All Chapters of Eight Years, One Secret, and a Son Who Won't Let Go: Chapter 11 - Chapter 20

Sarina YsabelleHindi ko alam kung paano ako nagising ng normal kinaumagahan, na parang walang nangyari, gaya ng walang heads up man lang na dumating sa akin kahapon at walang mga taong pinag-uusapan kung paano sisirain ang buhay ko at ng anak ko. Pero ganoon ang buhay ng isang ina. Kahit gaano pa kabigat ang dinadala mo, may batang naghihintay pa rin na ihanda mo ng almusal, na hahatid mo sa school, na bibigyan mo ng pakiramdam na normal ang lahat kahit hindi. "Mommy, let's go na po!" tawag ni Theo mula sa hagdanan, uniporme na naka-ayos, bag nakasabit sa balikat. "I'm going to be late na." "Sige, baby, andiyan na ako," sagot ko, pinilit ipakita ang ngiti kahit gaano pa ako kapagod sa loob. Habang nasa sasakyan kami papunta sa school, tahimik lang si Theo, hawak-hawak ang notebook niya sa lap niya, halatang may iniisip. Alam kong hindi normal ang katahimikan niya, dahil kahit kailan, may kwento siyang sasabihin tungkol sa mga superhero o tungkol sa mga bagong plano niya. "Baby, a

Sarina YsabelleNapahinto ang sasakyan namin sa harap ng parking, pero walang gumalaw sa aming tatlo sa loob nito. Ang mga salita ni Theo ay parang bumitin sa hangin, mabigat, at hindi ko alam kung paano ito hahawakan nang tama. "Baby," sabi ko sa wakas, pinilit kong pakalmahin ang tinig ko kahit gaano pa kabilis ang tibok ng puso ko. "Kailan mo nakita ang taong iyon?" "Kagabi po, bago ako natulog," sagot ni Theo, tinitingnan ang kaniyang mga kamay sa halip na kami. "Nakatingin lang po siya sa bintana ko nang matagal. Hindi ko po masyadong nakita ang mukha niya dahil sa dilim, pero babae po siya, at may suot siyang mahabang damit." Napatingin ako kay Leon, at nakita kong tumigas ang panga niya, parehong senyales ng galit at takot na sinusubukan niyang itago para kay Theo. "Bakit hindi mo agad sinabi sa akin, baby?" tanong ko, hindi na maiwasang lumabas ang bahid ng sisi sa boses ko, kahit alam kong hindi dapat. "Natakot po ako," sagot ni Theo, boses ngayon halatang nanginginig. "

Sarina YsabellePagkalipas ng ilang araw mula sa threat na natanggap ko, sinubukan naming pareho ni Leon na huwag munang ipakita kay Theo ang bigat ng mga nangyayari. Alam naming dalawa na kailangan pa niyang mabuhay nang normal, kahit gaano pa kahirap iyon sa amin. Kaya't nang isang hapon, habang naghahanda ako ng snack sa kitchen, tumawag si Mikka sa akin. Ang boses niya ay medyo excited, hindi gaya ng dating tono niya kapag may masamang balita. "Ma'am Sari, alam n'yo po ba ito?" tanong niya. Hindi na naghintay pa ng sagot. "Yung pinsan ko po na coach sa isang chess club sa Makati, sinabi niya po sa akin na si Sir Leon daw po ay regular na nagpupunta roon." Napatigil ako sa aking ginagawa. "Ano? Bakit naman siya magchechess lesson?" "Ewan ko po, Ma'am, pero sabi ng pinsan ko, private lessons daw po, tuwing Tuesday at Thursday ng gabi. Sabi niya, ang seryoso pa raw ni Sir Leon mag-aral. Parang estudyante lang, kahit alam naman nating napakabusy niyang tao."Napailing na lang ako

Sarina Ysabelle"Did you see it before?" tanong ko kay Leon. Boses ko halos hindi lumabas dahil sa gulat."Yes," sagot niya. Tumayo agad papunta sa bintana. Tinitingnan ang direksyon kung saan lumipad ang drone. "Logo ng sariling kumpanya namin. Ibig sabihin, mula talaga sa loob ng Castellano ang gumagawa nito."Nanatili akong nakaupo. Hawak-hawak ang aking dibdib na bumibilis ang tibok. "Leon, kailangan na nating gawin ang isang bagay. Hindi na ito basta simpleng banta lang. Sinusubaybayan na nila kami ng literal na literal, sa loob mismo ng bahay namin." "Alam ko," sagot niya. Boses puno ng galit na sinusubukang itago. "Bukas, kaagad kong ipapacheck ang buong network ng mga drone na ginagamit ng kumpanya. Kailangan nating malaman kung sino ang eksaktong nagbibigay ng utos para rito."Nang gabing iyon, hindi na muling nakabalik ang kalmado sa loob ng bahay. Nagpasya kaming dalawa na manatili si Leon sa guest room. Hindi dahil kinakailangan, kundi dahil parehong hindi kami mapakali

Sarina Ysabelle"Nasaan po kayo ngayon, Nurse Bituin?" tanong ko. Ang boses ay hindi mapigilang manginig sa takot. "Sasabihin ko kay Leon na kailangan ka na naming puntahan ngayon din at hindi na bukas." "Nasa bahay pa po ako," sagot niya. Boses halatang kinakabahan. "Pero may kotseng nakaparada sa labas mula pa kanina. Hindi ko po kilala, at hindi rin umaalis." "Sige, huwag po kayong aalis diyan," sabi ko. "Magpapadala po kami ng tulong. Tapos pupunta na rin po kami."Pagkababa ng tawag, agad kong tinawagan si Leon. Sa loob lang ng ilang minuto, dumating na siya sa bahay namin. Mukha halatang seryoso at desidido. "I already called my private security," sabi niya. "Papupuntahin ko sila agad sa Batangas para bantayan si Nurse Bituin. Habang tayo, we need to prepare right away."Siya mismo ang nagmaneho papunta sa Batangas nang sumunod na araw. Habang papalapit na kami sa bahay ni Nurse Bituin, may nakita kaming mga pulis na nakapaligid sa isang bahagi ng kalsada. Malapit sa isang b