All Chapters of Eight Years, One Secret, and a Son Who Won't Let Go: Chapter 51 - Chapter 60

Sarina YsabelleMatapos ang speech ni Theo, at matapos naming lahat mahikbi at mapangiti nang sabay, nagpatuloy ang officiant sa kaniyang mga salita, ang kaniyang boses malumanay ngunit puno ng bigat ng okasyon."Ngayon, dadako tayo sa pagbibigkas ng inyong mga panata," sabi niya, tumingin muna kay Leon. "Pierce Leon, handa ka na bang magbigkas ng iyong mga pangako kay Sarina?"Tumango si Leon, at kinuha niya mula sa kaniyang bulsa ang isang maliit na papel, ngunit sa halip na tingnan ito, inilagay niya ito pabalik sa kaniyang bulsa, at sa halip, tumingin siya sa akin nang diretso, mata puno ng katatagan."I know I wrote something down," sabi niya, boses malumanay, "but now that I'm standing here in front of you, I know I don't need it anymore. Everything I want to say to you is already in my heart, and that's where I'll pull it from."Napahinto siya sandali, tila hinahanap ang tamang mga salita, at habang naghihintay ako, naramdaman ko ang kaba sa aking dibdib, hindi dahil sa takot,

Sarina YsabelleHabang tinitingnan namin ni Leon ang aming anak, hawak-hawak ang panulat, dahan-dahan niyang isinulat ang malalaking titik sa unang pahina ng kaniyang bagong notebook."PHASE 6," basa niya nang malakas, mukha puno ng saya, "LITTLE SISTER OR BROTHER?"Napatawa kami pareho ni Leon, hindi lubos na maisip kung saan naman niya nakuha ang idea na ito, ngunit alam naming, gaya ng lahat ng kaniyang plano noon, seryoso siya tungkol dito."Theo," sabi ko, natatawang umiling, "hindi ba masyadong maaga para pag-usapan iyan? Kakakasal lang namin ng daddy mo.""Alam ko po," sagot ni Theo, buong tiwala, "pero gusto ko lang pong ma-prepare kayo sa aking magiging susunod na proyekto. Alam n'yo naman po, matagal ang preparation ng mga bagay na ganito."Napatingin ako kay Leon, at nakita ko sa kaniyang mukha ang parehong bagay na nadarama ko, isang halo ng tawa at bahagyang kaba sa idea na binabalak ng aming anak."Baby," sabi ni Leon, umupo sa harap ni Theo, "hindi ganoon kasimple ang p

Sarina YsabelleIlang gabi matapos naming pag-usapan ang tungkol sa aming paglalakbay sa Japan, napansin kong may bahagyang pagbabago sa ugali ni Theo, hindi na kasing sigla noong nagpaplano pa lamang kami, at kahit hindi niya ito direktang sinasabi, alam kong may bumabagabag pa rin sa kaniyang isipan."Leon," sabi ko isang gabi, habang kami ay naghahanda para matulog, "napansin mo ba, medyo tahimik si Theo sa nakaraang ilang araw?""Oo, napansin ko rin," sagot ni Leon, umupo sa gilid ng aming kama. "Sa tingin mo, ano kaya ang problema?""Hindi ako sigurado," sabi ko, "ngunit naiisip ko, baka natatakot pa rin siya sa idea na aalis tayong dalawa nang matagal, kahit sinabi na naming hindi namin siya kailanman iiwan nang tuluyan."Kinabukasan, nagpasya kaming pareho ni Leon na kausapin si Theo nang tapat, upang malaman kung ano talaga ang kaniyang nadarama tungkol sa aming paparating na honeymoon."Theo," sabi ko, habang kami ay kumakain ng meryenda sa hapon, "gusto namin sanang malaman,

Sarina YsabelleHabang papalapit na ang eroplano sa Maynila, hindi ko na mapigilan ang aking sarili na mapangiti nang malawak, kahit ilang linggo lang kaming wala, naramdaman ko ang sobrang saya sa idea na malapit na akong makasama muli si Theo."Excited ka na ba?" tanong ni Leon, hawak ang aking kamay habang naglalanding ang eroplano."Sobra," sagot ko, natatawa. "Alam mo, kahit gaano man kami nagpahinga at nasiyahan doon sa Japan, wala talagang katumbas ang pagbalik sa tahanan, lalo na kapag alam mong may naghihintay sa'yo na anak."Pagkatapos naming makuha ang aming mga bagahe at makalabas ng airport, agad naming nakita si Theo, tumatalon sa saya, hawak-hawak ang isang malaking karatula na may nakasulat na "WELCOME HOME MOMMY AND DADDY!" sa maluwag na letra."MOMMY! DADDY!" sigaw ni Theo, tumatakbo palapit sa amin, at agad kong niyakap siya nang mahigpit, hindi na napigilan ang aking luha sa saya."Baby, ang laki mo na ata sa loob lang ng ilang linggo," sabi ko, natatawa, hinaplos

Sarina YsabelleMatapos maging opisyal ang merger ng aming dalawang kumpanya, naging mas kumplikado ang aming mga araw sa opisina, hindi lamang dahil sa laki ng negosyo na kailangan naming pangasiwaan, kundi dahil na rin sa pagsasabay namin nito sa aming responsibilidad bilang mga magulang kay Theo."Sari," sabi ni Leon isang umaga, habang naghahanda kami para sa isang mahalagang board meeting, "may nakalimutan tayong bagay.""Ano iyon?" tanong ko, kinakabahan."Ang parent-teacher conference ni Theo," sabi ni Leon, tinitingnan ang kaniyang kalendaryo. "Nakalimutan ko palang na parehas silang naka-iskedyul sa parehong araw, alas-dos ng hapon."Napatingin ako sa aking sariling kalendaryo, at totoo nga, magkasabay ang aming board meeting at ang parent-teacher conference ni Theo."Kailangan nating pag-usapan ito," sabi ko, umupo sa aming tabihan. "Sino sa atin ang pupunta sa meeting, at sino naman ang pupunta sa school?"Napaisip si Leon nang matagal, tinitingnan ang mga detalye ng board