All Chapters of สอนรักลูกสาวท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 20

“อื๋อ”มีเพียงเสียงอุทานสั้นๆ หลุดออกมา เมื่อปากอิ่มถูกปากกระด้างกว่าประกบจูบดูดดื่ม เร่าร้อนที่เต็มไปด้วยอารมณ์อยากสั่งสอนเจ้าหล่อนผู้เคยแต่มองข้ามหัวเขาเรื่อยมา เพราะเจ้าหล่อนเห็นว่าเขานั้นมันเพียงพนักงานกินเงินเดือนจากบิดาหล่อนภานนท์ทุ่มแรง ทุ่มประสบการณ์ที่เคยผ่านสตรีเพศมามากต่อมากไปกับจุมพิตสั่งสอนแต่พอลิ้นสากของเขาเกี่ยวกระหวัดรัดเข้ากับลิ้นนุ่มที่ควานหาจนเจอ เขาก็ลืมเจตนารมณ์เดิมหมดสิ้นเขาจูบ ดูดซับเอาความหอมหวานที่มีเต็มอารมณ์อยากที่ต้องการทิราภาเองเจอบทเรียนแรกกระชั้นชิดอย่างไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้ ที่ดิ้นรนก็เริ่มอ่อนแรง ระทวยร่างพิงกายสูงหนานิ่งสนิทภานนท์ย่ามใจ การไม่ต่อต้านของทิราภาเสริมสร้างอารมณ์ปรารถนาให้คุกกรุ่นโลดแรงอย่างน่ากลัวชายหนุ่มผู้มีประสบการณ์ในเชิงอารมณ์เลื่อนมือข้างหนึ่งลงต่ำทางเบื้องหลัง เขากดกระชับฝ่ามือลงบนสะโพกงอนงามเต็มตึงเพื่อการเสียดสี เย้ายวนขณะเดียวกันปากที่ยังดูดดื่ม ดึงเอาพลังต่อต้านจากหญิงสาวอยู่นี้ มือที่เหลืออยู่กลับไล้ขึ้นสูง แผ่นหลังภายใต้เสื้อนอนบางเบากรุยกรายถูกไล้หนักๆ แต่บางจังหวะก็กลับแผ่วเบา ราวปีกผีเสื้อโบยบายยิ่งเมื่อเขาขยับลูบม

“อะ...อ๊าววว!”เสียงครางมาพร้อมกับการแอ่นสะโพกสูง ด้วยประสบการณ์ที่สะสมมาตั้งแต่วัยรุ่นจนอายุย่างสู่ปีที่สามสิบเอ็ด มีหรือที่เขาจะไม่รู้ ว่าปฏิกิริยาของหญิงสาวไม่ใช่เพื่อต่อต้าน แต่มีสาเหตุมาจากความเสียวซ่านรุนแรงและสัญชาตญาณความเป็นหญิงก็หวังจะได้รับการปลดปล่อยจากความทรมานนี้ภานนท์เพิ่มแรงดูดที่ริมฝีปาก สลับแบลิ้นกวาดต้อนน้ำหวานที่ช่องทางตีบแคบขับหลั่งเขากลืนกินทุกหยด แต่ยิ่งกินก็ยิ่งกระหายประสบการณ์บอกให้รู้ว่าต้องทำยังไง เพื่อให้ตัวเขาได้ดื่มกินน้ำหวานแสนอร่อยลิ้นในปริมาณที่มากขึ้นเขาปล่อยมือจากมือนุ่มที่จับกดแนบสีข้างเจ้าตัวป้องกันการทำร้าย เมื่อแน่ใจว่ามือเรียวจะไม่ปัดป้องการกระทำของเขาอีกต่อไป ภานนท์อาศัยช่วงเวลาสั้นๆ ผละห่างเป้าหมายยวนใจเพื่อจัดการกางเกงนอนเอวหลวมออกพ้นกายอย่างเร่งรีบก่อนกลับไปปรนเปรอให้เกิดความเสียวต่อเนื่องแก่หญิงสาว“อ๊าซ์!”ทิราภาเผลอครางดังไม่รู้ตัว เธอไม่รู้จริงๆ ความคิดที่จะขัดขืนการกระทำอันน่าอายนี้หายไปไหนหมด กระทั่งเรี่ยวแรงก็เหมือนจะไม่อยู่เป็นเพื่อนเธออีกต่อไปความรู้สึกที่สติสะตังพอจะรับรู้ได้คือความทรมานที่แปลกประหลาดที่สุดเธออยากได้รับการเ

ภานนท์ก้มมองหน้านวลที่บัดนี้แดงก่ำด้วยไฟพิศวาส อกงามสั่นระริกจนเขาอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปไล้เลียดูดดื่มอย่างหลงใหล กระทั่งยอดอกที่พร้อมจะเบ่งบานสะท้านระริกในอุ้งปากอุ่น“อูยส์...ฉัน...ฉันจะตายมั้ยนี่...ทำไม...อา!”ริมฝีปากระเรื่อเพราะถูกทั้งจูบและดูดดื่มไปมาก เปล่งคำพูดกระท่อนกระแท่นออกมาอย่างลืมอาย ลืมที่จะสงวนท่าทีอีกต่อไปความนุ่มกระชับถูกกดลึกล้ำด้วยท่อนลำใหญ่โตทวีความตอดตุบ ภานนท์ถึงกับต้องถอนปากที่กำลังดูดเลียอกอวบเพื่อหายใจ เมื่อความเสียวเสียดรุนแรงกำลังจะมาเยือน โดยที่เขายื้อฉุดไว้ไม่ได้อีกต่อไป เมื่อร่างอิ่มไม่ได้นอนนิ่ง หากเคลื่อนไหวกระแทกกระทั้นตัวเองเข้าหาอย่างลืมกลัว ลืมความเจ็บแปลบแต่แรกอย่างสิ้นเชิงนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดๆ พร่างพรายด้วยอารมณ์ที่ตกอยู่ใต้ความกำหนัด ยิ่งเมื่อสาวเจ้าผู้เคยหยิ่งยโสเพราะคิดว่าตัวเองนั้นช่างเป็นผู้ที่พร้อมสรรพกับการเกิดมาในฐานะลูกสาวเศรษฐีพันล้าน ขณะที่มารดานั้นก็สืบทอดสายเลือดมาจากผู้ดีเก่า โต้ตอบกลับมาแรงร้อนด้วยอารมณ์ที่กำลังลุกโรจน์พอกัน เขาก็ถึงกับครางแหบโหยทิราภาหวีดร้องอย่างไม่กลัวว่าจะมีใครมาได้ยินในนาทีที่ร่างของเธอถูกโยนขึ้นสูงก

