Alle Kapitel von แอบรัก: Kapitel 61 – Kapitel 70

ปื้นนนนนนนเสียงเหยียบคันเร่งของรถทั้งสองคันดังสนั่นหวั่นไหวเพื่อเป็นการบอกว่าพวกเขาทั้งคู่พร้อม ฉันเริ่มนั่งไม่ติดชะเง้อคอมองไปที่รถยนต์คันสีดำของเฮียไททัน ฉันกลัวพวกมันเล่นสกปรกจริงๆ“คุ้มครองเฮียทั่นด้วยนะคะ”ฉันยกมือขึ้นมากุมไว้ที่หน้าอกพลางนึกขอพรในใจให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยคุ้มครองเฮียไททันด้วยปัง!!!ปื้นนนนนนนนนปื้นนนนนนนนนนทันทีที่เสียงปืนถูกยิงขึ้นฟ้าก็เป็นสัญญาณการบ่งบอกถึงเกมส์สุดเมามันและเร้าร้อน ล้อทั้งสี่ของรถยนต์หรูราคาเหยียบล้านทั้งสองคันต่างพากันออกไปจากจุดปล่อยตัวมุ่งหน้าไปยังโค้งแรกของเส้นทางการแข่งขัน ฝีมือของทั้งสองคนสูสีกันผลัดกันขึ้นนำหน้ากันและกัน “มันเก่งขนาดนี้ได้ยังไง?”ฉันเริ่มรนรานสายตาจับจ้องรถยนต์รุ่นใหม่ทั้งสองคันอย่างไม่วางตาฝีมือของไอ้ต้องพบดีขึ้นจากแต่ก่อนมากมายจนน่าเหลือเชื่อ เสียงเชียร์กรีดร้องของคนที่อยู่บนอัฒจันทร์ก็ต่างส่งเสียงเชียร์กันอย่างเมามันซึ่งผิดกับฉันที่เริ่มใจคอไม่ดี ถ้าวันนี้เฮียทั่นแพ้จะเป็นยังไง?แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ฉันห่วง “เกิดอะไรขึ้น!”ฉันพูดอย่างตกใจที่เห็นว่ารถของเฮียทั่นเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆจนน่าสงสัยและตกใจแต่ถ้าคนไม่เ

โรงพยาบาล JS02:30น.เจ้านาง พรรณนิชา.....“มีอะไรครับอาจารย์หมอ?”พ่อแทนที่เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องผ่าตัดเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรนใจเมื่อคุณหมอที่ทำการผ่าตัดเฮียทั่นเปิดประตูออกมาก่อนเวลา“เนื่องจากคุณไททันเสียเลือดมากเลยทำให้เลือดในร่างกายไม่เพียงพอและเราต้องรีบให้เลือดคุณไททันโดยด่วยไม่อย่างงั้นร่างกายของคุณไททันจะไม่ไหว และที่โรงพยาบาลของเราเลือดกรุ๊ปนี้ก็ขาดด้วยเหมือนกันครับ”คุณหมอพูดด้วยนำ้เสียงเป็นกังวล ฉันจึงยกมือขึ้นมาปาดคราบนำ้ตาและมองไปที่พ่อแทนอย่างไวโดยมีคุณแม่หญิงของฉันทำสีหน้าสงสัยว่าฉันกำลังจะทำอะไร“เฮียทั่นเป็นลูกของคุณพ่อ เลือดใช้ด้วยกันไม่ได้เหรอคะ?”ฉันเอ่ยถามไปทำให้ทุกคนต่างพากันมองหน้ากันและทำสีหน้าอึดอัดใจ เป็นคุณแม่หญิงที่ยื่นแขนขึ้นมาโอบไหล่ฉันและทำสีหน้าที่อึดอัดออกมาจนเห็นได้ชัด ฉันก็มองหน้าท่านด้วยความงงงวย นึกไปถึงคำพูดครั้งสุดท้ายที่เฮียทั่น“เฮียไททันไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของหนู?ไม่ใช่ลูกพ่อแทนอย่างที่หนูรู้?”ฉันพูดกับคุณแม่หญิงด้วยนำ้เสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ท่านก็มีสีหน้าที่เป็นกังวลแต่ท่านก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้ฉัน“ทำไมคุณแม่กับคุณพ่อเพิ่งจะมาบอกตอนนี้ค่ะ!”ฉั

“อย่าคิดมากสิจ๊ะ ตอนนี้หนูไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ แม่ของได้ไหมขอให้หนูอยู่ที่นี้กับแม่จนกว่าจะคลอดลูกได้ไหมจ๊ะ แม่เป็นห่วงหนูเหลือเกิน”แม่หญิงของฉันพูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจังและเป็นเชิงขอร้องไปในตัว ฉันเองที่เป็นลูกที่แย่ไม่เคยเชื่อฟังคุณแม่และคุณพ่อ ทำให้พวกท่านต้องคิดมากเรื่องของฉัน“ก็ได้ค่ะ เจ้านางจะไม่ไปไหนเจ้านางจะรอ รอวันที่เฮียทั่นกลับมาหาเจ้านางกับลูก”“จ๊ะ ไททันต้องกลับมาหาลูกของแม่แน่นอนจ๊ะ”แม่หญิงพูดพร้อมกับคว้าร่างของฉันเข้าไปกอดเราสองคนแม่ลูกกอดกันไปร้องไห้กันไป ส่วนพ่อแทนแอบตามไปดูเฮียทั่น เพราะท่านเองเลี้ยงเฮียทั่นมาตั้งแต่เล็กๆท่านรักเฮียทั่นเหมือนลูกแท้ๆของท่านเอง “หนูต้องเข้มแข็งไว้นะจ๊ะ ช่วงนี้พักผ่อนเยอะๆและเราจะอยู่ที่นี้ไปจนกว่าหนูจะคลอดลูกนะจ๊ะ^_^”“ค่ะแม่^_^”ฉันตอบแม่ไปและค่อยๆเอนตัวลงนอนบนที่นอนโดยมีแม่หญิงนั่งลูบศีรษะของฉันอยู่ข้างๆ ตอนนี้แม่หญิงพาฉันมาอยู่ที่บ้านส่วนตัวของพ่อแทนที่จังหวัดเชียงใหม่ที่นี้ร่มรื่นสงบเหมือนกับการพักผ่อนเป็นอย่างดี ฉันเอื้อมมือไปลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างเบาๆและอมยิ้มขึ้นมา“เมื่อไหร่คุณพ่อจะกลับคะคุณแม่?”ฉันเอ่ยถามคุณแม่ไปแต่ดวงตา

