All Chapters of สอนรักลูกสาวท่านประธาน: Chapter 31 - Chapter 40

“อา! ร้อนได้ที่แล้วนี่คนดีของผม”มือโอบอุ้มเต้าอวบส่งปลายนิ้วสะกิดยอดที่หดแข็งเป็นไตไปพร้อมๆ กับนิ้วกระด้างเขี่ยติ่งตูมจุดศูนย์รวมความกระสันกลางแคมอวบ ฝ่ามือหนาที่เคล้าคลึงอกอวบเปลี่ยนมาจับใบหน้าเธอบิดตะแคง เพื่อให้เขามอบจูบดูดดื่ม จิรางค์สั่นระริกกระบวนการความคิดกระเจิดกระเจิงแทบคิดอะไรไม่ออกวาทีถอนนิ้วที่เขี่ยติ่งเสียวสลับแทงรูแล้วถอนแล้วแทงจนเลขาสาวน้ำแตก มากดแผ่นหลังขาวละมุนให้แอ่นต่ำสัญชาตญาณเรียนรู้ด้วยธรรมชาติของเพศหญิง จิรางค์รีบยันฝ่ามือกับผนังห้องน้ำไม่ให้ล้มคว่ำหน้าหล่อนไม่ทันได้หายใจหายคอก็ถึงสะดุ้งกับการสอดใส่ในจังหวะเดียวการบุกทะลวงแบบไม่ให้เวลาตั้งตัว ส่งสาววัยสาบสิบปลายขึ้นสวรรค์ทันทีที่เจ้านายถดถอยลำโตออกมาเกือบสุดปลายทางแล้วกระแทกเข้าไปใหม่ใต้เปลือกตาพร่าพราย จีบเนื้อภายในบีบรัดท่อนลำที่ถอยห่างแล้วกระแทกกลับเข้ามาใหม่ถี่ยิบโดยที่เจ้าตัวไม่อาจควบคุมได้จังหวะการขับเคี่ยวหนักหน่วงขึ้นเมื่อรู้ว่าเลขาคนสวยขึ้นสวรรค์ไปอีกครั้งเป็นที่เรียบร้อยในท่าโน้มลำตัวไปข้างหน้าสะโพกแอนหยัดอย่างสู้ตาย ส่งให้ลำรักยาวใหญ่เข้ามาได้ลึกยิ่งขึ้นแม้จะเพิ่งเสร็จสมไปหยกๆ แต่การเด้า

ทิราภาเพิ่งมีโอกาสได้ขึ้นเรือสำราญล่องทะเลเป็นครั้งแรกทำให้อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเรือ ‘กอดเดส ออฟ เดอะ ซีส์’ หรือ ‘เทพธิดาแห่งท้องทะเล’ อาจจะไม่ใหญ่โตเทียบเท่าเรือไททานิคที่ผู้คนทั่วโลกรู้จัก แต่เป็นเรือสำราญที่บรรจุเอาไว้ด้วยศูนย์รวมความบันเทิงหลากหลาย สำหรับแขกที่ต้องการพักผ่อนหย่อนใจอย่างแท้จริงหลังจากนำกระเป๋าไปเก็บไว้ในห้องพัก หล่อนก็เดินเที่ยวชมเรือไปตามห้องนั่งเล่นต่างๆ แถมด้วยค็อกเทล เลานจ์อีกสามแห่ง ขณะคนที่มากับหล่อน... หรืออันที่จริงต้องพูดว่า ‘ตัวตั้งตัวตี’ ในการมาเที่ยวเรือครั้งนี้ ได้หายตัวไปหลังจากพาหล่อนไปยังห้องพักทิราภาคงเดินไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็หยุดพัก หล่อนแวะเลานจ์แห่งหนึ่ง เพื่อสั่งเครื่องดื่มแก้กระหาย นั่งจิบไปเรื่อยๆ พอคลายเมื่อยก็เริ่มออกทัวร์ต่อ แต่ขณะก้าวไปบนพรมนุ่มตามทางเดิน กำลังจะก้าวพ้นมุม เพื่อเลี้ยวเข้าอีกห้องหนึ่งที่มีเสียงดนตรีแว่วออกมา ก็แทบสะดุดเท้าตัวเองกับการหยุดกะทันหันเลยช่วงหักมุมของทางเดินไปไม่ถึงสิบก้าว ชายหนุ่มร่างสูงเพรียวยืนหันข้างมาทางหล่อน เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาดูคมสัน มองเห็นจมูกโด่งขึ้นสันสวยชัดเจน มุมปากเห็นเพียงด้านเดียวหยักยกหุ

