Eight Years, One Secret, and a Son Who Won't Let Go

Sarina Ysabelle

Isang guhit na pula ang nakita ko. Muntik ko pang mabitawan ang pregnancy test sa sobrang panginginig ng kamay ko nang lumitaw ang pangalawang guhit sa tabi nito. Positive. Tinitigan ko na lang ang test sa lababo ng banyo hanggang sumakit ang mata ko sa kakatingin. Buntis ako.

Dalawang taon na ang nakalipas mula noong nakunan ako na muntik nang sumira rin sa pagkatao ko. Mula rin noong sabihin sa akin ng asawa ko na si Leon, "Kung hindi talaga para sa'tin, hindi na natin pilitin, mahal." At ngayon, buntis na naman ako, at sana hindi na ito mawala. Oh gosh. Thank you Lord. Siguro ako na maluluha sa tuwa si Leon nito. Alam kong matagal na niyang gustong magkaanak kami. At kahit ako sabik na rin, gusto ko nang sumigaw sa saya, pero kailangan kong magpigil. Kung pwede lang, lilipad na ako papunta sa opisina niya para sabihin agad. Sigurado akong matutuwa siya nang husto, kasing tuwa ko ngayon.

Biglang gumawa ng ingay ang pinto sa baba. Dali-dali kong isinuot ang bathrobe at itinago ang test sa bulsa, bago bumaba para tingnan kung sino ang dumating.

"Mateo?" Nanginginig ang boses ko, dahil sa sobrang excited na hindi ko na maitago. Mahigpit kong hawak ang test sa bulsa, parang lihim na gustung-gusto ko nang sabihin. "Mateo, andiyan ka ba?"

Walang sagot. Takong lang sa tiles ang maririnih. Magaan, mabilis, at hindi kanya. Alam kong kay Yara ‘yon. My stepsister. Tatlong buwan na siyang nakitira sa amin.

"Hanggang sa may mahanap akong trabaho, Ate," sabi niya noon. "Ang swerte-swerte n'yo ni Mateo. Ayos lang sa'yo, di ba?"

Hindi ko naman masabing hindi ako comfortable. Pero dahil mabait ako, at kapatid ko naman siya kahit paano, ngumiti na lang ako.

Muli kong hinawakan ang resulta bago bumaba.

Hindi ko maintindihan kung bakit pero kumakabog nang husto ang dibdib ko. Sa sobrang saya at kaba, naisip kong sasabihin ko na sa kanya ngayon. O baka mamayang gabi na lang. Baka pareho kaming maiyak, at baka tingnan niya ako ulit sa paraang tiningnan niya ako noong kasal namin.

Medyo madilim ang sala pagbaba ko, maliban sa kusina. Bago pa man ako makarating doon, may naapakan akong bagay, pero wala akong pakialam kung ano. Naglalakad ako papalapit sa kusina, dahil doon lang may ilaw, nang may narinig akong mga boses. Dahan-dahan akong lumapit.

Mahina at mabigat ang usapan. Lalo akong kinabahan dahil doon.

"Shhh. Baka may makarinig," bulong ng isang lalaki. Boses ni Leon. Nang marinig ko ito, parang nanigas ang mga paa ko, at ‘di ko na maigalaw. Kahit anong gawin ko, hindi ko maalis ang sarili ko roon.

"Ano ba. Alam mo namang lagi na lang siyang nasa itaas, umiiyak dahil sa isang pregnancy test. She's desperate and I pity her." At doon ko na-recognize ang boses. Sa maselang pagtawa niya, mas lalo itong tumunog na malupit. Ang kapatid ko sa ama, si Yara.

Tumaas ang dugo ko. Parang libu-libong karayom ang tumusok sa puso ko.

"She's not here," sabi ni Leon. Pero nagtitiwala pa rin ako sa narinig ko, kaya inilabas ko ang test mula sa bulsa ko.

"Aah." At doon ko na narinig. Alam kong ito na ang wawasak sa akin nang pira-piraso. Habang dahan-dahan akong papalapit sa pinagmumulan ng boses, sa tunog ng balat na dumidikit sa balat, may naririnig akong daing na hindi akin, halik na basa, desperado, pamilyar. Parang paraan ng paghalik niya sa akin, pero mas matindi.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Direkta kong pinasok ang kusina. At doon ko nakita ang eksenang hindi ko inaasahang makikita. Naipit ni Leon si Yara sa counter. Nasa sahig na ang suit niya, halos nakalusot na ang isang balikat ng damit ni Yara. Nasa buhok niya ang mga kamay ni Leon, nakabalot naman ang mga binti ni Yara sa baywang niya. Hindi ako tanga para hindi malaman kung ano ang nangyayari.

Hindi nila muna ako napansin. Pero nang buksan ni Yara ang mga mata niya habang nakasandal ang ulo sa balikat ng asawa ko, kumurba ang labi niya. Hindi dahil sa hiya o konsensya. Dahil sa pagiging panalo.

Bumaling si Mateo. Dahan-dahan, parang nahuli siyang nagnanakaw, hindi nangangaliwa. Nawala ang seksuwal na ekspresyon niya nang makita ako. Hindi siya sumubok na magpaliwanag, pero tumingin ang mata niya sa hawak ko. Ang pregnancy test. Red at malinaw ang resulta.

Tumahimik ang buong silid maliban sa sarili kong paghinga.

Dalawang guhit. Dalawang taong naghahalikan. Isang kasal na namatay sa gabing ito.

"Surprise," sabi ni Yara. Hindi ko na napigilan pa ang sarili ko. Sinugod ko na siya. Putangina. Kung alam lang niya kung gaano ako kagalit, alam sana niya kung ano ang ipararamdam ko sa kanya. Hinablot ko ang buhok niya bago siya sinampal nang dalawang beses.

"Wala kang utang na loob! Wala kang kwenta! Hindi nakakagulat, kapareho ka lang ng mama mo. P****k, babaeng para sa lahat, umaagaw ng may asawa, desperada at makati! Ano pa ang susunod mong title na kukunin? Putangina ka!" Sa sobrang galit ko, ipinagpatuloy ko ang pananampal kahit pinipigilan na ako ni Leon.

"Hayaan mo akong magpaliwanag, love. Wala 'yong kwenta. I love you, Sarina."

Nang makuntento na ako sa itsura ni Yara, si Leon naman ang sinampal ko. "Isa ka pa! You love me? Putangina mo! Kayong dalawa, wala kayong hiya. Wala kang karapatang magkaanak, Leon."

Naiiyak kong sinabi 'yon, at napaupo na lang ako sa sahig dahil sa panghihina. Ang tanging naririnig ko na lang ay ang sarili kong iyak.

"No, love. Hayaan mo akong magpaliwanag. She's—"

"Hindi ko kailangan ng paliwanag mo, Leon. Halimaw ka! Manloloko! Tandaan mo ang araw na ito, Leon. Mula ngayon, hindi na kita kilala. Pinatay na kita sa isip ko. Hinding-hindi kita mapapatawad. Maghiwalay na tayo. Sumama ka na sa malanding 'yan.”

Kahit mahirap para sa akin, tumayo ako at umalis sa bahay naming dalawa.