All Chapters of PAG-ANGKIN NG BILYONARYO: Ang Lihim Na Anak: Chapter 21 - Chapter 30

JACE POV Mabibigat ang mga hakbang na sumunod sila sa amin patungo sa dining room. Ang marangyang mesa na inihanda ni Manang Celia ay napapaligiran ng mga mamahaling kristal na baso at mga pilak na kubyertos, pero ang hangin sa loob ng silid ay parang sementong unt-unting tumitigas. Naupo ako sa dulo ng mesa bilang pinuno ng bahay, at pinaupo ko si Iris sa aking kanang bahagi. Katapat niya si Mom, habang si Dad naman ay nasa kabilang dulo, at si Chloe ay nakaupo sa tabi ni Mom. Nagsimulang magsilbi ang mga katulong ng unang putahe—isang creamy truffle soup—pero walang nagtangkang humawak ng kutsara. Napatingin ako nang bahagya kay Iris. Nakita ko ang marahang pagpiga ng mga daliri niya sa tela ng kanyang puting gown. Sobrang ganda niya ngayong gabi, pero alam kong natatakot siya. Buong linggo, simula nung magkita kami ulit sa opisina, wala akong ibang inisip kundi kung paano niya ako nagawang tiisin nang limang taon. Noong una, galit na galit ako. Akala ko talaga pinagpalit niya

IRIS POVMag-iisang oras na akong pabalik-balik sa tapat ng glass wall ng opisina ni Jace. Kung may butas lang 'tong sahig, malamang kanina pa ako lumubog sa sobrang kaba. Ang kape na ibinigay sa akin ni Sarah ay tuluyan nang lumamig sa ibabaw ng desk, hindi ko man lang nagawang hipuin.Ano na kayang nangyayari sa boardroom? Paano kung magkasigawan sila doon? Kilala ko si Don Arthur, hindi 'yon papayag na mapahiya sa harap ng mga kasosyo niya sa negosyo. Baka kung ano pa ang gawin nila kay Jace.Napatingin ako sa phone ko, nag-aalangan kung itetext ko si Manang Celia para kumustahin si Zion, pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayokong mag-panic ang mga tao sa mansyon. Kailangan kong maging matatag para sa anak ko. Pero mahirap kapag alam mong ang lalaking nagpapatakbo ng kumpanyang 'to ay kasalukuyang nakikipag-giyera para sa aming dalawa.Hindi ko na kaya ang maupo lang at maghintay. Lumabas ako ng main office at lumapit sa desk ni Sarah. Mukha rin siyang stressed, panay ang pikit haban

IRIS POVHindi ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng tawag na 'yon ni Victoria. Parang bawat sulok ng mansyon, nakabantay. Kahit na alam kong ligtas kami rito sa loob dahil sa mga security guard na idinagdag ni Jace sa labas ng gate, hindi ko pa rin maiwasang kabahan. Paano kung bigla na lang may pumasok na pulis at magpakita ng kung ano-anong warrant? Paano kung habang natutulog kami, may kung anong pakana na naman silang gawin sa likod namin?Kinabukasan, maaga akong nagising para ipaghanda si Zion ng baon at almusal. Pagbaba ko sa kusina, nagulat ako nang makitang nandoon na si Jace, nakaupo sa may counter bar habang nakatitig sa laptop niya. May hawak siyang baso ng black coffee, at halatang hindi rin siya dinalaw ng antok kagabi.Inilapag ko ang dala kong basket ng prutas sa lamesa. "Jace, hindi ka ba talaga natulog?"Lumingon siya sa akin at pilit na ngumiti. Mapupungay ang mga mata niya pero may kakaibang apoy pa rin doon. "I slept for a few hours. Kakatapos ko lang makipag-v

IRIS POV Nang makaalis si Leo para asikasuhin ang mga tauhan ng mga Suarez na nakita malapit sa bodega, naiwan kaming dalawa ni Jace sa dining room. Tahimik kong nilalaro ang tinidor sa aking plato, nakatitig sa inihandang beef tapa ni Manang Celia pero wala talaga akong gana. Kahit anong pilit ko, hindi mawala sa isip ko 'yung litrato ni Zion na ipinadala sa phone ko. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang nakatingin kay Jace. Grabe, hindi ko akalain na aabot sila sa ganito—na gagamitin nila ang anak ko para lang takutin kami. Noong mga nakaraang araw habang nakikita ko si Jace na puyat at pagod mula sa mga meeting niya sa Singapore partners, naaawa ako sa kanya. Jace Ramirez siya sa harap ng buong mundo, pero sa loob ng bahay na 'to, siya lang 'yung lalaking pangarap kong makasama nang tahimik. Ngayong alam kong pati ang kaligtasan ng anak namin ay nakataya na, handa na akong humarap sa kahit anong giyera. Hindi ko na hahayaan na matulad ito sa nangyari five years ago kung kail

IRIS POV Nang ibaba ko ang tawag ni Chloe, nanatili akong nakatayo sa may counter ng kusina, nakatitig sa basong hawak ko. Ramdam ko ang panginginig ng mga daliri ko pero kakaiba na ang nararamdaman ko ngayon—hindi na ito 'yung takot na nagpapatakbo sa akin limang taon na ang nakararaan. Galit na ito. Galit na pinaghalong pagod sa lahat ng manipulasyon ng pamilya nila. Uminom ako ng tubig para lang pawiin ang bara sa lalamunan ko. Ang kakapal din naman talaga ng mukha nina Chloe. Sila na itong nagnakaw ng limang taon sa buhay namin ni Jace, sila na itong nagbanta sa anak ko gamit ang litratong 'yon, tapos ngayon sila pa ang may ganang tumawag para magbanta? Jace Ramirez ang kilala ng publiko na CEO, pero para sa akin, ipinaglalaban ko 'yung Jace Alcantara na nakasama ko sa hirap. 'Yung Jace na walang pakialam sa mga shares at posisyon basta ligtas kaming mag-ina. Kung akala nila ay magpapadala ako sa mga pananakot nila tungkol sa pagsira sa career ni Jace, nagkakamali sila. Handa ako