ภานนท์มองหน้าเพรียวเกือบเป็นรูปไข่ ผิวเนียนละเอียด ปากพูดฉอดๆ ออกสีชมพูระเรื่อสีหน้าของเขา ควรจะพูดว่ายิ่งกว่าอ่อนโยน ขณะไล่สายตาตั้งแต่หน้าผากโค้งมน คิ้วเรียวเหนือกรอบตาประดับแพขนตายาวงอนระยับ มีเม็ดนิลเจียระไนวางอยู่ตรงกลางพื้นขาวออกฟ้าจางเปล่งประกายของความมีชีวิตชีวา จมูกโด่งเรียวปลายติดจะรั้น ซึ่งเขาสังเกตว่ามักเชิดขึ้นอย่างน่าหยิกเวลาเจ้าตัวไม่พอใจ ทรวดทรงอรชรแฝงส่วนสัดความกำดัดของวัยสาวสะพรั่งยิ่งเมื่อกลับสายตาขึ้นมองสบตากลมงาม ทันได้เห็นแววสะทกสะเทิ้นเขินอายวาบไวบนหน้าเพรียวหากเริ่มจะงอง้ำ บอกให้รู้ว่าถึงจะเขินขัดเพราะการมองของเขา “คุณนี่ไม่มีมารยาทของสุภาพบุรุษเลยนะ”เสียงพูดมาแม้จะฟังห้วนๆ แต่เขาก็สำเหนียกในความขัดเขินของตัวผู้พูดอยู่นั่นเอง“ผัวเมียกันจะต้องมีมารยาทของสุภาพบุรุษไปทำไม”เขาพูดยิ้มๆ อย่างตั้งใจยั่ว ผลคือถูกประตูปิดใส่หน้าเป็นครั้งที่สองทิราภาตั้งใจจะไม่ไปรับประทานอาหารกับชายหนุ่มผู้ติดตามของหล่อน ตามคำชวนที่ออกจะฟังเป็นคำสั่ง และจะไม่แต่งตัวสวยๆ ไปนั่งโต๊ะไม่ใช่อะไร เพียงแต่หล่อนไม่ได้เตรียมชุดสวยเหมาะสำหรับดินเนอร์ในบรรยากาศหรูๆ ติดมาด้วยก็เท่านั้นเอง

“ดิฉันแทบไม่รู้จักเพื่อนของคุณด้วยซ้ำไปค่ะ” หล่อนตอบ“แทบไม่รู้จัก? ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า....”ฆนัสธรชะงักเมื่อมีมือมาสะกิดไหล่“ฉันขอ คัท-อิน”เสียงห้าวมีกังวานพูดมาจากคนที่เมื่อครู่ยังเห็นยืนมองมาจากจุดที่ห่างออกไปด้วยสีหน้ามุ่ยๆทิราภาอดรู้สึกไม่ได้ว่าฆนัสธรปล่อยมือจากหล่อน เพื่อให้เพื่อนของเขาได้เต้นรำกับหล่อนต่อจนจบเพลงอย่างเต็มใจ“คุณทำอะไรของคุณ?” หล่อนเอ็ดให้ทันทีที่คู่เต้นคนใหม่พาเคลื่อนไหวไปตามจังหวะดนตรี“ก็คัท-อิน ไง”“คุณควรมีมารยาทกว่านี้ รอให้จบเพลงแล้วค่อยขอฉันเต้นไม่ได้หรือไง?”“เพลงแรกนี้ควรเป็นของผม ไม่ใช่ผู้ชายแปลกหน้าที่ทิพึ่งรู้จัก”“ผู้ชายแปลกหน้าที่ว่าเป็นเพื่อนของคุณนะ”“เพื่อนผมแล้วไง? ผมหึงคุณกับเขาไม่ได้อย่างนั้นเหรอ”ทิราภาแทบจะลืมตาอ้าปากค้าง แต่ก็เป็นเพียงครู่สั้นๆ ก็สามารถเข่นเสียงออกมาได้“คุณอย่ามาพูดบ้าๆ นะ หึงเหิงอะไรกัน เราไม่ได้... เป็นอะไรกันซะหน่อย คุณก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่งในบริษัทของพ่อฉันโปรดจำเอาไว้ด้วย”“ลูกจ้างคนหนึ่งในบริษัทของคุณพ่อคุณ แล้วไงครับ หรือว่าคุณจะไม่มีวันมองผม เพียงแค่ผมทำงานให้คุณพ่อของคุณ”“ของมันแน่อยู่แล้ว คุณคิดจร

“ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องตกมาอยู่ในสภาพช่วยตัวเองไม่ได้ขนาดนี้” ภานนท์มองสำรวจหญิงสาวอย่างรวดเร็ว เหมือนจะหาร่องรอยบุบสลาย“ทิไม่เป็นไรนะ” เขาถามเหมือนอยากให้แน่ใจมากกว่าอื่น“นอกจากมึนหัวตอนรู้สึกตัวขึ้นมาใหม่ๆ ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นไร” หล่อนบอกทั้งเขาและหล่อนยังอยู่ในเครื่องแต่งกายที่แต่งไปรับประทานอาหาร ทำให้ดูผิดที่ผิดทางยิ่งขึ้น“ฉันจะช่วยแก้มัดให้คุณ” หล่อนบอกแล้วขยับมาข้างหลังเขาชายหนุ่มลองขยับมือที่ถูกมัด“ยาก”เขาพูดขึ้นก่อนทิราภาจะทันเอื้อมมือไปที่เชือกขนาดหัวแม่มือ“ทิแก้เชือกนั่นไม่ได้หรอกเว้นแต่จะมีมีดตัดให้ขาด หมายถึงตัดเชือกนะ ไม่ใช่ตัดมือ”“จนขนาดนี้ยังจะมีอารมณ์ขันอยู่อีกหรือคะ” หล่อนว่าเสียงหงุดหงิด“ขอโทษที” เขาพูดเสียงอ่อนโยน “พี่อาจจะขันผิดจังหวะไปหน่อย”ทิราภาถอนใจ ขี้เกียจแย้งว่าเขาไม่ใช่พี่หล่อน และหล่อนก็ไม่ใช่น้องเขา แล้วก็เลยนั่งแปะลงข้างๆ ถามติดต่อกันไป“ทีนี้เราจะทำยังไงกันดีคะ แล้วนี่มันเรื่องอะไรคุณรู้หรือเปล่า ทำไมเราถึงถูกจับตัวมาแบบนี้ด้วย”“ไม่อยากเดา เอาไว้ให้รู้แน่ๆ แล้วจะบอก”“คุณนี่! ให้ตายสิ!” ว่าเสียงฉุนเฉียว “ฉันไม่มีอารม