Semua Bab คู่แท้: Bab 31 - Bab 40

ปาลิตาเงยหน้าจากหน้าจอมือถือหลังจากพิมพ์ข้อความสุดท้ายตอบกลับทอยไป สองคนนั่นรู้แผนการของเธอตั้งแต่ต้นและคราวนั้นที่พริสซี่มาเมืองไทยก็เพราะอยากมาเห็นหน้าเจย์เพื่อนเก่าที่ทิ้งเมย์ไปในตอนนั้นจริงๆ แต่ทว่าจับพลัดจับพลูกลายเป็นว่าได้มาสมหวังเรื่องความรักกับคนที่ตัวเองตามจีบมานานอย่างทอยที่นี่นัยน์ตาเรียวมองคนตรงหน้าที่กำลังก้มมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองเช่นกัน ...เขากำลังเครียดเรื่องอะไรดูคิ้วสิ...ขมวดเป็นปมเลย" ขออนุญาติเสิร์ฟอาหารนะคะ " เสียงหวานของคนมาใหม่ทำให้เธอได้สติปาลิตาเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่กำลังยกชามอาหารวางลงบนโต๊ะโดยมีพนักงานสาวอีกคนถือถาดอยู่ ดูจากท่าทางแล้วเธอคงเป็นคนสำคัญของร้านอาหารนี้เพราะหลังจากอาหารถูกยกออกจากถาดหมดแล้วหญิงสาวคนที่ถือถาดก็โค้งตัวให้เธอเล็กน้อย" นิดาเป็นเจ้าของร้านนี้ค่ะ รสชาติอาหารถูกปากรึไม่ยังไงฝากแนะนำติชมกันได้เลยนะคะ " ลูกค้านั่งอยู่กันตั้งสองคน แทนที่มองหน้าเธอแต่เจ้าของร้านคนสวยกลับเลือกมองและส่งรอยยิ้มให้กับชายหนุ่มเพียงคนเดียว" ยินดีครับ ว่าแต่ร้านนี้บรรยากาศดีนะครับ ออกแบบเองรึเปล่า " คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็ช่างกระไร ดูไม่ออกรึยังไงว่าผ

" ใช่...ฉันไม่เคยเห็นอะไรสำคัญไปกว่าการเอาคืนหมอนั่น เค้าจะต้องเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ฉันเคยเป็น "" ได้ยินแล้วใช่มั้ย " ปาลิตาหันหลังกลับไปตามสายตาของทอย เธอเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่ตัวเองและเพื่อนๆนั่ง ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขาจะได้ยินเรื่องที่เธอพูดก่อนหน้านี้มั้ย...ยังไงก็ต้องได้ยินแน่นอน เพราะจุดที่เขายืนอยู่นั้นแค่ก้าวเท้าเดินมา 3 ก้าวก็ถึงตัวเธอแล้วปาลิตาและเย่วเฟิ่งจ้องสบตากันและกัน ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา หญิงสาวเห็นแววตาเจ็บปวดในดวงตาของเขา มือหนากำแน่นเข้าหากัน...เขากำลังข่มอารมณ์ของตัวเองอยู่ ปาลิตาเตรียมใจตั้งรับกับพายุที่กำลังจะโถมเข้าใส่...เธอลุกขึ้นยืนและหันไปประจัญหน้ากับเขาเพื่อบ่งบอกว่างานนี้จะต้องไม่ใช่เธอที่อ่อนแอ" ทอย...นี่นายทำบ้าอะไร " เสียงพริสซี่ต่อว่าคนรักเย่วเฟิ่งมองใบหน้าหวาน...เขากำลังอึ้ง...ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน ความสุขที่มีก่อนหน้ามลายหายไปในชั่วพริบตาเดียว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เธอเอาคืนเขาได้เจ็บแสบมาก ผู้หญิงตรงหน้าเธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เธอไม่ใช่เมธิญาคนเก่าอีกต่อไปชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆวิ่งเข้ามากระแทกที่ห

ทุกข์ได้ก็ต้องทนได้...ทุกข์แค่ไหนก็ต้องอดทนนี่ซินะ...ที่เค้าเรียกว่าความรัก มีรักที่ไหน...มีทุกข์ที่นั่น เรื่องทุกอย่างมันเป็นเพราะทิฐิที่มีในใจของเธอ ปาลิตาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ในเวลาเช้าของการเริ่มต้นสัปดาห์ใหม่แบบนี้ผู้คนกำลังเดินขวักไขว่ไปมา พ่อแม่ผู้ปกครองเดินจูงมือลูกๆเพื่อไปส่งที่โรงเรียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนอยู่ หนุ่มสาววัยทำงานก็กำลังเร่งฝีเท้าเพื่อเข้าตึกทำงานของตนที่นี่...เป็นเมืองใหญ่ที่เธอและน้องๆในแผนกเดินทางมาถึงและปักหลักทำงานมาได้เกือบจะหนึ่งเดือนเต็มแล้ว ในสัญญาการศึกษาดูงานแลกเปลี่ยนบุคคลากรกันระหว่างหน่วยงานเธอและพนักงานในบริษัทจะต้องทำงานอยู่ที่นี่เป็นเวลา 3 เดือน และนี่ก็ผ่านมาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้วปาลิตายอมรับว่าการดูงานครั้งนี้เป็นประโยชน์สำหรับตัวเธอและบริษัทมาก ที่นี่มีคนเก่งๆหลายคนแถมแต่ละคนก็มีวิสัยทัศน์ในการทำงานที่ดี ทุกคนรักในองค์กรของตัวเองซึ่งหญิงสาวคิดว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งสำคัญที่จะนำพาบริษัทเดินทางไปสู่ความสำเร็จได้ที่สำคัญที่สุด...ทุกคนเชื่อมั่นในตัวผู้นำขององค์กร...ประธานจาง จางเย่วเฟิ่งก่อนหน้าที่จะเดินทางมาที่นี่ปาลิตายอมรับว่าเธอคิดว

