All Chapters of Eight Years, One Secret, and a Son Who Won't Let Go: Chapter 41 - Chapter 50

Sarina YsabelleKinaumagahan, bago pa man ako bumaba mula sa aming kwarto, napansin ko na wala na sa table ng kirchen ang "Wedding Promises Contract" ni Theo. Medyo nag-alala ako, iniisip kong baka natapon lang ‘yon nang hindi sinasadya, kaya hinanap ko ito sa buong bahay.Nakita ko ito sa wakas sa kwarto ni Theo, hindi nakatiwangwang lamang sa kaniyang mesa, kundi maingat na inilagay sa loob ng isang malinaw na plastic frame, nakasabit sa dingding malapit sa kaniyang kama, katabi ng litrato namin noong birthday party niya kung saan unang beses na nakita ni Leon si Theo bilang kaniyang anak."Theo," tawag ko, habang siya ay naghahanda para sa araw. "Bakit mo ito nilagay dito, baby?"Napatingin si Theo sa kinasasabitan ng kontrata, ngumiti nang bahagya. "Gusto ko po kasing makita ito tuwing gigising ako, mommy. Para maalala ko po palagi na kahit ano pang mangyari, may pangako kayo na mananatili kayong magkasama."Napaupo ako sa gilid ng kaniyang kama, hinawakan ang kaniyang kamay. "Bab

Sarina YsabelleIsang linggo na lang bago ang kasal namin, dumating ang araw ng rehearsal namin, ginanap sa parehong venue na pipiliin namin para sa actual na ceremony, isang magandang garden venue sa labas ng Maynila, may malawak na damuhan at mga puno na naghahatid ng natural na anino.Dumating kami nang maaga, kasama ang buong entourage, mga ninong at ninang, sina Yara at Mikka bilang maid of honor, si Mang Bert na pumayag maging isa sa mga groomsmen ni Leon, at siyempre, si Theo, na dala-dala ang kaniyang notebook, puno na ngayon ng mga tala tungkol sa kaniyang mga goals and responsibilities."Sige, everyone," sabi ng wedding coordinator, isang babaeng nagpakilalang si Ms. Grace, let's start sa pag-practice ng buong flow ng ceremony."Habang ipinapaliwanag ni Ms. Grace ang order ng entourage, mula sa mga ninong at ninang hanggang sa flower girl at ring bearer, napansin kong si Theo ay nakikinig nang mabuti, kumukuha ng tala sa kaniyang notebook, tila hindi gustong makaligtaan ang

Sarina YsabelleMatapos ihatid ni Leon si Theo sa sarili niyang kwarto, I'm sure, matutulog na nang mahimbing ‘yon matapos ang kanilang mahabang pag-uusap, lumabas siya papunta sa balcony, kung saan ako naman ay nakaupo, hindi rin makatulog, iniisip ang lahat ng mangyayari kinabukasan."Sari," sabi niya, medyo gulat naaninag niya siguro ang bulto ko, "akala ko, tulog ka na.""Hindi rin ako makatulog," sagot ko, ngumiti sa kaniya. "Tara."Umupo si Leon sa sarili niyang balcony habang may telang nagpapahiwalay sa'min dalawa, tinitingnan ang mga bituin sa ibabaw namin, ang hangin ng gabi malamig ngunit komportable."Kausap mo si Theo?" tanong ko."Oo," sagot niya, boses malumanay. "Natatakot pala siya, kagaya rin natin. Natatakot na baka may mangyari pa, na baka biglang mawala ang lahat ng ito.""Alam ko rin ang pakiramdam na iyon," sabi ko, hinawakan ang aking sariling mga kamay. "Kahit ngayon, minsan, gising ako sa gabi, kinakabahan na baka isa lang ‘tong panaginip, na kapag gumising a

Sarina YsabelleNapatigil ang buong silid. Napatingin ako kay Yara, at pareho kaming hindi makapaniwala sa narinig namin."Hindi puwede ‘yon," sabi ko, boses medyo nanginginig. "Nasa kulungan si Veronica. Paano niya nagawang makarating dito?""Ma'am, hindi ko rin po masyadong maintindihan," sabi ni Ms. Grace, mukha lalong nag-aalala. "Kaya po agad kong ipinaalam sa inyo, dahil kailangan nating malaman kung ano talaga ang totoo bago pa man lumaki ang problema."Tumayo agad si Yara, boses ngayon puno ng determinasyon. "Ako na ang bahalang tumingin, Ate Sari. Dito ka na muna, huwag mo nang guluhin ang sarili mo sa araw na ito."Habang naghihintay kami, tinawagan ni Mikka ang mga guwardiya ni Leon, na dating naka-assign sa lugar bilang parte ng seguridad para sa kasal. Ilang minuto lamang, bumalik na si Yara, hawak-hawak ang kaniyang telepono, mukha ngayon medyo natatawa sa halip na kabado."Ate Sari," sabi niya, "hindi pala talaga si Veronica ang nandiyan. Isang reporter lang pala, sinus

Sarina YsabelleTumayo si Theo sa harap ng lahat, hawak-hawak hindi lang ang maikling papel na inihanda niya para sa kaniyang speech, kundi pati na rin ang kaniyang lumang notebook, ang parehong notebook na naging saksi sa lahat ng nangyari sa aming buhay sa nakaraang mga buwan."To the distinguished and respectable guests," sabi ni Theo, boses malinaw kahit alam kong kinakabahan siya, "bago po ako magbigay ng aking speech, gusto ko pong basahin muna sa inyo ang isang bagay."Napatingin ako kay Leon, hindi lubos na maisip kung ano ang binabalak ng aming anak, ngunit napansin ko ang bahagyang ngiti sa kaniyang labi, tila alam na niya ang gagawin ni Theo.Binuksan ni Theo ang kaniyang notebook, dahan-dahan, tila iniingatan ang bawat pahina nito, hanggang sa marating niya ang unang pahina, ang parehong pahina na naging simula ng lahat."Ito po ang unang tanong na isinulat ko sa notebook na ito," sabi ni Theo, boses ngayon medyo mahina, "matagal na po itong panahon ang nakalipas, noong hi