All Chapters of PAG-ANGKIN NG BILYONARYO: Ang Lihim Na Anak: Chapter 31 - Chapter 40

JACE POV Pagkatapos ng kaguluhan sa live broadcast, dinala ko si Iris sa kusina para ipagtimpla ng tsaa. Ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko, pero mas nangingibabaw 'yung pakiramdam na sa wakas, nakaganti rin kami kahit papaano. Habang hinihintay kong kumulo ang tubig, nakatitig lang ako sa labas ng bintana kung saan naglalakad ang dalawang guard. Naalala ko noong isang gabi, nung kakaalis lang ni Leo matapos i-trace 'yung burner phone na ginamit pambanta kay Zion. Habang mag-isa ako rito sa kusina at umiinom ng malamig na tubig, doon talaga pumasok sa isip ko kung gaano kapeligro ang ginagawa ko. Jace Alcantara—kung pwedeng legal na palitan ang apelyido ko, ginawa ko na para lang hindi madamay sina Iris. Kasi kahit anong tanggi ko, dumadaloy pa rin sa mga ugat ko ang dugo ng mga Ramirez, ang dugo ng mga taong kayang manira ng buhay para lang sa pera. Noong mga oras na 'yon, habang nakatingin ako sa dilim ng garden, sumumpa ako na kung kailangang ubusin ko ang buong yama

IRIS POVAlas-singko pa lang ng madaling araw, gising na ako. Hindi na talaga ako dinalaw ng antok pagkatapos kong mag-ikot sa kwarto kagabi para tingnan ang mga bintana. Ang bigat sa dibdib ko, parang may nakadagan na hollow block habang pinapanood ko ang unt-unting pagliwanag ng langit sa labas ng bintana. Ito na 'yung araw na tatlong linggo naming pinaghandaan. Lunes na.Bumangon ako nang dahan-dahan para hindi magising si Jace na nahihimbing pa sa tabi ko. Dumiretso ako sa banyo para maghilamos, at pagkaharap ko sa salamin, napahawak na lang ako sa counter.Heto na talaga. Ngayong araw magkakaalaman kung may saysay ba lahat ng pagtatago ko sa Singapore noon, o kung talagang kayang bilhin nina Madam Victoria ang hustisya gamit ang pera nila. Tiningnan ko ang mukha ko sa salamin. Ang lalalim ng eyebags ko pero buhay na buhay ang mga mata ko. Jace Alcantara ang pinanghahawakan kong tao ngayon—hindi 'yung CEO na kinatatakutan ng board, kundi 'yung lalaking yumakap sa akin sa kusina at

IRIS POVNakatitig pa rin ako sa screen ng phone ko kahit matagal nang naputol ang linya. Para akong binuhusan ng yelo. corporate fraud? Mabilis na kumakabog ang dibdib ko habang iniisip 'yung sinabi ni Don Arthur. Limang taon na ang nakakalipas, noong kaka-gising lang ni Jace mula sa coma at wala pa siyang maalala kahit ano, pinapirmahan pala nila ito ng kung ano-anong papel habang wala ito sa tamang pag-iisip.Napakademonyo rin talaga ng matandang 'yon. Sarili niyang anak, pinagkanulo niya limang taon na ang nakakaraan para lang protektahan ang kumpanya at ang pamilya Suarez. Tapos ngayon na naiipit na sila at wala nang mabato kay Jace, 'yun pa rin ang gagamitin niyang panakot? Gigil na gigil ako. Kung pwede lang na ako ang humarap sa Don Arthur na 'yan ngayon, baka nasampal ko na siya. Pero hindi ako pwedeng mag-panic. Iyon ang gusto nilang mangyari. Gusto nilang maging dahilan ako para lumambot si Jace at magpadalos-dalos sa mga desisyon niya sa loob ng boardro

IRIS POVNakatitig lang ako sa maliit na kulay itim na velvet box na hawak ni Jace. Sa loob nito ay isang simpleng kulay pilak na singsing na may maliit pero napakakintab na dyamante sa gitna. Sa ilalim ng liwanag ng buwan dito sa balkonahe, kumikislap ito na parang bituin.Naramdaman ko ang biglang pag-init ng mga mata ko at ang pagbilis ng tibok ng dibdib ko. Para akong naestatwa sa kinatatayuan ko.Totoo ba 'to? Parang kailan lang, mag-isa akong umiiyak sa isang maliit na apartment sa Singapore habang pinagmamasdan ang sanggol na si Zion. Noong mga oras na 'yon, inisip ko na baka hanggang doon na lang talaga ang kwento namin—na magiging mag-isa na lang ako habang buo at masaya ang buhay ni Jace sa Maynila kasama ang pamilya niya. Pero heto kami ngayon. Pagkatapos ng lahat ng pananakot, legal na labanan, at dumi ng pamilya Ramirez, nakatayo siya sa harap ko, hawak ang singsing na 'to."Iris," pabulong na panimula ni Jace. Ang boses niya ay nangi

IRIS POVMabilis na napuno ng mga damit ni Zion ang kalahati ng kulay asul na maleta. Habang tinutupi ko ang mga maliliit niyang t-shirt, panay naman ang pasok niya ng mga paborito niyang laruan. Bawat dalawang piraso ng shorts, may kasamang isang plastic dinosaur o kaya maliit na kotse."Zion, baby, hindi natin pwedeng dalhin ang buong playroom," natatawang suway ko sa kanya habang inilalabas ang tatlong naglalakihang T-Rex mula sa maleta. "Aayusin pa lang natin 'yung bahay sa Nuvali, hindi pa tayo tuluyang lilipat bukas. Babalik pa rin tayo rito.""Pero Mommy, paano po kapag naghanap si Rexy sa gabi? Malulungkot po siya rito sa Forbes Park," pangangatwiran ng anak ko, nakatitig sa akin gamit ang malalaki at bilog niyang mga mata na kuha lang mula sa tatay niya.*Napakabilis talagang lumaki ng batang 'to. Limang taon ko siyang inalagaan nang mag-isa sa Singapore—mga panahong bawat sentimo ng kita ko sa maliit na café at sa mga freelance onli