ปึก...ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่เต็มแรงเมื่อเข้ามายังห้องทำงานของตัวเองได้ เมื่อกี้เธอกลัวแทบแย่...กลัวว่าเขาจะเห็นหน้าเธอ บอกตามตรงเธอเองก็คงทำหน้าไม่ถูกหากต้องเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้...ก็มันไม่เหมือนเดิมแล้วไง เขามีคนอื่นไปแล้วก๊อกๆ หญิงสาวเงยหน้ามองไปทางประตูห้องทำงานของเธอ ห้องทำงานนี้มีลักษณะเปิดโล่ง ไม่มีประตูเปิดปิดแต่อย่างใด ด้วยเพราะลักษณะของงานที่ต้องพูดคุยกันอยู่ตลอดและตำแหน่งงานของเธอคือหัวหน้าซึ่งลูกน้องจะเข้ามาหาอยู่เรื่อยๆ ดังนั้นบริษัทจึงจัดโต๊ะทำงานของเธอให้แยกส่วนออกมาซึ่งก็อยู่ติดกับห้องทำงานของหัวหน้าใหญ่ ที่นี่ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทที่เดินทางมาดูงานด้วยตัวเอง ทุกคนรู้แค่ว่าเธอเป็นหัวหน้างานที่พาลูกน้องมาแลกเปลี่ยนความรู้กันก็เท่านั้น" มีอะไรกอล์ฟ " หญิงสาวเอ่ยถามลูกน้องทันทีเมื่อเขาเดินเข้ามา" พี่เป็นยังไงบ้าง " ชายหนุ่มมองเจ้านายสาวตาละห้อย เขารู้ดีว่าตอนนี้เธอกำลังเป็นทุกข์ อะไรที่ช่วยให้เธอคลายเศร้าได้เขาก็อยากจะทำแม้ก่อนหน้าเขาจะมีหยอกล้อเธอ น้อยบ้างรุนแรงบ้างแต่ลูกน้องอย่างพวกเขาก็สำนึกในความเมตตาของเจ้านายคนนี้ดี เธอเป็นคนจิตใจ

" บอกคนของเราให้หยุดตามได้แล้ว " เสียงแหบแห้งของประมุขใหญ่ของบ้านเอ่ยขึ้น ผู้มากประสบการณ์มองไปยังทิศทางที่ผู้บุกรุกวิ่งไป" ครับนายใหญ่ " คนข้างกายโค้งคำนับพร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้า เขาส่งสัญญาณบอกพรรคพวกให้ถอยกลับหลังจากนั้นก็มาหยุดยืนนิ่งอยู่ข้างกายประมุขใหญ่เช่นเดิม" ฝีมือดีใช้ได้เลยนะครับ " ร่างสูงกำยำเอ่ยกับผู้เป็นนาย" อึ้ม...ถึงว่าอาเย่วของเราเอาไม่อยู่ แบบนี้สิถึงเหมาะจะเป็นนายหญิงของจางลี่กรุ๊ป " คนสูงวัยเอ่ยพร้อมกับยิ้มด้วยแววตาสุกใส ไม้เท้าถูกตวัดไปด้านข้างร่างโยกไหวหมุนตัวจะเดินกลับเข้าด้านใน" ผมช่วยครับ " เมื่อเห็นท่าไม่ดีร่างสูงแกร่งที่ยืนอยู่ข้างๆก็รีบเข้ามาพยุงช่วย" ชั้นยังไหวน่าอาเหลียง...แค่นี้เอง ดูพ่อของนายสิเค้ายังไม่เห็นตกใจเลย " ประมุขใหญ่ว่าพลางหันไปหาอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน" มิได้ครับนาย...อาเหลียงแค่ไวกว่าผมเท่านั้น " ลูกน้องคนสนิทว่า...เมื่อกี้เขาช้ากว่าลูกชายจริงๆ ไม่อย่างนั้นคนที่พยุงแขนของเจ้านายใหญ่คงเป็นเขาแล้ว" หึ...พวกนายสองพ่อลูกนี่นะ ชั้นไม่ยอมเป็นอะไรไปง่ายๆไปหรอก ยังไม่ได้เห็นหน้าเหลนเลย..หลานสะใภ้ใหญ่ของชั้นกำลังตั้งท้อง ไหนจะอาเย่วอีก...ชั