“หิวข้าวไหมครับลูก?”ฉันมองกระจกหลังพลางเอ่ยถามเท็กซัสไป ตอนนี้เท็กซัสกำลังเล่นโมเดลรถสปอร์ตอยู่โดยแววตาเป็นประกาย เขาชื่นชอบรถแข่งมาตั้งแต่ๆครั้งแรกที่เขารู้เรื่องแล้ว โดยไปหยิบรถโมเดลของสะสมของเฮียทั่นมาเล่น ของๆที่เฮียทั่นรักฉันก็เอามาไว้ที่เชียงใหม่ด้วยเหมือนกัน ถึงวันนี้จะไม่มีเขาอยู่ข้างกายฉัน แต่เขาจะคงอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไป ตอนนี้ฉันก็ทำงานบริหารงานของพ่อแทนที่สาขาของเชียงใหม่ทุกที่ งานก็เยอะจนไม่มีเวลาอยู่กับลูก และมีอยู่วันหนึ่งฉันพาลูกไปดูโรงเรียนเพื่อจะทำให้เขาคุ้นชินแต่กลับกลายเป็นว่าเท็กซัสงอแงติดใจโรงเรียนจนต้องพาไปส่งโรงเรียนทุกวันแบบนี้ไงล่ะ “ไม่หิวครับ^\^”เท็กซัสตอบฉันกลับมาเป็นจังหวะที่ฉันเลี้ยวรถเข้ามาจอดที่บ้านหลังใหญ่ที่บริเวณบ้านเป็นสวนร่มเย็นน่าอยู่“มาครับถึงแล้ว^_^”ฉันเอ่ยบอกเท็กซัสไปเขาก็ยิ้มให้ฉันและเริ่มขยับตัวไปมาเพื่อจะออกจากเบาะนั่งเด็ก“เดี๋ยวมี้ทำให้ครับลูก^_^”ฉันเอ่ยบอกเท็กซัสและรีบวิ่งลงไปจากรถแต่ก็ไม่ทันเพราะเฮียเอ็กซ์เดินเข้ามาปลดเข็มขัดล็อคของเด็กออกไปอย่างไว“ลุงเอ็กซ์^_^”เท็กซัสเอ่ยเรียกเฮียเอ็กซ์ด้วยความดีใจรีบคว้ามือน้อยๆของเขาโอบกอดเฮีย

“อย่าาาาาา”เธอร้องเสียงหลงเมื่อชายคนนั้นกำลังกดปลายแหลมของมีดลงไปที่คอขาวของเด็กน้อยผมไม่รอลั่นไกปืนพกอย่างไวปัง“เอือกก!”“เท็กซัส!!”เธอร้องเรียกลูกของเธอเสียงดังพร้อมกับถลาร่างของเธอเข้าไปรับร่างลูกชายของเธอที่กำลังจะตกลงสู่พื้นอย่างไวตามสัญชาตญาณของผู้เป็นแม่พรึบ“มามี้!!!”“เท็กซัส!”ทั้งสองแม่ลูกต่างพากันกอดกันและร้องไห้ออกมาอย่างหนักพรึบ“เป็นอะไรคะ?”เธอคนนั้นหันมาเอ่ยถามผมด้วยความเป็นห่วงที่ตอนนี้ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นดินอย่างคนหมดแรง ผมฆ่าคนอีกแล้ว คนบริสุทธิ์ต้องตายเพราะผมมากี่คนแล้ว“ผมไม่ได้ตั้งใจ”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองเธอด้วยแววตาสั่นไหวและนำ้เสียงที่สั่นเครือ เธอก็มองมาที่ผมพลางขมวดคิ้วงุนงงและเธอก็ค่อยๆอุ้มลูกของเธอมาตรงหน้าผม“คุณไม่ผิดเลยนะคะ คุณจำเป็นต้องทำเพราะช่วยฉันกับลูกอย่าคิดมากสิคะ^_^”เธอยื่นมือมาจับมือผมพลางออกแรงบีบเบาๆและพูดให้กำลังใจผม“เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่าครับ?”ผมเอ่ยถามเธอไปในขณะที่เธอยื่นผ้าเช็ดหน้าของเธอมาซับเหงื่อบนใบหน้าให้ผมด้วยความไม่รังเกียจ เธอเป็นคนเดียวที่ไม่กลัวหรือเกลียดผม เพราะทุกทีที่ผมไปพอทุกคนรู้ว่าผมเป็นมาเฟียพวกเขาก็จะทำสีหน้าหวาดกล