึ่งฟอง เฮียทั่นไม่ชอบกินเผ็ดเขาไม่กินเลยตั้งหากล่ะแต่เขาไม่มีสิทธิ์เลือกเพราะข้าวมันเหลือแค่สองถาดของฉันหนึ่งถาดกับของเฮียทั่นอีกแค่หนึ่งถาดเท่านั้น ฉันไม่ชอบกินผัดกระเพาเฮียทั่นรู้เขาเลยยกถาดข้าวผัดไข่ให้ฉันแทนพรึบ“เจ้านางอยากกินข้าวผัดกระเพาแลกกันนะคะ^_^”ฉันที่แย่งถาดข้าวของเฮียทั่นมาจากมือของเขาอย่างไวพูดขึ้นพลางยัดเยียดข้าวของฉันใส่มือเฮียทั่น เขาก็มองฉันอย่างงงๆแต่เขาก็ยิ้มและพยักหน้ารับให้ฉันแค่นั้น“เลิกยุ่งกับพ่อฉันซะ!!”เสียงดุดันของผู้ชายดังขึ้นมาจากทิศทางในป่าลึกทำให้ฉันกับเฮียทั่นที่กำลังกินข้าวอยู่ต้องหันไปมองตามเสียงนั้น“เสียงเฮียเอ็กซ์?”ฉันพูดขึ้นพลางหันมามองหน้าเฮียทั่น เขาก็พยักหน้าเป็นคำตอบว่าใช่“หึ!ทำไมต้องเลิกคะ ป๋าน่ะตังค์หนักให้เงินฟางข้าวเดือนละตั้งหลายแสน”“เสียงฟางข้าว?”เฮียทั่นหันมามองหน้าฉันพลางเอ่ยถามฉันขึ้น ฉันก็พยักหน้ากลับไปเป็นคำตอบให้เขาว่าใช่“โอ้ย!”เสียงของฟางข้าวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด“แล้วที่ฉันเอาเธอล่ะ ฉันก

“นี่ก็ใกล้เวลานัดของได้เอ็กซ์แล้ว และเราก็เดินมาดูที่ที่ไอ้สนบอกไว้แล้วแต่ก็ไม่พบฟางข้าวเฮียว่าคงมีใครมาเจอเธอและนำพาเธอออกไปแล้วก็ได้ครับ”เฮียทั่นพูดอย่างมีเหตุผล ใช่บางทีคงจะมีใครมาเจอฟางข้าวแล้วก็ได้ แต่ฉันก็เป็นห่วงมันอยู่ดี มันไม่ใช่ผู้หญิงสายสตรองแบบฉันถึงภายนอกมันจะแรงแต่มันนะโคตรอ่อนแอเลย“เรากลับกันเถอะ”เฮียทั่นเดินเข้ามารับขวดนำ้ไปจากฉันและเอื้อมมือมาจับมือฉันพลางคลี่ยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มของเฮียช่วยเยียวยาจิตใจของฉันได้ดีเลยล่ะ“ค่ะ”ฉันตอบเฮียทั่นไปและมองไปรอบๆอีกครั้งและยอมจำใจเดินตามเฮียทั่นออกไปทางเดิมเพื่อกลับไปยังเต้นท์นอนของพวกเรา เราใช้ระยะเวลาเดินทางกลับประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงจุดนัดหมายของพวกเรา โดยคนแรกที่ฉันเห็นคือเฮียเอ็กซ์กำลังยืนอยู่ลนแท่นไม้ขนาดใหญ่รอยยิ้มชั่วร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าของเขานั้นทำให้เริ่มสอดส่องสายตามองไปรอบๆก็พบรุ่นน้องที่เป็นคู่ๆยืนพูดคุยกันอยู่ โดยที่แต่ละคนมีสีหน้าที่เคร่งเครียดและเสียดาย“ไม่เป็นไรครับ เฮียจะเป็นคนไปตามหาฟางข้าวให้เจ้านางเอง”เฮียทั่นที่มองเกมส์ของเฮียเอ็กซ์ออกก็หันมาบอกฉันด้วยสีหน้าเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย“เดี๋ยวคะเฮีย!”ฉันคว้าข้อมือ

“ไปสิลูกพาน้องไปคุยกันเลยนะ!”คุณหญิงสถาพรจับมือแหวนๆให้ลุกขึ้นและพาเธอเดินมาส่งมือเธอให้ผม ผมก็ยิ้มให้คุณหญิงสถาพรและก้มหัวให้ท่าน“เชิญครับน้องแหวนๆ^_^”“ค่ะ”เธอตอบผมอย่างสะบัดๆและเธอก็เดินนำหน้าผมไป ผมจึงหันไปก้มหัวให้ผู้ใหญ่ทั้งสามที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กันอยู่และรีบวิ่งตามแผ่นหลังของแหวนๆไป“รอเฮียด้วยสิครับน้องแหวนๆ”ผมแกล้งตะโกนให้คนตัวเล็กที่เดินกระทืบเท้าอย่างไม่สนใจผม เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่ฉลาดหรอกครับ เธอรู้ว่าเธอจะทำให้เสืออย่างผมหยุดที่เธอได้ยังไง “ทำไมต้องรอคะ?”เธอหันมาถามผม แต่ฝีเท้าของเธอยังไม่ได้หยุดเดิน“ก็น้องแหวนๆเอาใจเฮียไป เฮียวิ่งตามใจตัวเองไม่ทันไงครับ”“แหวะ!จะอ้วก!”แหวนๆหันมาทำท่าอ้วกใส่ผมแต่ใบหน้าของเธอผุดรอยยิ้มกว้างๆขึ้นมานั้นทำให้ผมมั่นใจว่าเธอเองก็ชอบผมเหมือนกัน แต่มันขึ้นอยู่ที่ผม ว่าผมจะรักและชอบเธอได้หรือเปล่า การรักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยนะครับ และการเลิกรักใครสักคนมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเหมือนกัน.....อีกฝั่งหนึ่งของร้าน12:50น.เจ้านาง พรรณนิชา...“พูดอะไรของคุณอ่ะ!”ผู้หญิงร่างบางหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังเดินหนีเฮียทั่นโดยที่มีผู้ชายร่างสูงสง่าเดิน