การเติมเต็มของชายหนุ่มเป็นไปอย่างเรียบรื่น แต่ความใหญ่ยาวของความเป็นชายก็ยังทำให้หล่อนรู้สึกในความคับตึงหล่อนได้ยินเสียงสูดปาก ตามด้วยถ้อยคำกระท่อนกระแท่นแหบพร่า ซึ่งถ้าเป็นเวลาปกติหล่อนคงแทบมุดพื้นหนีด้วยความอาย แต่ในเวลานี้เพียงแค่ร่างกำยำเข้าประกบบั้นท้ายโยกไหว สมองหล่อนเหมือนจะหยุดทำงานลงดื้อๆ “ทิจ๋า...” เขารุกเร้า“พี่จะไม่ไหวแล้ว”เขากระทุ้งจนหล่อนสะดุ้งไหว“พี่สุขจัง! ทั้งสุขทั้งเสียว อา...อา! อูยยยย” เขาถดถอยแล้วถาโถมภานนท์ทำเหมือนเขากำลังเล่นดนตรีชิ้นหนึ่ง เริ่มจากคีย์ต่ำแล้วไล่สูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ก่อนจะไปถึงตัวโน๊ตสูงสุดเขาผ่อนแรงไล่กลับลงมายังจุดเริ่มทิราภายิ่งกว่าสั่นสะท้าน ภายในหล่อนถูกปลุกเร้าแรงโลดจนธารโลหิตแทบจะเดือดพลั่ก แต่ด้วยท่าคลานเข่ามีมือใหญ่โอบกุมสะโพกแอ่นเชิดหล่อนไม่สามารถทำอะไรได้เลยความเสียวซ่านเกินจะทนรับไหวอีกต่อไป บีบบังคับให้หล่อนวอนขอให้เขาช่วยปลดปล่อยหล่อนจากความทรมานแสนสุข“ไม่ไหว...ทิจะไม่ไหวแล้ว! ช่วยที!”“อีก...นิดนะ...คนดี อีกนิด พี่ก็จะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน”ภานนท์พูดกระท่อนกระแท่น สาวตัวยาวก่อนกระทุ้งความแข็งแกร่งร้อนผ่าวลงกลีบเนื้อสีแดงระเ

“คงต้องขอเวลาดิฉันให้ฝึกปากตัวเองก่อนละกันนะคะ”“อย่าให้นานนักนะ”จิรางค์ไม่รับคำ คิดในใจว่า ถึงจะถูกบังคับเช่นไรเธอก็คงเรียกนายจ้างว่า “คุณ” เฉยๆ ไม่ได้แน่ ถึงเรียกได้...ลูกสาวของคุณวาทีมาได้ยินเข้ามีหวังถูกมองแต่ศีรษะจรดปลายเท้า“ตกลงเรื่องที่พักล่ะ จะว่าไง”“ดิฉัน...ขอคิดดูก่อนได้มั้ยคะ”“จะเสียเวลาคิดทำไม คุณจะไปวันศุกร์หรือเสาร์”“เช้าวันเสาร์ กะจะออกแต่เช้าค่ะ”“งั้นวันศุกร์ ผมจะเอากุญแจบ้านพักมาให้ น่า ไม่ต้องเกรงใจให้มากนักหรอก ถึงยังไงบ้านก็ว่างมาเป็นปีๆ มีคนไปพักเสียบ้างดีเสียอีก”“งั้นก็ได้ค่ะ ดิฉันขอบพระคุณ เอ้อ...มากค่ะ”วาทีหัวเราะขันอย่างรู้ทันว่าอีกฝ่ายจงใจจะละสรรพนามเขาไว้“หมดธุระแล้ว ดิฉันขอตัวกลับบ้านเลยนะคะ”“จะกลับแล้วหรือ”“ก็....ถ้าท่านมีธุระจะใช้ดิฉันอยู่ต่อก็ได้ค่ะ”“ธุระน่ะผมไม่มีหรอก แต่ว่า...เอ่อ...คุณจะว่าอะไรมั้ยถ้าผมจะเชิญไปทานมื้อค่ำด้วยกันสักมื้อ”วาทีเกิดความคิดแยบยลที่จะทำความรู้จักสนิทสนมกับเลขาสาวคนเก่งนอกเหนือจากเรื่องงาน ประสาพ่อม่ายที่จู่ๆ ก็อยากมีอะไรมาทำให้ชีวิตกระชุ่มกระชวยขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน“ทานมื้อค่ำหรือคะ?” แหม...เป็นใครจะไม่